“เหนือสวรรค์ ยังมีข้า”

หลังจากเหตุการณ์ลานประลอง เฉินหยวนออกจากเมืองหลวงชั่วคราว
มุ่งหน้าสู่ “๺ูเ๳าเสวียนอี้” เพื่อค้นหาซากตำราจารึกโบราณ
เขาเดินเพียงลำพัง
ใต้แสงจันทร์ขาวจาง เงาของเขายาวไกลบนพื้นหญ้า

แต่เงานั้น…มีบางสิ่ง “คลานอยู่ข้างใน”

บนยอดไม้เงียบงัน
มือสังหารจาก “นิกายจันทราไร้เงา” 3 คนปรากฏตัว
พวกเขาคือผู้ฝึกเต๋าเงาระดับหลอมแก่นขั้นสูง
ใช้อาคมซ่อนตนในเงาจนไร้ซึ่งกลิ่นพลัง
ภารกิจของพวกเขามีเพียงหนึ่ง…สังหารเฉินหยวนก่อนรุ่งสาง

“เป้าหมายไม่เคลื่อนไหว…ราวกับรู้ว่าเรามา”
“ไม่มีอาวุธในมือ ไม่มีการป้องกัน”
“ลงมือ!”

หนึ่งในมือสังหารพุ่งเข้ามาจากด้านหลัง
เงาของเขาพุ่งสอดเข้าใต้เงาของเฉินหยวน
ทันใดนั้น…

—เงานั้น “ไม่ยอมรับ”
—มัน “กลืนกลับ” เงาของมือสังหารในพริบตา

เสียงกรีดร้องดังขึ้นก่อนที่ร่างจะ “หายไปทั้งร่าง”
ไม่มีศพ
ไม่มีเ๣ื๵๪
มีเพียงเงาร่างหนึ่ง…ถูกร่างของเฉินหยวน “บดกลืนอย่างเงียบงัน”

เขาใช้เทคนิค “หลอมเงาสังหารเจ็ดชั้น”
ดาบเงา 7 เล่มซ้อนฟาดใส่เฉินหยวนพร้อมกัน
แต่ดาบทั้งเจ็ดไม่เพียงหยุดนิ่งกลางอากาศ…
กลับหันปลายกลับและแทงใส่เ๯้าของเอง

เงาของเฉินหยวน…เปลี่ยนทิศเงาโลก
และทุกสิ่งที่อยู่ในเงา กลับกลายเป็๲อาวุธของเขาโดยไม่ต้องขยับ

เมื่อเห็นเพื่อนร่วมสำนักสลายไปต่อหน้า
เขารีบหันหลังวิ่งหนี พร้อมร่ายคาถาหลบตาฟ้า
แต่ก่อนที่คำภาวนาจะจบ…

—เงาของเฉินหยวนยืดยาวไปถึงข้างหลังเขาในพริบตา
—แล้ว “มีดวงตาสีดำแดง” ปรากฏในเงานั้น
—เสียงกระซิบหนึ่งดังขึ้น…

“ข้าไม่ฆ่า…แต่มันไม่ปล่อยเ๯้าไป”

แล้วร่างของเขาก็หายไปกับเงา
ไม่มีใครเห็นศพ
ไม่มีใครรู้ว่าเขาถูกฆ่า หรือกลืนหายไปในที่ใด

เขาไม่แม้แต่จะหันไปมอง
เงาใต้เท้ากลับสั้นลง…เหมือนเดิม

“อสูรในเงา”…หลับไปอีกครั้ง
มันไม่มีชื่อ
ไม่มีสัญญา
ไม่มีคำสั่ง
แต่มันรู้ว่า – “ต้องไม่ให้สิ่งใดแตะต้องเฉินหยวน”

กลางคืนยาวนานผ่านไป
แสงแดดแรกแตะยอดหญ้า
เฉินหยวนยังคงเดินเงียบ ๆ ในป่าที่ว่างเปล่า

ผู้คนที่พบเขาในวันถัดมา
พบเพียงชายหนุ่มที่ดูธรรมดา
แต่ไม่เคยมีเงา…ที่ใครกล้าก้าวตาม

และชื่อของเขา เริ่มถูกกระซิบในเงาโลกเซียนว่า…

“ผู้ที่แม้เงายังภักดี”
หรือ…
“จ้าวแห่งเงาที่ไม่ต้องออกคำสั่ง”