หลังจากทานอาหารเช้าเรียบร้อยแล้วผ้าแพรก็แอบตักข้าวต้มใส่ถ้วยขึ้นมาบนห้องของเธอเพื่อให้ภูผาได้ทานเพราะสายทองสั่งว่าอาหารเช้านี้ให้ภูผาไปหาทานเอาเอง
“คุณภูคะตื่นเถอะค่ะสายมากแล้วนะคะ” ผ้าแพรวางถาดอาหารที่โต๊ะวางของตรงมุมห้องใกล้ๆหัวเตียงแล้วเดินมาเขย่าแขนแกร่งของคนที่หลับอุตุอยู่เบาๆ
“อืม..” ภูผาค่อยๆสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาแล้วขยี้หูขยี้ตาบิดี้เีเล็กน้อยก่อนที่จะขยับตัวลุกพิงหัวเตียง
“แพรเอาข้าวต้มกับน้ำวางไว้ที่หัวเตียงนะคะคุณรีบลุกไปอาบน้ำอาบท่ามาทานเถอะค่ะเดี๋ยวจะเลยเวลาอาหาร”
“อืม..ขอบใจ” ภูผาพยักหน้าเบาๆให้ใบหน้าหวานที่กำลังยิ้มให้เขา
“เมื่อคืนคุณเมามากคราวหลังถ้ารู้ว่าจะเมาก็อย่าเอารถไปสิคะถ้าคุณเมาแล้วขับไม่ใช่อันตรายแค่คุณมันจะอันตรายกับคนอื่นด้วยแล้วถ้าคุณเป็อะไรไปทุกคนก็จะเสียใจนะคะลูกของแพรก็จะขาดพ่อด้วย” ใบหน้าหวานเปลี่ยนจากยิ้มมาเป็บึ้งตึงเมื่อยืนกอดอกเทศนาคนพึ่งสร่างเมาแต่เช้า
“โอเคๆ..ฉันเข้าใจแล้วเธอฟังฉันนะเมื่อคืนฉันรู้ตัวดีว่าตัวเองเมาเลยให้เพื่อนมาส่งไม่ได้ขับรถกลับมา” ภูผายกสองมือปรามหญิงสาวเอาไว้เพราะเมื่อคืนเขาไม่ได้ทำตัวไร้ความรับผิดชอบอย่างที่เธอพูดเขารู้ตัวว่าเมาก็ทิ้งรถไว้ที่คลับให้แดเนียลมาส่งที่บ้าน
“อ๋อ..อย่างนั้นก็แล้วไปค่ะยังไงแพรขอตัวก่อนรีบอาบน้ำล้างหน้ามาทานข้าวล่ะคะ” เมื่อรู้ดังนั้นร่างบางจึงคลายกอดอกออกแล้วยิ้มเจื่อนก่อนจะเดินออกนอกห้องไป
“รู้แล้วน่า” ชายหนุ่มมองตามหลังร่างบางพร้อมส่ายหัวเบาๆที่เธอทำหน้าที่แทนย่าของเขาไปแล้วในตอนนี้ถึงจะไม่ได้ห้ามให้ไปเที่ยวแบบย่าของเขาแต่ก็ชอบมาบ่นเขาหลังจากที่เมากลับมาทุกครั้ง
แต่ความรู้สึกตอนนี้เขาไมได้แอบเซ็งเหมือนตอนที่คนเป็ย่าบ่นกลับยกยิ้มมุมปากอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่งด้วยความขบขันร่างบางในใจ
สวนหลังบ้านตอนนี้มีสายทองโสพิศและดวงใจกำลังนั่งดูการแกะสลักผลไม้ของผ้าแพรอย่างใจจดใจจ่อเพราะไม่เคยเห็นการแกะสลักแบบวิจิตรกับตามานานแล้ว
“สวยมั้ยคะคุณย่า” ผ้าแพรยื่นมะม่วงดิบที่มีการแกะสลักเป็ดอกข่าให้กับสายทองได้ดู
“สวยมากๆเลยนี่ฉันต้องส่งหลานสะใภ้ฉันเข้าประกวดแกะสลักได้เลยนะเนี่ยดวง” สายทองรีบถือมาดูใกล้ๆก็อมยิ้มทั้งคิดว่าฝีมือของผ้าแพรนั้นม่ำได้น้อยหน้าไปกว่าคนอื่นที่แกะสลักเป็เลย
“จริงค่ะคุณท่าน” ดวงใจไม่คิดว่าเด็กสมัยใหม่ชื่นชอบเื่แบบนี้อยู่เหมือนกันแถมยังทำออกมาได้ดีเสียอีกด้วย
“ฝีมือเธอดีอยู่นะแพรใครสอนล่ะ” โสพิศหยิบลูกมะม่วงก่อนหน้าที่ผ่าแพรแกะสลักเป็รูปดอกมะลิเอาไว้มาดูงานของเธอค่อนข้างละเอียดไม่น้อยอยากจะรู้นักว่ายายหรือน้าของเธอที่เป็คนสอน
“น้าพิมค่ะคุณแม่น้าพิมแกะสลักได้ทุกอย่างเลยนะคะที่แพรทำได้แค่ไม่กี่อย่างเท่านั้น” เมื่อถูกตั้งคำถามสาวเ้าก็เอ่ยตอบด้วยสีหน้าและน้ำเสียงภาคภูมิใจ
“อ้าวลงมาได้แล้วหรอ” สายทองเห็นหลานชายเธอออกมาจากบ้านได้ก็ค่อนขอดเสียงแข็ง
“ครับคุณย่าก็แค่เมานิดหน่อยเอง” ภูผาที่อยู่ในชุดอยู่เสื้อยืดกางเกงขาสั้นสบายๆก็รีบเดินมาหย่อนก้นลงนั่งข้างๆย่าของเขา
“คนอย่างแกมีนิดหน่อยด้วยหรอเมาทีไรดูไม่ได้ทุกทีนี่ก็หาข้าวหาน้ำทานเองก็แล้วกันเพราะอาหารเช้าที่เหลือของแกฉันให้ดวงเอาไปให้หมาจรจัดหน้าปากซอยหมดแล้ว”
“ผมอิ่มแล้วครับแพรเป็คนเอาขึ้นไปให้” ชายหนุ่มเปรยตาไปมองร่างบางตรงข้ามที่กำลังก้มหน้างุดเพราะกลัวว่าสายทองจะดุที่ขัดคำสั่ง
“หนูแพร” เมื่อรู้จากปากหลานชายสายทองก็ขมวดคิ้วเป็ปมมองคาดโทษไปที่ผ้าแพรเพราะเธอ้าจะดัดนิสัยภูผาแต่ผ้าแพรกลับช่วยหลานเธอเสียอย่างนั้น
“คือ..หนูกลัวคุณภูตื่นมาจะหิวน่ะค่ะคุณย่า” สาวเ้าค่อยๆเงยหน้าเจื่อนๆเอ่ยกับสายทองเบาๆ
“เหมือนตอนนี้ผมจะมีพวกนะครับคุณย่า” คนตัวโตไม่วายเอ่ยหยอกคนเป็ย่าเพื่อกวนประสาทเล่น
“เดี๋ยวเถอะ” สายตาพิฆาตฟาดใส่หลานชายตัวเองไปหนึ่งที
“คุณแม่ว่างหรือป่าวครับพาแพรออกไปซื้อเสื้อผ้ากับของใช้ทีสิครับผมเห็นว่าเธอไม่ค่อยมีของเลย” ภูผาเอ่ยถามคนเป็แม่ของเขาในระหว่างที่เธอกำลังนั่งมองลูกมะม่วงในมืออย่างชื่นชมเขาไม่ต้องถามก็เดาออกว่านั่นคงจะเป็ฝีมือของผ้าแพรเพราะคนที่นี่แกะสลักกันไม่เป็ถึงเป็ก็คงไม่สวยขนาดนี้
“เมียเราก็พาออกไปเองสิ” โสพิศเปรยตามองคนวานเล็กน้อย
“ผมว่าการเลือกของให้ผู้หญิงด้วยกันเลือกจะดีกว่านะครับ”
“ของที่แพรมีก็พอใช้แล้วค่ะไม่ต้องซื้ออะไรเพิ่ม” ผ้าแพรรู้ดีว่าภูผานั้นไม่ได้อยากไปไหนมาไหนกับเธออีกอย่างของเธอถึงจะน้อยแต่มันก็พอใช้สำหรับชีวิตในแต่ละวันไม่จำเป็ต้องซื้ออะไรเพิ่ม
“เสื้อผ้าเธอมีไม่ถึงสิบชุดด้วยซ้ำ”
“นั่นแหละค่ะพอแล้ว”
“จะใส่ซ้ำกันงั้นหรอ” ภูผาพึ่งจะเคยเห็นผ้าแพรเป็เคสแรกเพราสาวรุ่นส่วนมากเดี๋ยวนี้ที่เขารู้จักก็มักจะชอบใส่เสื้อผ้าไม่ซ้ำกัน
“ค่ะเสื้อผ้าเค้าก็ทำมาให้ใส่ได้หลายครั้งนี่คะคุณภู” ผ้าแพรเอ่ยด้วยรอยยิ้มอ่อนเขารู้ว่าคนเมืองอยบ่างภูผาน่าจะรู้จักแต่ผู้หญิงที่ชอบแต่งตัวแต่คนชนบทอย่างเธอไม่จำเป็ต้องแต่งตัวไปแข่งกับใครแค่มีเครื่องนุ่งห่มที่พอดูดีก็ใช้ได้แล้วใส่ซ้ำกันมันก็ไม่แปลกเพราะที่ชนบททุกคนก็ใช้ชีวิตกันแบบนี้
........................................
336
