ข้ามมิติมาเป็นสะใภ้บ้านนา รวยล้นฟ้ามั่งมีศรีสุข [จบ]

        “อีกไม่นานเจ้าก็จะรู้แล้ว”หลี่ชิงชิงหาว ก่อนจะเอ่ยกับหลิวซื่ออีกครั้งว่า “ข้ากับพี่หญิงจะไปนอนแล้วท่านแม่ พวกท่านเดินทางปลอดภัยนะเจ้าคะ” นางเอ่ยในใจว่าการค้าขายกำลังเข้าที่เข้าทางแล้ว เพียงแต่ตื่นเช้าเกินไปเวลายาวนานทำให้คนเราเหนื่อยยิ่งนัก

        หวังเยวี่ยทํางานจนเคยชินงานทำไร่ทำนาและงานบ้านล้วนคุ้นเคยเป็นอย่างดี พละกําลังของนางถูกฝึกฝนมานานแล้วมองแล้วดูมีกำลังวังชามากกว่าหลี่ชิงชิงเสียอีก นางช่วยหยิบเชือกมาผูกกล่องไม้ขนาดใหญ่ไว้บนหลังเกวียน

        หลิวซื่อมองหวังเยวี่ยตั้งใจเอ่ยกําชับ “พวกเจ้านอนให้มากหน่อย ไม่ต้องตื่นเช้าขนาดนั้น”

        ที่บ้านยังมีจางซื่ออยู่เพราะว่าจางซื่อตั้งครรภ์ หลี่ชิงชิงจึงไม่ให้จางซื่อช่วยทําซาลาเปา และแน่นอนว่าไม่จ่ายเงินจางซื่อเช่นกัน

        จางซื่อไม่ต้องล้างผักสับไส้ในตอนกลางคืนและไม่ต้องตื่นขึ้นมากลางดึก แต่ยังสามารถกินอยู่อย่างดีหลิวซื่อรู้สึกว่าให้จางซื่อทํางานบ้านบ้างก็คงไม่มีปัญหาใด

        “ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะ”หวังเยวี่ยรู้สึกสงสารหลิวซื่ออยู่บ้าง “ท่านแม่ เดินทางระมัดระวังอย่ารีบร้อนนะเจ้าคะ”

        หลิวซื่ออายุมากกว่าไห่ซื่อยามอยู่ที่บ้านหลิวซื่อลงไปทำงานที่ไร่นา ทํางานบ้าน บางครั้งยังเลี้ยงหลานสาวไม่ว่างานใดล้วนทำทุกอย่าง

        หลิวซื่อมีชีวิตความเป็นอยู่ลําบากกว่าไห่ซื่อมากแล้ว

        ยามนี้หลิวซื่อยังต้องเดินเกือบสามสิบลี้ไปขายซาลาเปาที่อําเภอทุกวัน

        โชคดีที่เมื่อวานหวังเยวี่ยได้ยินหลี่ชิงชิงกล่าวว่าอีกไม่นานที่บ้านจะซื้อสัตว์เลี้ยงใช้แรงตัวใหญ่ เช่นนี้คนตระกูลหวังก็ไม่ต้องเดินเข็นเกวียนไปขายซาลาเปาแล้วแต่ใช้สัตว์ใหญ่ลากแทน

        ท้องฟ้าเพิ่งจะทอแสงคนตระกูลหวังและหลี่เอ้อร์หลินก็เข็นเกวียนออกเดินทางแล้ว

        คนห้าคนกับเกวียนสามเล่มเดินไปถึงปากทางของถนนเส้นหลักก็แยกกันไปคนละทิศคนตระกูลหวังมุ่งหน้าไปยังอำเภอเหอและตำบลชางหลี่เอ้อร์หลินไปที่ตําบลชิงอวี๋ซึ่งอยู่ในทิศตรงกันข้าม

        “ซาลาเปาหมูสับอร่อยหอมกรุ่นรีบซื้อรีบกิน ซื้อทีหลังซาลาเปาหมดก็อดกินแล้ว”

        “นี่คือไส้หมูสับกะหล่ำปลีไส้ข้างในเนื้อเยอะน้ำมันก็เยอะ อร่อยยิ่งนัก!”

        “ซาลาเปาหมูสับอร่อยๆที่มีขายเฉพาะในโรงเตี๊ยมใหญ่ๆ ของเมืองเซียง หนึ่งลูกสามเหรียญทองแดงสองลูกเพียงห้าเหรียญทองแดงเท่านั้น รีบมาซื้อเร็วเข้า!”

        “แป้งกินแล้วไม่ทําร้ายกระเพาะแป้งย่อยง่าย ในซาลาเปามีเนื้อแล้วยังมีผัก เหมาะกับทั้งบุรุษสตรีคนชราและเด็กเล็ก”

        เสียงตะโกนเรียกลูกค้าของคนตระกูลหวังและหลี่เอ้อร์หลินดังขึ้นในตลาดที่อำเภอและตําบล

        อาหารหลักในแถบเมืองเซียงคือข้าวแต่กลับกินอาหารประเภทแป้งน้อยมาก ด้านในซาลาเปามีไส้หลายคนล้วนชื่นชอบทันทีที่ได้ลิ้มรส

        ฝีมือการทําอาหารของหลี่ชิงชิงนั้นหาข้อติไม่ได้นางหมักแป้งขึ้นฟูได้ดียิ่ง ผิวของซาลาเปาทั้งนุ่มทั้งอ่อน หมูสับและผักถูกปรุงได้อร่อยเป็นอย่างยิ่งไส้ของซาลาเปามีรสเค็มหอมอร่อย

        ไม่ว่าผู้ใดก็ตามที่เคยลิ้มรสซาลาเปาที่หลี่ชิงชิงทํากระเพาะของคนผู้นั้นก็ได้ถูกซาลาเปารสเลิศและเป็นที่นิยมคว้าเอาไว้แล้ว

        คนขายอาหารในอําเภอเหอและตําบลชางโดยเฉพาะจางต้าหู่และคนอื่นๆ ที่ก่อนหน้านี้ทำข้าวปั้นขายเลียนแบบตระกูลหวังคราวนี้เห็นว่าการค้าซาลาเปาได้รับความนิยมขนาดนี้ ล้วนอิจฉาตาร้อนจนแทบไม่ไหวแล้ว

        แต่ว่าซาลาเปานั้นไม่ใช่เพียงมองไม่กี่ครั้งก็สามารถกลับบ้านแล้วทำออกมาได้

        ขั้นตอนแรกคือการหมักแป้งในแคว้นต้าถังที่ไม่มีเจี้ยวหมู่เฝิ่น หากไม่มีคนสอน จะคิดอย่างไรก็คิดไม่ออก

        แม้แต่ในชาติที่แล้วของหลี่ชิงชิงหลายคนสามารถทำเส้นบะหมี่และแผ่นแป้งจากแป้งที่ไม่ขึ้นฟูได้เพียงแต่แป้งที่ไม่ขึ้นฟูไม่อาจทำอาหารที่เป็นประเภทแป้งหมักได้

        อีกประการขั้นตอนที่สองคือการปรุงรสไส้ของซาลาเปาอัตราส่วนของเนื้อและผักต้องสับอย่างไร ต้นหอมและขิงรวมถึงเครื่องปรุงรสควรใส่มากน้อยเท่าใดผสมอย่างไร ทั้งหมดนี้ล้วนต้องทำอย่างพิถีพิถัน

        ซาลาเปาที่บางคนทําออกมาผิวของซาลาเปาขึ้นฟูดียิ่ง แต่รสชาติของไส้ไม่จืดไปก็เค็มเกินไป หรือไม่ก็ไม่หอม

        ร้อยคนปรุงร้อยรสชาติ

        นอกจากนี้ยังมีขั้นตอนที่สามคือการห่อซาลาเปาหากต้องการห่อซาลาเปาให้ดูดี รอยจีบด้านบนของผิวซาลาเปาไม่ใช่เพียงมีรอยจีบมาก แต่ยังต้องสมส่วนอีกด้วยนั่นก็คือต้องมีความพิถีพิถันเป็นพิเศษ

        ขั้นตอนที่สี่คือการนึ่งน้ำที่ใช้ในการนึ่งซาลาเปาคือน้ำเย็น ไม่อาจใช้น้ำร้อนโดยเด็ดขาด ด้านบนซึ้งนึ่งต้องวางผ้ารองหรือทาน้ำมันเช่นนี้เพื่อป้องกันไม่ให้ผิวของซาลาเปาติดกับซึ้งนึ่ง...

        กล่าวโดยรวมแล้วซาลาเปาที่เป็นอาหารรสเลิศนี้ต้องใช้ฝีมือขั้นสูง หากไม่มีอาจารย์สอนก็ไม่อาจทำได้อย่างแท้จริง

        ด้วยประการเหล่านี้จางต้าหู่ซื้อแป้งมา วันก่อนและเมื่อวานเขาได้ทดลองทําซาลาเปาที่บ้านแต่ว่าทำเช่นนั้นอยู่หลายชั่วยาม เสียแป้งไปห้าถึงหกจินกลับไม่สามารถทำอะไรออกมาได้เลย

        อารมณ์ของเขาเรียกได้ว่าย่ำแย่ถึงที่สุดครั้นมองเห็นว่าด้านหน้าของผู้เฒ่าหวังและหลิวซื่อสองสามีภรรยา ถูกห้อมล้อมไปด้วยลูกค้าจำนวนมากและการค้ายังคงได้รับความนิยมยิ่งนัก ก็ยิ่งเกิดความกลัดกลุ้มใจอยู่ไม่สุขมากขึ้น

        “หรือข้าควรซื้อซาลาเปามาสักสองลูกแล้วนำซาลาเปามาเปิดดูว่าข้างในมีสิ่งใดกันแน่” หลังจากจางต้าหู่เอ่ยกับตนเองแล้วก็เดินเข้าไปด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม

        หลิวซื่อเห็นจางต้าหู่ที่ยืนอยู่นอกกลุ่มคนมานานแล้วนางไม่คิดจะสนใจเขาเลยสักนิด ไม่แม้แต่จะมองเขา

        จางต้าหู่แทรกกายเข้ามาอย่างยากลําบากหัวเราะพลางเอ่ยถาม “ท่านป้า ซาลาเปาขายอย่างไรหรือ?”

        “ซาลาเปาสองลูกห้าเหรียญทองแดง”หลิวซื่อเอ่ยในใจ ข้าตะโกนเรียกลูกค้ามาหลายวันแล้ว มีหรือเจ้าจะไม่รู้ราคา? จากนั้นนางก็เอ่ยถามอย่างไม่สบอารมณ์“เจ้าซื้อหรือไม่?”

        เดิมทีจางต้าหู่ต้องการซื้อเพียงสองลูกเท่านั้นครั้นเห็นว่าหลิวซื่อมีท่าทางดูถูกเหยียดหยาม ในใจยิ่งโกรธมากขึ้นเพื่อรักษาหน้าของตนจึงเอ่ยออกไปว่า “ข้าซื้อสี่ลูก”

        เช่นนี้หลิวซื่อจึงมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าเล็กน้อยเอ่ยว่า “ตาเฒ่า เอาซาลาเปาให้เขาสี่ลูก”

        ผู้เฒ่าหวังปั้นหน้าต้อนรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้มตลอดเวลาหยิบกระดาษน้ำมันที่ตัดไว้สำหรับใช้ห่อซาลาเปาโดยเฉพาะออกมาเขาจัดการห่อซาลาเปาสี่ลูกแล้วส่งให้จางต้าหู่ พร้อมเอ่ยเตือน “ไส้หมูสับกะหล่ำปลีซาลาเปาต้องกินตอนยังร้อนๆ ถึงจะอร่อย”

        “ที่แท้ก็ไม่ใช่ไส้หมูล้วนยังใส่กะหล่ำปลีด้วยหรือ” จางต้าหู่จงใจกล่าวเช่นนี้ คิดว่าคนที่ซื้อซาลาเปาข้างๆ เขาจะถามผู้เฒ่าหวังและหลิวซื่อสามีภรรยาเพราะเหตุนี้ผู้ใดจะรู้ว่าทุกคนกลัวว่าจะมาช้าแล้วซื้อซาลาเปาไม่ทัน แต่ละคนต่างรีบร้อนควักเงินซื้อซาลาเปาไม่มีผู้ใดเอ่ยถามสักคน เช่นนี้เขาจึงยิ่งหดหู่ใจมากขึ้น

        “วันนี้เป็นไส้หมูสับกะหล่ำปลีอย่างนั้นหรือข้าชอบกินไส้หมูสับมะเขือยาว อืม ไส้หมูสับขึ้นฉ่ายเมื่อวานก็ชอบเช่นกัน” มีชายชราร่างอ้วนคนหนึ่งหยิบซาลาเปาเข้าปากหลังจากเคี้ยวแล้ว ดวงตาชราพลันเป็นประกาย เอ่ยครอบคลุมว่า “ไส้หมูสับกะหล่ำปลีก็อร่อยมากเช่นกัน!ซาลาเปาร้านพวกเจ้าทําได้ถูกปากข้าจริงๆ”

        มีเจ้าหน้าที่ทางการหนุ่มผู้มีใบหน้ายาวคล้ายม้าคนหนึ่งเบียดเข้ามาแล้วเอ่ยถามเสียงดังว่า “พวกเจ้ายังมีซาลาเปามากน้อยเท่าใด?”

        ผู้เฒ่าหวังรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อยรีบเอ่ยอย่างเคารพนบนอบ “ท่านขุนนาง พวกเรามัวแต่ขาย ไม่ได้นับขอรับ”

        เจ้าหน้าที่ทางการหนุ่มเอ่ยอย่างรีบร้อน“รีบหน่อย รีบนับเร็วๆ ซาลาเปาที่เหลือใต้เท้านายอำเภอซื้อทั้งหมด”

        “ใต้เท้านายอำเภอก็อยากซื้อซาลาเปาของร้านพวกเขากิน”

        “หาข้ายังอยากซื้อซาลาเปาให้มารดาข้ากินเหมือนกัน หากใต้เท้านายอำเภอซื้อซาลาเปาไปหมดแล้วข้าจะซื้อสิ่งใดให้มารดาชราของข้าเล่า?”

        “ซาลาเปาของร้านพวกเขาอร่อยยิ่งนักแถมราคายังยุติธรรมด้วย”

        “ข้าเคยกินข้าวปั้นที่พวกเขาขายอร่อยกว่าข้าวปั้นของเจ้าอื่นทั้งยังดูดีอีก แต่น่าเสียดายที่พวกเขาไม่ขายแล้ว”

        “ข้าว่านะพวกเขานี่ก็จริงๆ เลย ทุกครั้งนำซาลาเปามาเพียงเล็กน้อยคิดว่าข้าไม่มีเงินซื้ออย่างนั้นหรือ?”

        ทุกคนต่างแย่งกันพูด

        เจ้าหน้าที่ทางการหนุ่มได้ยินคนเหล่านี้เอ่ยเข้าหูทว่าดวงตาของเขาจดจ้องไปที่ผู้เฒ่าหวังและหลิวซื่อสามีภรรยา ที่กำลังตื่นตระหนกจนทำสิ่งใดไม่ถูก

        ผู้เฒ่าหวังรีบร้อนจนเหงื่อซึมบนหน้าผากเอ่ยขึ้นว่า “ท่านขุนนาง ซาลาเปายังเหลือสองร้อยห้าสิบสามลูกขอรับ”

        หลิวซื่อกลัวว่าเจ้าหน้าที่ทางการหนุ่มจะไม่จ่ายเงินจึงเอ่ยอย่างกระวนกระวายใจเล็กน้อย “ร้านของหญิงชาวบ้านเป็นเพียงการค้าขายเล็กๆน้อยๆ ซาลาเปาสองลูกราคาห้าเหรียญทองแดง...”