เมื่อตำรวจปรากฏตัวขึ้น เหล่าคนในละแวกนั้นต่างกระซิบกระซาบกัน บ้างว่าหยางเฉินเคราะห์ร้าย บ้างว่าเป็การเข้าใจผิด
"ครับ ผมเอง"
หยางเฉินประมวลสถานการณ์ เขายังไม่ทราบถึงสาเหตุที่ตำรวจมาหา หรือว่ารัฐบาลจะสืบประวัติเขาแล้ว? ไม่น่าจะใช่ เพราะไม่อย่างนั้นตำรวจที่มาคงจะเป็หน่วยปฏิบัติการพิเศษเป็อย่างน้อย ไม่ใช่แค่ตำรวจยศต่ำต้อยสามคนนี้
ตำรวจนายหนึ่งแสดงบัตรประจำตัวอย่างฉับไว พลางพูดด้วยเสียงเฉียบขาด "ผมเฝิงเปียว เป็หัวหน้าตำรวจแห่งเขตตะวันตก เราได้รับแจ้งมาว่าคุณเป็ผู้ต้องสงสัยในคดีพยายามฆ่าชายกลุ่มหนึ่ง ขอเชิญไปให้ปากคำที่โรงพักด้วยครับ!"
เป็เช่นนี้เอง... หยางเฉินรู้สึกประหลาดใจ ดูเหมือนว่าเฉินเฟิง กลุ่มนักเลงนี้จะไปแจ้งตำรวจมาจับเขา ไม่บ่อยนักที่กลุ่มอันธพาลจะไปขอความช่วยเหลือจากตำรวจ
ลุงหลี่ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ และอยู่ในเหตุการณ์รีบกล่าวกับตำรวจทันที
"คุณตำรวจครับ เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า เป็เฉินเฟิงต่างหากที่มาเก็บเงินค่าคุ้มครอง สิ่งที่หยางเฉินทำก็แค่ป้องกันตัวเท่านั้น!"
"จะถูกหรือผิดนั้น เดี๋ยวทางเราจะสอบสวนให้ถี่ถ้วนเองครับ แต่เท่าที่ผมเห็น คุณเฉินได้รับาเ็จนกระอักเืไหลเป็ทาง แต่ชายคนนี้กลับไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน" เฝิงเปียวบอกต่อลุงหลี่แล้วหันไปส่งสัญญาณให้ลูกน้องเดินไปหาหยางเฉิน
หยางเฉินไม่ได้ขัดขืนและยอมให้ใส่กุญแจมือแต่โดยดี พลางกล่าวต่อลุงหลี่ "ไม่ต้องกังวลไปหรอกลุงหลี่ ผมไม่ได้ทำผิดอะไร คืนนี้ผมคงไม่ได้กลับ ลุงช่วยดูแลรถเข็นให้ผมหน่อยนะ"
"หยุดพูด! ไปได้แล้ว" เฝิงเปียวตะคอกใส่หยางเฉิน
ลุงหลี่อยากพูดอะไรบางอย่างกับตำรวจ แต่เขาก็ถอนหายใจมองหยางเฉินถูกพาตัวไป
หลังจากรถตำรวจเคลื่อนตัวออกไป กลุ่มพ่อค้าแม่ค้าและผู้คนโดยรอบบริเวณนั้นต่างพูดคุยเกี่ยวกับเื่นี้ พวกเขาต่างเหนื่อยหน่ายกับความจริงที่ว่าแก๊งอันธพาลกับตำรวจร่วมมือกัน แม้กระนั้นพวกเขาก็ไม่กล้าพูดต่อหน้าตำรวจ
หลังจากถึงสถานีตำรวจ หยางเฉินถูกพาตัวเข้าห้องสอบสวนทันที เขากวาดสายตาไปรอบๆ ห้อง หยางเฉินเคยมาสถานีตำรวจอยู่บ่อยครั้ง แต่นี่เป็ครั้งแรกที่มาในฐานะผู้ต้องหา
ไม่นานนัก นายตำรวจเฝิงเปียวก็เรียกนายตำรวจอีกสองนายเข้ามาในห้อง เขาหัวเราะเล็กน้อยก่อนกล่าวกับหยางเฉินว่า "ดูเหมือนแกจะยังไม่รู้สึกทุกข์ร้อน มาดูกัน ถ้าข้ากลับมาอีกที แกยังจะทำท่าทางแบบนี้อยู่หรือไม่" พูดจบก็ออกจากห้องไปพร้อมเสียงประตูดัง ปัง!
หยางเฉินนั่งลงเงียบๆ เขารู้สึกสงบและผ่อนคลาย ขณะมองไปยังตำรวจสองนายที่ใช้สายตามองเขาเป็แค่เหยื่อ
ตำรวจเริ่มสอบปากคำทันที
"ชื่อ?"
"หยางเฉิน"
"เพศ"
"ชาย" หยางเฉินตอบกลับไปด้วยรอยยิ้ม
"อายุ"
"24"
"สถานที่เกิด"
"จงไห่"
หยางเฉินตอบคำถามโง่ๆ เ่าั้อย่างเบิกบาน ตรงข้ามกับนายตำรวจที่เริ่มจะหมดความอดทน พวกเขาได้รับมอบหมายให้สั่งสอนคนผู้นี้ แต่ดูเหมือนมันจะไม่สะทกสะท้านอะไร
ในที่สุดนายตำรวจผิวเข้มคนหนึ่งก็นึกอะไรบางอย่างออกก่อนถามว่า "วันนี้ที่ตลาดแกมีเื่กับชายหกคนใช่หรือไม่"
"ผมไม่ได้หาเื่นะ พวกเขาจะมาเก็บค่าคุ้มครอง ผมจำเป็ต้องป้องกันตัว"
"ข้าไม่สนว่าเขาจะมาทำอะไร แต่แกเริ่มก่อนใช่ไหม"
"ใช่... แต่ผมคิดว่าผมไม่ผิด เลวร้ายที่สุดผมคงจะขึ้นศาลกับพวกเขา"
"ขึ้นศาล?... แกเป็แค่คนขายแพะเสียบไม้ย่าง" นายตำรวจหน้าดำพูดด้วยน้ำเสียงดูถูก จากนั้นเขียนอะไรบางอย่างในกระดาษแล้วยื่นให้หยางเฉิน
"เซ็นซะ ใบยอมรับความผิดและค่าชดใช้ต่อเหยื่อ"
หยางเฉินกวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็ว ในกระดาษมีค่าชดใช้มากพอที่จะทำให้เขานอนอยู่ในคุกไปครึ่งชีวิต หยางเฉินคลี่ยิ้มบางๆ พลางกล่าวว่า "คุณตำรวจ ผมว่ารายงานนี้ไม่ถูกต้องนะ ทำไมค่าชดใช้ถึงได้แพงนัก?"
นายตำรวจหน้าดำทุบโต๊ะอย่างแรง "แกจะบอกว่าพวกข้าใส่ร้ายแกงั้นเรอะ คิดว่าแกกำลังนั่งอยู่ที่ไหน?"
"ผมแค่พูดความจริง" หยางเฉินรู้แน่ชัดแล้วว่านายตำรวจพวกนี้้าใส่ร้ายเขาอย่างชัดเจน เขาหรี่ตาลงด้วยสายตาดั่งเหยี่ยว
เหล่าตำรวจรับรู้ในทันทีว่าหยางเฉินคงไม่ยอมเซ็นง่ายๆ แน่
แต่เหล่าตำรวจผู้ชำนาญการในเื่นี้ต่างมีวิธีแก้ปัญหากรณีนี้ และมักจะสำเร็จทุกครั้งไป
"ไอ้หนู แกรู้ผลของการขัดขืนการสอบสวนคดีหรือไม่"
นายตำรวจเคราครึ้มเดินไปด้านหลังหยางเฉิน พร้อมดึงนิ้วเสียงดังกรอบแกรบอย่างเพลิดเพลิน
หยางเฉินมองไปที่กล้องวงจรปิด แล้วตรวจดูจอมอนิเตอร์ภายในห้อง การต่อสู้กับเ้าหน้าที่ตำรวจในนี้ ดูเหมือนข่าวจะไม่รั่วไหลถึงหูประชาชนโดยง่าย
ดูท่าว่าตำรวจเลวๆ เยี่ยงนี้จะมีอยู่ทั่วทุกแห่ง
"ผมไม่รู้ผลลัพธ์อะไรนั่นหรอก แต่พวกคุณสองคนก็ไม่รู้ผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้นเหมือนกันใช่ไหม"
"แกรนหาที่ตายซะแล้ว!"
เมื่อเห็นการกระทำของหยางเฉิน ตำรวจเคราครึ้มไม่รีรออีกต่อไป ยื่นมือไปคว้าคอเสื้อหยางเฉิน ส่วนมืออีกข้างเตรียมจะสั่งสอนเขา
แต่ทันใดนั้น ดูเหมือนว่าเขาจะชกพลาดไป ไม่ทันได้สังเกตหยางเฉินยืนขึ้นในทันทีขณะถูกจับคอเสื้ออยู่
"นี่แก... จะทำอะไร"
หยางเฉินยิ้มอย่างชั่วร้าย ง้างหมัดซัดนายตำรวจเคราครึ้มจนจูบพื้นทันที
นายตำรวจหน้าดำลุกขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยว "นี่แกกล้าทำร้ายเ้าหน้าที่เรอะ" เขาคว้าปืนจากเอวแล้วเล็งมาที่หยางเฉินทันที
ั้แ่แรกแล้ว หยางเฉินไม่ได้ละสายตาไปจากนายตำรวจหน้าดำสักนิด ด้วยความเร็วปานสายฟ้าฟาด หยางเฉินได้ปรากฏตัวด้านหลังตำรวจหน้าดำและยื่นมือไปจับแขนนายตำรวจอย่างนุ่มนวลดั่งคนรัก
ทันใดนั้นแขนตำรวจนายนั้นพลันสั่นไหวอย่างแรงเหมือนถูกช็อตด้วยไฟฟ้าแสนโวลต์ จากนั้นปืน 54 มม. ร่วงหล่นพื้นทันที
นายตำรวจหน้าดำไม่อาจตอบสนองใดๆ ได้อีก เขารู้สึกถึงแรงสั่นะเืที่คอก่อนสลบไป
หยางเฉินกลับไปที่โต๊ะแล้วหยิบเอกสารขึ้นมาดู
"นี่เป็วิธีการของเ้าพวกนี้สินะ ดูซิว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้ามันถูกเผยแพร่ออกไป"
47K
