“อีกอย่างถึงพวกเราจะถามไปก็ไม่รู้ว่าจะเข้าใจที่ท่านปู่อธิบายหรือเปล่าสู้พวกเราฝึกตามคำสอนของท่านปู่ พวกเราสามารถฝึกฝนได้ง่ายและยังสนุกอีกด้วยขอรับ”
“สนุกอย่างนั้นหรือนี่พวกเ้าคิดว่าการฝึกยุทธ์ของพวกเ้าสนุกอย่างนั้นหรือ?”
“สนุกสิขอรับพวกเราทั้งได้เล่น ทั้งได้แข่งขันกันเอง แถมยังสบายตัวอีกด้วยเวลาท่านปู่ให้พวกเราแช่น้ำยาสมุนไพรแม้ว่าตอนแรก ๆ มันจะเ็ปหรือทรมาน แต่พอพวกเราชินแล้วพวกเรากลับรู้สึกสบายตัวกัน”
“นี่พวกเ้าฝึกฝนมาก่อนถึงสองสามปีพวกเ้าไม่เคยถูกบังคับให้ฝึกฝนเลยอย่างนั้นหรือ?”
“ไม่เลยขอรับ ตอนแรกท่านปู่แค่บอกว่าหากพวกเราไม่ฝึกฝนพวกเราจะไม่ได้เที่ยวเล่นกับเฟยหลงพวกเราจึงจำใจต้องฝึกฝน แต่พอฝึกไปฝึกมาพวกเรากลับรู้สึกสนุกขึ้นมาแทนพวกเราเลยแข่งขันกัน มันก็เลยสนุกไปอีกแบบจากนั้นพวกเราก็รู้สึกว่าการฝึกฝนที่ยากลำบากนั้นกลายเป็เื่สนุกสำหรับพวกเราแทน”
“ฮ่าฮ่า ฮ่า น่าเหลือเชื่อจริง ๆ ที่พวกเ้าคิดแบบนี้กันได้ตอนแรกข้าคิดว่าพวกเ้าคงถูกบังคับให้ฝึกฝนอย่างหนักั้แ่เล็ก ๆจนกลายเป็ความเคยชินของพวกเ้า แต่กลับเป็พวกเ้ารู้สึกสนุกกับการฝึกฝน ฮ่า ฮ่าฮ่า พวกเ้าน่าสนใจจริง ๆ ข้าอยากเห็นว่าพวกเ้าจะเติบโตได้รวดเร็วเพียงใด?”
วันรุ่งขึ้นเพื่อน ๆทั้งสามของเฟยหลงถูกเหล่าเ้าสำนักและผู้าุโที่หนึ่งและผู้าุโที่สองรับตัวไปฝึกฝนทั้งสามถูกเคี่ยวกรำฝึกฝนอย่างหนักเพื่อให้พวกเขากลายเป็จอมเวทขั้นต้นภายในหนึ่งปีทรัพยากรที่พวกเขาได้รับล้วนเป็ของที่เหล่าศิษย์ทั้งหลายจ้องตาเป็มันแต่ละวันเฟยหลงและเพื่อน ๆ ต่างพากันฝึกฝนอย่างหนัก
ในตอนแรกๆ ผู้อำนวยการผู้าุโที่หนึ่งและผู้าุโที่สองไม่ค่อยพอใจกับศิษย์หลักของพวกเขามากนักแต่นับวันที่พวกเขาเห็นการกระทำของพวกเด็ก ๆ ทำให้พวกเขาเปลี่ยนใจ เด็ก ๆฝึกฝนโดยไม่ปริปากบ่นแม้แต่คำเดียว แม้ว่าการฝึกฝนนั้นจะยากลำบากมากเพียงใดกลับตรงกันข้ามเด็ก ๆ ต่างพากันฝึกฝนอย่างหนักมากกว่าเด็ก ๆ คนอื่นเสียอีก
ถึงแม้พวกเขาจะแปลกใจว่าทำให้ระดับพลังเวทของเด็กๆ จะเลื่อนระดับกันช้าเป็อย่างมาก ไม่เหมือนกับเด็กคนอื่น ๆโดยเฉพาะเฟยหลงที่เขาต้องฝึกฝนธาตุพร้อม ๆ กันถึงสามธาตุเขาเองต้องทุ่มเทมากกว่าคนอื่นถึงสามเท่า
ทุกๆ วันก่อนการฝึกฝนปกติ และหลังจากฝึกฝนเสร็จสิ้น เฟยหลงและเพื่อน ๆมักจะฝึกฝนตำราที่ได้รับมาจากปู่ของเขาต่ออย่างไม่เกียจคร้านแต่อย่างใดจนกระทั่งระยะเวลาผ่านไปเก้าเดือนการฝึกฝนของเฟยหลงและเพื่อน ๆ เลื่อนระดับมาอยู่ในขั้นนักเวทฝึกหัดขั้นกลางระดับห้าเท่านั้นซึ่งทำให้เหล่าอาจารย์ของพวกเขาต่างพากันปวดหัวเป็อย่างมาก เพราะเหลือเวลาอีกเพียงแค่ไม่กี่เดือนก็จะครบกำหนดที่พวกเขารับปากกับผู้าุโซุนหวู่เอาไว้แล้วตอนนี้เฟยหลงและเพื่อนๆ รวมถึงศิษย์ใหม่ทั้งหลาย พวกเขามาอยู่ที่สถาบันแห่งนี้ได้เป็เวลาหนึ่งปีแล้ว
พวกเขาสามารถกลับไปเยี่ยมบ้านและครอบครัวของพวกเขาได้เพียงปีละหนึ่งครั้งเท่านั้นซึ่งพวกเขามีเวลากลับไปเยี่ยมบ้านของพวกเขาเพียงสิบห้าวันเท่านั้นโดยศิษย์ทุกคนจะมีเรือบินสำหรับรับส่งพวกเขา แต่สำหรับศิษย์หลักนั้นพวกเขาจะได้เรือบินส่วนตัวมอบให้คนละหนึ่งลำสำหรับไว้ใช้เดินทาง
เรือบินที่พวกเขาได้รับมาแต่ละลำสามารถรองรับคนได้เพียงแค่สามคนเท่านั้นและจำเป็ต้องใช้พลังเวทย์ในการขับเคลื่อน ใหม่ ๆตอนที่พวกเขาได้รับเรือบินมานั้นพวกเขาตื่นเต้นเป็อย่างมากพวกเขาใช้เวลาฝึกฝนกว่าหนึ่งอาทิตย์กว่าจะสามารถบังคับเรือบินได้ดังใจนึก
ถึงแม้เรือบินจะมีขนาดที่เล็กแต่มันสามารถแล่นได้เร็วกว่าเรือขนาดใหญ่ และพลังเวทที่ใช้ควบคุมก็ใช้ไม่มากนักทำให้พวกเขาสามารถเดินทางเป็ระยะเวลานานได้ต่างจากเรือลำใหญ่ที่ต้องใช้พลังเวทจำนวนมากต้องใช้นักเวทที่มีระดับสูงในการควบคุม
“พวกเ้ากลับไปแล้วรีบกลับมาฝึกฝนหากพวกเ้าไม่สามารถก้าวขึ้นมาอยู่ในระดับนักเวทขั้นต้นได้ภายในหนึ่งปีอาจารย์คงไม่มีหน้าไปพบผู้าุโซุนหวู่ พวกเ้าคงเข้าใจที่อาจารย์พูดนะ”เหล่าอาจารย์ทั้งสามที่มาส่งลูกศิษย์ของตนเองกล่าว
“ศิษย์จะพยายามให้ดีที่สุดขอรับท่านอาจารย์”
พวกเขาทั้งสามต่างกดดันเป็อย่างมากเหลือเวลาอีกเพียงแค่สามเดือนเด็กๆ พวกนี้ต้องเลื่อนระดับไปอยู่ในขั้นนักเวทขั้นต้นตอนนี้พวกเขากลับฝึกฝนมาถึงแค่นักเวทฝึกหัดระดับหกเท่านั้นซึ่งในตอนนี้แต่ละคนล้วนทุ่มเททรัพยากรให้เด็ก ๆ ฝึกฝนอย่างไม่ตระหนี่หวังแค่ให้เด็ก ๆ สามารถก้าวสู่ระดับนักเวทขั้นต้นให้ทันเวลาหนึ่งปีที่พวกเขารับปากกับผู้าุโซุนหวู่
หลังจากเด็กๆ ทั้งสามล่ำลาอาจารย์ พวกเขามุ่งตรงไปยังที่พักของเฟยหลงและผู้าุโซุนหวู่เพียงไม่นานพวกเขาก็เดินทางมาถึงที่พักของผู้าุโซุนหวู่และเฟยหลง
“คารวะท่านผู้าุโ”เด็ก ๆ ทั้งสามต่างคารวะผู้าุโซุนหวู่
เฟยหลงที่เตรียมตัวอยู่พร้อมแล้วรีบเข้ามาหาทั้งสามคนอย่างรวดเร็ว แต่ทั้งสามคนกลับนั่งคุกเข่าต่อหน้าของผู้าุโซุนหวู่
“ท่านผู้าุโหากพวกเราไม่สามารถเลื่อนระดับเป็จอมเวทขั้นต้นได้ท่านผู้าุโได้โปรดอยู่ที่สถาบันฟ้าครามแห่งนี้ต่อไปได้ไหมพวกเราจะขอเป็ฝ่ายไปเอง” เด็ก ๆทั้งสามพูดออกมาด้วยความจริงใจ
“พวกเราได้รับทรัพยากรและการฝึกฝนเป็อย่างดีแต่พวกเราเลื่อนระดับได้ช้ามาก พวกเราเองไม่อยากให้อาจารย์ของพวกเราต้องลำบากใจ ท่านผู้าุโท่านรับปากพวกเราได้ไหม”
เฟยหลงเองเมื่อเห็นเพื่อนๆ พูดแบบนั้นเขาเองก็ยังอยู่แค่นักเวทฝึกหัดระดับกลางเช่นเดียวกับทั้งสามจึงขอร้องอาจารย์ของเขาอีกคน
“ท่านอาจารย์ท่านเองก็เห็นแล้วว่าแม้แต่ข้าเองยังเลื่อนระดับได้ช้า ท่านพอจะอนุโลมให้เหล่าท่านผู้าุโทั้งหลายได้หรือไม่ขอรับ”
“เื่นี้เ้าไม่ต้องห่วงหรอกกลับมาแล้วพวกเ้าจะรู้เอง ข้าเชื่อมั่นในตัวของพวกเ้าและข้ามั่นใจว่าพวกเ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวังอย่างแน่นอน พวกเ้ารีบกลับไปกันเถอะอย่ามัวเสียเวลากับเื่ไร้สาระเช่นนี้อีกเลย”
“ขอรับท่านอาจารย์”
“ขอรับท่านผู้าุโซุนหวู่”
ถึงแม้พวกเขาทั้งสี่จะไม่เข้าใจในสิ่งที่ผู้าุโซุนหวู่กล่าวแต่พวกเขาเองก็ไม่กล้าที่จะขัดคำสั่งของท่านผู้าุโซุนหวู่ พวกเขาทั้งสี่ล่ำลาผู้าุโซุนหวู่พร้อมกับเดินทางจากไป
“เด็กหนอเด็กพวกเ้าได้รับการสั่งสอนมาอย่างดีแม้แต่ความทุกข์ของอาจารย์พวกเ้ายังอยากจะช่วยเหลือพวกเ้าทั้งสี่ต้องเป็อนาคตที่ดีของสถาบันฟ้าครามแห่งนี้อย่างแน่นอนหวังว่าพวกเ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง”