จินขี่รถจักรยานกลับบ้าน มาถึงก็เห็นกลุ่มคนมาโวยวายด่าทออยู่หน้าบ้าน ใครกันอ่ะ ไม่รู้จัก
“นั้นไง!กลับมาแล้วหรือแม่ตัวดี เหม็นโฉ่ไปทั้งหมู่บ้าน ฉันมาคอยอยู่ตั้งนาน นังสารเลวกับเด็กชั่วนั่น มันก็ไม่ยอมเปิดประตูให้ยายแก่ๆอย่างฉันเข้าบ้าน มีเื่ไม่งามเกิดขึ้นขนาดนี้ ยังมีหน้ากล้าออกจากบ้านทำตัวอันธพาล ไปล่อลวงยั่วยวนคนอื่นไปทั่วอีกหรือยะ”
“อาจินเหม่ย! มานี่ มาหาอา อาให้ลี่เออร์ไปแจ้งหัวหน้าคณะกรรมการแล้ว มาอยู่หลังอา ไม่ต้องกลัวอาชายเธอก็อยู่นี่ ส่วนในบ้านอาลี่จวินบอกให้แม่ชิงฮว๋าปิดประตูหน้าบ้าน ไม่ให้ออกมา อาจูเสียขวัญร้องให้ใหญ่เลย”
“เกิดอะไรขึ้นค่ะคุณอา คนพวกนี้เป็ใครกัน ฟังดู เสียงคุ้นๆ”
“ก็บรรดาญาติพี่น้องตระกูลไป่บ้านสายหลักของปู่หนูอย่างไรล่ะจ๊ะ มาสร้างปัญหาครั้งนี้แปลก มีญาติผู้ชายมาด้วย ปกติมากันแต่ย่าเธอกับสะไภ้ผู้หญิง โชคดีที่อาผู้ชายของเธอไปหาปลาอยู่ไม่ไกล อาเลยรีบไปตามมาช่วยได้ไว ”
“ไม่ต้องกลัวนะลูก อาอยู่ด้วยทั้งคน ถึงขาจะไม่ค่อยดี แต่หมัดหนักมาก ลี่ซานดูแลพี่สาวจินดีๆนะลูก ถ้าเห็นท่าไม่ดีจริงๆ คนที่ไปตามมาช่วยยังไม่มาถึง ก็วิ่งหนีไปก่อนนะลูก ”
“ค่ะพ่อ พี่สาวจินไม่ต้องกลัวนะลี่ซานวิ่งเก่ง”ลี่ซานลูกสาวของอาลี่จวินขยิบตาให้จิน พร้อมกระชับความมั่นใจด้วยการมายืนบังหน้าบกป้องจินอย่างเต็มที่
“ขอบคุณค่ะ ทุกคน”
แต่! แต่…ฉายามือตบแห่งตระกูลไป่ลูกเตี่ยน้องสาวเฮีย12 ไม่ได้มาเพราะโชคช่วยนะ หรือว่าถ้าจวนตัวจริงๆ ปืนของเตี่ย ที่จินเอาติดตัวมาก็ไม่ไช่ของเล่นๆ มันอาจจะลั่นโป้งป้างเสียก็ได้ แต่นั้นแหล่ะ…มันเป็ทางเลือกสุดท้ายจริงๆ
“กลับบ้านไปกับฉันดีๆนังตัวดี ฉันจะจับแกใส่ตระกร้าล้างน้ำให้เอง แล้วก็จัดการแต่งออกไปให้ไกลสักหน่อย คนตระกูลไป่จะได้ไม่ต้องอับอายอย่างนี้ จะตามฉันไปดีๆหรือจะให้ฉันลากแกกลัับไป”
“อย่าเข้ามานะ อย่าหาว่านางลี่จวินคนนี้ไม่เตือน ตบแน่”
“เข้าไปสิยะ มัวรออะไรอยู่ พวกหล่อนมีกันตั้งกี่คน จะกลัวอะไร”แม่เฒ่าไป่ตระโกนสั่งลูกสะไภ้ทั้งสามคนของนาง
“ค่ะ คุณแม่ ตบเป็ตบ ”
“พ่อเ้าลี่จี จัดการ”อาลี่จวินสั่งสามี
“ครับ”
“เ้าสอง เ้าสาม เ้าสี่ ทุบตีมันเลย”แม่เฒ่าไปหันไปสั่งลูกชายบ้านไป่ทั้งสามคนเสียงดัง
จินได้แต่ยินตะลึงคิด ยังกับฉากทะเลาะตบตีในละครไทยเลย เื่จริงสินะ เสียงสั่งเสียงด่ากันวุ่นวาย เสียงร้องของอาจูก็ดัง จะหาแต่พี่ใหญ่ของนาง แต่น้าชิงฮว๋ากอดปลอบหลังประตูหน้าบ้าน น้าชิงฮว๋ายังไม่พร้อมรบหรอก ยังเจ็บเท้าอยู่
ทันใดนั้นก็ได้ยินคนหลายคนวิ่งมา ที่พวกเราหยุมหัวกันอยู่
“หยุด หยุดเดี๋ยวนี้ เกิดอะไรขึ้น” เสียงลุงหยางหัวหน้าคณะกรรมการกองพลน้อย ดังขึ้น
“อาจินเหม่ย เป็อย่างไรบ้างลูก ใครมันบังอาจมาทำลูกสะไภ้ของฉัน ยัยเฒ่าตระกูลไป่สินะ ฉันจะตบแก”เสียงคุณแม่หยางชี้หน้าด่า เสียงดังขณะที่วิ่งมากอดจินไว้
“ลูกสะไภ้อะไรของแก นี่มันเื่ภายในตระกูลไป่ คนอื่นไม่เกี่ยว”
“ไม่เกี่ยวได้อย่างไร นี่คนในครอบครัวของฉันต่างหาก อาจินเหม่ยเป็คู่หมั้นของเ้าสี่บ้านหยางของฉัน”
“ฉันไม่ยอมรับ ฉันเป็ญาติผู้ใหญ่แท้ๆของตระกูลไป่ไม่มีใครรับรู้ด้วย แอบหมั้นหมายไร้ผู้ใหญ่ในตระกูลรับรู้เป็โมฆะ ฉันรับหมั้นคนอื่นไว้ให้นังจินเหม่ยไว้ก่อนแล้ว อย่างไรมันก็ต้องแต่งไปอยู่ที่อื่น เป็เด็กก็ต้องถือหลักคุณธรรมเชื่อฟังกตัญญู”
“แต่พี่ไป่ถิงทำหนังสือตัดขาด เป็ตายไม่เกี่ยวข้องเอาไว้เมื่อ23ปีที่แล้ว นี่คือหนังสือตัดขาด” น้าชิงฮว๋ารีบเดินขากระเพลกเอาหนังสือตัดขาดมาแสดงให้ดู
“ที่บ้านหลักตระกูลหยางของคุณปู่ ตาเฒ่าหยางก็มีฉบับหนึ่ง พวกเราถึงได้กล้ามาหมั้นหมายให้กับลูกชายของฉันโดยไม่มีความจำเป็ ต้องให้คนตระกูลไป่เก่ารับรู้ด้วยอย่างไรเล่ายะ”
“ไม่รู้ล่ะฉันไม่ยอม ฉันตั้งใจจะให้มันแต่งไปกับคนอื่น สินหมั้นฉันก็รับมาแล้ว ทางตระกูลหยางยังจะอยากได้นังเด็กนี่ไปเป็สะไภ้อีกหรือ ยังจิ้งจอกนี่มันยั่วยวยจนพ่อหนุ่มหยางเฉวียนตกหลุมพลางอย่างนี้ ฉันจะจัดการมันเอง เมื่อมันแต่งออกไปไกลๆแล้ว ถ้าทางตระกูลหยางอยากดองกับคนตระกูลไป่จริงๆ ฉันยังมีหลานสาวดีๆอีกหลายคนให้เลือกอีกนะ พอใจคนไหนก็มาหมั้นมาแต่งเอาฉันไม่ขัด”
“ไม่ยอมหรอกนะ ฉันชอบแม่หนูจินเหม่ยคนนี้คนเดียว คนอื่นฉันไม่เอา”แม่หยางรีบกล่าวขัดออกมา
“ฉันก็ไม่ยอมเหมือนกัน ปู่ไป่แกยังนอนป่วยอยู่ สุขภาพไม่ดีอยู่ที่บ้าน แกจะอกตัญญูขัดคำสั่งได้หรือ ไม่ทำตามได้หรือ”แม่เฒ่าไป่กล่าว
“อย่าไปยอมนะหนูจินเหม่ย เชื่อน้า” น้าชิงฮว๋ากล่าวห้าม
“แกมีสิทธิ์อะไรนังผู้หญิงไร้ยางอาย ปีนเตียงผู้ชายจนมีมารหัวขนเกิดขึ้นมา สำนึกซะบ้าง ดีที่ไป่ถิงมันยังยอมรับลูก แต่สุดท้าย…แกก็ไม่ได้อะไรเลย นังหลานชั่ว นังเด็กนอกคอก
รอให้นังจินเหม่ยแต่งออกไปไกลๆแล้วเสียก่อนเถอะ ฉันนี่แหล่ะจะเฉด…หัวแกกับนังเด็กมารหัวขนนี่ไปขอทานกินข้างถนนให้ดู เป็รายต่อไป อ้อ!….ฉันได้ยินข่าวว่าทางบ้านแก พี่ชายฉันที่เป็พ่อแท้ๆของแกก็จะขายแก ออกไปเหมือนกันนี่ คนไม่มีที่ซุกหัวนอนอย่างแก เป็ได้แค่หมาหัวเน่าเท่านั้นแหล่ะนังชิงฮว๋า”
ยายเฒ่าไป่ชี้หน้าด่าว่าน้าชิงฮว๋า จนนางนั่งทรุด ลงไปกอดอาจูร้องให้สะอึกสะอื้น อย่างนึกเสียใจ อย่างถึงที่สุดเป็ภาพที่น่าเวทนาน่าสงสารนัก
ขณะนั้นรถแทรกเตอร์ขนอิฐเผาก็มาจอดข้างๆ
“เกิดอะไรขึ้นครับ”หยางเฉวียนรีบลงมาไต่ถามทันที
“ก็คนตระกูลไป่เก่านะสิ!…จะมาบังคับจับตัวหนูจินเหม่ย จะขายให้แต่งออกไปกับคนแก่ตัณหากลับหลังเขาติดชายแดน
และเตรียมยึดบ้านของเด็กๆ แต่ทางนี้พ่อไป่ถิงทำหนังสือตัดขาดไว้นานแล้ว ยายเฒ่าไป่นางคงคิดว่าไม่มีไครรู้เพราะผ่านมา20กว่าปีแล้ว แต่แม่ชิงฮว๋ามีหนังสือตัดขาดเป็หลักฐาน ปู่หยางแกเป็พยานได้ ”
“ใคร…จะขายจินเหม่ยหรือครับ”
4K
