ลงให้อ่านทุกวัน เวลา 18:00 น. เป็ต้นไป [ส่วน eBook มาวันที่ 27/06/68 ราคาเบา ๆ เพียง 89฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ]
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
บทที่ 1
ฉันเดินหน้าบึ้งออกจากสนามแข่ง แรงหงุดหงิดพุ่งสูงจนแทบะเิ ขวดน้ำเ้ากรรมที่ตกลงไปเมื่อครู่ยังไม่เท่ากับความเจ็บใจที่โดนธีร์แกล้งกลางสนาม
ไอ้บ้านี่! ฉันมั่นใจว่ามันจงใจทำให้ฉันแพ้แน่นอน!
"เดือดเชียวนะ" เสียงทุ้มกวน ๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง ฉันไม่ต้องหันไปดูก็รู้ว่าใครเป็คนพูด
"ไปให้พ้นเลย ฉันไม่อยากคุยกับนาย!"
"แน่ใจเหรอ? ข้าคิดว่าเธออยากระบายซะอีก"
"ไม่ต้องมายุ่ง!" ฉันหันขวับไปจ้องหน้าเขาอย่างเอาเื่ ธีร์ยืนกอดอกด้วยท่าทางสบาย ๆ เหมือนไม่สะทกสะท้านกับความโมโหของฉันแม้แต่นิด
น่าหมั่นไส้ที่สุด!
"เธอควรขอบคุณข้านะที่ช่วยให้เธอไม่ต้องออกแรงเยอะ"
"ขอบคุณ?!" ฉันแทบพ่นไฟใส่หน้าเขา "นายทำฉันแพ้! ฉันต้องขอบคุณทำไมหา?!"
ธีร์ไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้ ฉันถอยหลังโดยอัตโนมัติ แต่เขากลับไวกว่าด้วยการยื่นมือมาหยิบใบกิจกรรมของฉันไป
"อ๊ะ! เอาคืนมา!" ฉันพยายามแย่งคืนแต่ธีร์เบี่ยงตัวหลบ มือข้างหนึ่งถือใบกิจกรรมขึ้นสูง ส่วนอีกมือก็ล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างไม่เดือดร้อน
"หืม...ดูเหมือนว่าเรายังต้องทำกิจกรรมร่วมกันอีกเยอะเลยนะ"
ฉันหรี่ตามองเขา "หมายความว่าไง?"
ธีร์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะโยนใบกิจกรรมกลับมาให้ฉัน ฉันรีบคว้าไว้และไล่สายตาดู แล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่างานกลุ่มต่อไปของฉัน...
ยังต้องทำคู่กับธีร์!
"นี่มันเื่บ้าอะไรเนี่ย!"
"ข้าว่ามันก็แฟร์ดีนะ" ธีร์ยกยิ้ม "ถ้าเธออยากเอาคืน ก็ถือว่าเป็โอกาสที่ดีไง"
"เอาคืนเหรอ?" ฉันพึมพำเบา ๆ ดวงตาหรี่ลง "นายแน่ใจเหรอว่าอยากให้ฉันเอาคืน?"
ธีร์เลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ ก่อนจะยักไหล่ "เอาสิ ถ้าเธอทำได้นะ"
หึ! อย่าคิดว่าฉันจะยอมแพ้กันง่าย ๆ นะไอ้บ้านี่!
ตอนนี้ฉันกับธีร์ถูกจับคู่ทำกิจกรรมที่สอง ซึ่งก็คือ เกมทายคำ โดยมีเงื่อนไขว่าคนหนึ่งต้องทำท่าทางให้อีกคนเดาคำตอบให้ถูก
ฉันกับธีร์ยืนจ้องหน้ากันกลางสนาม ขณะที่เพื่อนร่วมทีมส่งเสียงเชียร์
"เริ่มที่ใครก่อนดี?" รุ่นพี่ที่เป็กรรมการถาม
"ให้ผมเป็ฝ่ายใบ้ก่อนแล้วกัน" ธีร์เสนอ
"ได้เลย" ฉันยิ้มเ้าเล่ห์
ธีร์เดินไปยืนที่จุดใบ้คำ ขณะที่ฉันเตรียมตัวสำหรับเดาคำ ทุกคนรอบข้างต่างลุ้นว่าพวกเราจะสามารถทำคะแนนได้ดีแค่ไหน
และเมื่อเกมเริ่มขึ้น คำแรกปรากฏบนจอ ธีร์เริ่มทำท่าทาง
เขาชูสองนิ้วขึ้นเหมือนสัญลักษณ์ของกระต่าย ก่อนจะะโเบา ๆ
ฉันยิ้มมุมปาก "กระต่าย?"
"ถูก!"
คำถัดไป ธีร์ทำท่าเหมือนถือดาบฟันไปมา ฉันขมวดคิ้วก่อนจะเดา
"นักรบ?"
"ผิด!"
"นักดาบ?"
"ผิด!"
"ซามูไร?"
"ถูก!"
เกมดำเนินไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงคำสุดท้าย ธีร์ยืนกอดอกพลางยิ้มเ้าเล่ห์ ก่อนจะทำท่าทางที่ฉันคาดไม่ถึง
เขาชี้มาที่ตัวเอง แล้วยิ้มมุมปาก
"?" ส่วนฉันได้แต่ขมวดคิ้วแน่น
"คำนี้คืออะไร?" รุ่นพี่กรรมการถาม
ฉันเม้มปาก คิดอยู่นานแต่ก็นึกไม่ออก
"ไม่รู้เหรอ?" ธีร์ถามเสียงยาน
ฉันเหลือบตามองเขา "นี่นายกำลังหลอกให้ฉันพูดอะไรอยู่ใช่ไหม?"
"ใครบอก? ข้าก็แค่ใบ้คำตามเกม"
"นายทำท่าชี้ตัวเองแล้วทำหน้ากวนประสาทสุด ๆ มันควรเป็คำว่าอะไรล่ะ?"
"หมดเวลา!" รุ่นพี่กรรมการประกาศ
ธีร์หัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ แล้วโน้มตัวลงกระซิบที่ข้างหูฉัน
"คำตอบคือ 'สุดหล่อ' "
อี๋!!! ไอ้บ้านี่!!!
"ธีร์!!!" เสียงะโของฉันดังไปทั่วลานเกียร์ ขณะที่เ้าตัวหัวเราะชอบใจ
ไอ้บ้านี่! กวนประสาทที่สุด!
ฉันกำหมัดแน่น สาบานเลยว่าฉันจะต้องเอาคืนให้ได้ แต่ก่อนที่ฉันจะได้พุ่งเข้าไปต่อว่าอะไรหมอนี่ พิม เพื่อนสนิทของฉันก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะ
"โอ๊ย ซีน! ฉันขอโทษนะ แต่ฉันกลั้นขำไม่ไหวแล้ว!" ฉันหันขวับไปมองพิมที่ยืนหัวเราะตัวงอ เธอคือ เพื่อนรักของฉันั้แ่สมัยมัธยม และรู้เื่ ศึการะหว่างฉันกับธีร์ เป็อย่างดี
พิมเป็ผู้หญิงผมสั้นประบ่า หน้าตาน่ารัก ยิ้มเก่ง และมีนิสัย กวนประสาทไม่ต่างจากธีร์ ยิ่งเป็เื่ของฉันกับไอ้บ้านี่ ยิ่งเป็สิ่งที่เธอชอบเอาไปแซว
"พอเลยนะพิม! นี่มันไม่ตลก!" ฉันถลึงตาใส่
"ไม่ตลกที่ไหน! ฉันว่าแกแพ้มันแบบราบคาบเลยล่ะ!" พิมยังคงหัวเราะ ก่อนจะเหลือบไปมองธีร์ที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ไม่ไกล
"เฮ้อ~ ฉันล่ะไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าแกกับธีร์ไปมีปัญหาอะไรกันมาั้แ่ชาติปางไหน"
"ฉันไม่ได้มีปัญหากับมัน!"
"แล้วทำไมแกต้องขึ้นเสียงขนาดนั้น?" ฉันเม้มปากแน่น ไม่อยากยอมรับว่า แค่เห็นธีร์ยิ้มเยาะฉันก็ของขึ้นแล้ว!
พิมยิ้มขำ ๆ ก่อนจะตบไหล่ฉันเบา ๆ "โอเค ๆ ฉันไม่พูดแล้วก็ได้ แต่ฉันว่าแกควรหาทางเอาคืนนะ ไม่งั้นวันนี้แกคงนอนไม่หลับแน่"
ถูกของพิม! ฉันไม่มีวันปล่อยให้ธีร์ได้ใจไปมากกว่านี้เด็ดขาด!
เสียงนกหวีดดังขึ้นจากฝั่งรุ่นพี่ เรียกความสนใจของพวกเรากลับไปที่สนาม รุ่นพี่ประกาศว่ากิจกรรมต่อไปจะเริ่มขึ้นภายในห้านาที
ฉันหันไปมองตารางกิจกรรมที่ได้รับมาตอนเช้า แล้วก็ต้องกลอกตาเมื่อเห็นว่า...
ฉันกับธีร์ ต้องเจอกันอีกแล้ว
"ดูท่าแกจะได้โอกาสเอาคืนเร็วกว่าที่คิดนะซีน" พิมว่าเสียงกลั้วหัวเราะ
"ฉันจะทำให้มันแพ้ยับเยินเลยคอยดู!" ฉันประกาศกร้าว ขณะที่พิมยิ้มอย่างพอใจ
เราสองคนเดินกลับไปยังจุดรวมตัว ฉันกระชับมือที่กำใบกิจกรรมแน่น ไม่ว่ายังไงฉันก็ต้องเป็ฝ่ายเอาชนะธีร์ให้ได้!
พอรุ่นพี่เริ่มจับคู่แบ่งทีม ฉันก็ก้าวไปประจำตำแหน่งโดยเร็ว และก็แน่นอน...ธีร์ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามฉันอีกแล้ว
"ขอให้สนุกนะ" ธีร์ยิ้มมุมปากขณะที่ฉันเดินเข้าประจำจุด ทีมของฉันที่ต้องแข่งชักเย่อกับทีมของธีร์ และแน่นอนว่า มันคือโอกาสเอาคืนของฉัน!
ฉันกระชับมือที่จับเชือกแน่น มองไปยังธีร์ที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยสายตาท้าทาย
"ถ้านายกล้าปล่อยเชือกกลางเกม ฉันจะเอาเชือกฟาดหน้านายแน่!"
ธีร์หัวเราะเบา ๆ "ใจร้ายจังนะเธอเนี่ย"
"ก็ลองดูสิธีร์!"
รุ่นพี่เป่านกหวีดเริ่มเกม ทีมของฉันและธีร์ออกแรงดึงเชือกกันสุดกำลัง ฉันกัดฟันแน่น ดึงเชือกเต็มแรงจนรู้สึกว่าทีมของธีร์เริ่มเสียหลัก
แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ดีใจ...
ธีร์ดันปล่อยเชือกกะทันหัน!
"เหวอ!" ฉันเสียหลักถลาล้มไปข้างหลัง พร้อมกับเสียงร้องของเพื่อนร่วมทีมที่ล้มระเนระนาดกันไปหมด
ตุ้บ!
"โอ๊ย!" ฉันร้องออกมาเมื่อร่างกระแทกพื้น พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นธีร์ยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับรอยยิ้ม
"ข้าคิดว่าเธออยากชนะไง เลยปล่อยให้เธอล้มไปก่อน"
"ธีร์!!!" ฉันะโลั่น
"หึ" ธีร์หัวเราะในลำคอ ก่อนจะเดินผ่านฉันไป "คราวหน้าก็ระวังตัวให้ดีล่ะ"
ฉันกำหมัดแน่น รู้สึกเหมือนโดนหักหลังอย่างแรง
"ซีน..." พิมเดินเข้ามาช่วยฉันลุกขึ้น ก่อนจะกระซิบเสียงเบา "ฉันว่าแกต้องเอาคืนให้หนักกว่าเดิมแล้วล่ะ"
1K
