AREA XXIV เขตลงทัณฑ์ของนายลาสเตอร์

ลงให้อ่านทุกวัน วันละ 4 บท เวลา 20:00 น. [ส่วน E-BOOK มาวันที่ 21/04/68 ราคาเบา ๆ เพียง 149฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ] 

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

บทที่ 29

ห้องนอน

00:15 น.

ฉันนอนนิ่งอยู่บนเตียงกว้างของพี่ลาสเตอร์ ผ้าห่มคลุมถึงแค่ช่วงเอว แต่ใจฉันกลับเต้นแรงจนแทบระเบิดออกมาเพราะสัมผัสที่ยังติดตรึงอยู่บนผิว

หลังจากตั้งรูปโปรไฟล์คู่กันเมื่อกี้ ฉันก็โดนพี่ลาสเตอร์กวนไม่หยุด ตั้งแต่ลากฉันไปนั่งตัก กอดรัดไม่ให้ลุกหนี ไหนจะกระซิบแกล้งฉันใกล้ ๆ แบบนั้นอีก แล้วตอนนี้...ฉันต้องมานอนเตียงเดียวกับเขาอีกงั้นเหรอ?

“เอ่อ...พี่ลาสเตอร์” ฉันเอ่ยขึ้นเบา ๆ ในความเงียบ เสียงแอร์ในห้องเย็นเฉียบ แต่ร่างกายฉันกลับร้อนวูบไปหมด

“หืม?”

ฉันค่อย ๆ เบี่ยงตัวออกไปเล็กน้อยให้มีพื้นที่มากขึ้น แต่พี่ลาสเตอร์ที่นอนตะแคงหันหน้ามาทางฉันก็ใช้มือรวบเอวฉันกลับไปติดกับตัวเขาเหมือนเดิม

“จะหนีไปไหน?” เสียงทุ้มของเขาดังขึ้นข้างหู ฉันเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ

“ปะ...เปล่าค่ะ” ฉันรีบส่ายหน้า ไม่อยากแสดงพิรุธมากเกินไป “คือ...ทำไมเราต้องนอนเตียงเดียวกันด้วยล่ะคะ?”

“หืม? ก็เป็นแฟนกันแล้ว”

“แต่มันเร็วไปไหมคะ?”

“เร็วตรงไหน? แฟนกันก็นอนด้วยกันได้”

“แต่ว่า...”

“หรือหนูคิดว่าพี่จะทำอะไร?” พี่ลาสเตอร์พูดด้วยน้ำเสียงขี้เล่น แต่ฉันรู้ดีว่าข้างในเขาอาจจะไม่ได้ล้อเล่นขนาดนั้น

“หนูเปล่าคิดแบบนั้นนะคะ!” ฉันรีบเถียงกลับ แต่ทำไมเสียงมันเบาหวิวแบบนี้นะ

“แน่ใจ?”

“ค่ะ!” ฉันยืนยันเสียงหนักแน่น แม้ว่าหัวใจจะเต้นแรงไปหมดก็ตาม

พี่ลาสเตอร์มองฉันนิ่ง ๆ ก่อนจะยกมุมปากขึ้นนิด ๆ แล้วขยับตัวเข้ามาใกล้อีก ฉันเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

“งั้นก็นอนได้แล้ว” เขากระซิบข้างหูฉัน ก่อนจะใช้มือกดศีรษะฉันให้ซุกอยู่กับแผงอกแกร่งของเขา “แล้วก็อย่าดิ้นมาก...ไม่งั้นพี่ไม่รับประกันว่าคืนนี้จะอยู่นิ่ง ๆ ได้”

“!” ฉันตัวแข็งทื่ออยู่ในอ้อมกอดของเขา หัวใจเต้นแรงเหมือนกลองรัว ร่างกายถูกโอบกอดเอาไว้แน่นจนแทบจะขยับไม่ได้

แบบนี้...ฉันจะได้นอนจริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย!

เช้าวันถัดมา

07:00 น.

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นข้างหูทำให้ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมา ก่อนจะรู้สึกถึงไออุ่นที่โอบรัดตัวฉันไว้อย่างแนบแน่น

ฉันกระพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะตระหนักได้ว่า...ฉันกำลังถูกพี่ลาสเตอร์กอดอยู่!

ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้ฉันมากจนลมหายใจของเขาเป่ารดแก้มฉันเบา ๆ มือของเขาโอบเอวฉันแน่นราวกับกลัวว่าฉันจะหนีไปไหน ฉันเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นแรงจนแทบจะเป็นลม

ทำยังไงดี? จะปลุกเขาดีไหม? หรือจะแอบลุกออกไปก่อน?

ขณะที่ฉันกำลังตัดสินใจอยู่นั้น จู่ ๆ พี่ลาสเตอร์ก็ขยับตัวก่อนจะกอดฉันแน่นขึ้นกว่าเดิม ฉันสะดุ้งเฮือกเมื่อจู่ ๆ เขาก็ฝังจมูกลงบนไหล่ฉัน

“อื้อ...หนู...” เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความงัวเงียทำให้ฉันตัวแข็งทื่อไปหมด

ฉันกลั้นหายใจ ไม่กล้าขยับตัวเลยสักนิด เพราะกลัวว่าถ้าขยับ เขาจะตื่นขึ้นมาแล้วแกล้งฉันต่อ

แต่ดูเหมือนจะสายไปแล้ว...

พี่ลาสเตอร์ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาช้า ๆ ก่อนจะมองฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความขี้เล่น

“อรุณสวัสดิ์ครับหนู”

“อะ...อรุณสวัสดิ์ค่ะ” ฉันตอบกลับไปเสียงแผ่ว ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบจะไหม้

พี่ลาสเตอร์ยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือมาจับคางฉันให้เงยหน้าขึ้น แล้วโน้มตัวลงมากดจูบเบา ๆ ที่ริมฝีปากฉัน

“!” ดวงตาของฉันเบิกกว้าง ก่อนจะรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ

“เช้าแบบนี้ จูบแฟนได้ใช่ไหม?” เขาถามเสียงทุ้ม ฉันอ้าปากจะเถียง แต่ก็พูดไม่ออกเพราะอายมากเกินไป!

พี่ลาสเตอร์หัวเราะในลำคอ ก่อนจะลุกขึ้นนั่งเต็มความสูง ฉันรีบเบี่ยงตัวออกห่างทันทีเพราะกลัวว่าจะโดนแกล้งอีก

“ไปอาบน้ำสิ เดี๋ยวพี่ทำอาหารเช้าให้”

“พี่ทำอาหารเป็นด้วยเหรอคะ?” ฉันถามอย่างแปลกใจ

“ก็พอทำได้” เขายักไหล่เล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

ฉันมองเขาเดินออกจากห้องไป ก่อนจะยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบา ๆ

เมื่อกี้มันคือ...จูบ...

ฉันนั่งนิ่งอยู่บนเตียง หัวใจเต้นแรงไปหมด

แบบนี้ฉันจะใช้ชีวิตต่อไปยังไงดีเนี่ย!!!

ห้องครัว

07:45 น.

หลังจากที่ฉันพยายามตั้งสติอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็ลากตัวเองไปอาบน้ำแล้วมาที่ห้องครัวตามที่พี่ลาสเตอร์บอก

และสิ่งที่ฉันเห็นตรงหน้าตอนนี้...

พี่ลาสเตอร์ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนพับขึ้นถึงข้อศอก กำลังยืนทอดไข่อย่างใจเย็น ส่วนกลิ่นหอมของขนมปังปิ้งก็กำลังลอยฟุ้งไปทั่วห้อง

ให้ตายเถอะ...ผู้ชายอะไร ใส่เสื้อเชิ้ตธรรมดา ๆ ก็ทำให้ดูดีได้ขนาดนี้

ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามทำตัวปกติแล้วเดินเข้าไปหาเขา ก่อนจะเอ่ยขึ้นเบา ๆ

"พี่ทำอาหารเช้าให้หนูจริง ๆ ด้วย..."

พี่ลาสเตอร์เหลือบตามามองฉัน ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย "ก็สัญญาแล้วนี่"

"หนูคิดว่าพี่แค่พูดเล่น..." ฉันพึมพำ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ดูว่าเขาทำอะไรอยู่

ขนมปังปิ้งกับไข่ดาว...

อืม...ก็ถือว่าเป็นอาหารเช้าที่ดูปกติและปลอดภัยสินะ

ฉันเลื่อนสายตามองมือของเขาที่กำลังใช้ตะหลิวพลิกไข่อย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะเหลือบไปเห็นรอยสักที่ต้นแขนของเขาอีกครั้ง

ให้ตายสิ...ฉันต้องหยุดมองมันได้แล้ว ไม่งั้นฉันคงได้หลุดทำอะไรแปลก ๆ ออกไปแน่

"ยืนมองพี่นานแบบนี้ อยากช่วยทำเหรอ?" เสียงทุ้มของเขาดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มขี้เล่นที่ประดับอยู่บนใบหน้า

"ปะ...เปล่านะคะ" ฉันรีบเถียงทันที แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ถอยห่างจากเขา อยู่ ๆ พี่ลาสเตอร์ก็โน้มตัวเข้ามาใกล้ ฉันชะงักไปก่อนที่ร่างกายจะถูกเขากักเอาไว้ระหว่างตัวเขากับเคาน์เตอร์

"พี่ลาสเตอร์..." ฉันกระซิบเสียงแผ่ว หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอีกแล้ว!

"พี่อยากได้รางวัล" เขากระซิบกลับมา ฉันเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

"รางวัลอะไรคะ?"

"ในเมื่อมาทำอาหารเช้าให้แฟน" เขาโน้มหน้าลงมาใกล้มากขึ้น ลมหายใจร้อน ๆ เป่ารดอยู่ที่ข้างแก้มฉัน "ก็ต้องได้รางวัลตอบแทนหน่อยสิ"

"มะ...ไม่เห็นต้องมีรางวัลเลยนี่คะ" ฉันพยายามหลบสายตาเขา แต่ก็ถูกจับคางให้เงยหน้าขึ้น

"แต่พี่อยากได้"

"..." ฉันรู้ว่าตัวเองควรจะผลักเขาออกไป หรืออย่างน้อยก็ควรจะเถียงอะไรกลับไปสักหน่อย แต่ในวินาทีนี้...

ฉันขยับตัวไม่ได้เลย

ริมฝีปากของพี่ลาสเตอร์กดลงบนข้างแก้มของฉันอย่างแผ่วเบา ก่อนจะผละออกไปพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"อืม...รางวัลนี้ก็พอใช้ได้" ฉันเบิกตากว้าง ก่อนจะรู้สึกว่าใบหน้ากำลังร้อนผ่าวขึ้นเรื่อย ๆ

"พี่ลาสเตอร์!" ฉันยกมือขึ้นตีแขนเขาเบา ๆ แต่เขากลับหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

"โอเค ๆ ไม่แกล้งแล้ว" เขาพูดพร้อมกับถอดผ้ากันเปื้อนออก ก่อนจะเดินไปหยิบจานมาให้ฉัน "ไปนั่งสิ เดี๋ยวพี่เอาอาหารไปให้"

ฉันยังคงหน้าแดงอยู่ แต่สุดท้ายก็เดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารเงียบ ๆ ก่อนที่ไม่นานพี่ลาสเตอร์จะตามมาพร้อมอาหารเช้า

"ลองชิมดู" ฉันใช้ส้อมตักไข่ดาวขึ้นมากินคำหนึ่ง ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างเล็กน้อย

อืม...อร่อยแฮะ

"เป็นไง?"

"อร่อยค่ะ" ฉันตอบตามตรง พี่ลาสเตอร์ยิ้มพอใจ ก่อนจะเริ่มกินอาหารของตัวเองบ้าง

เช้านี้มันช่างแปลกประหลาด...

ฉันไม่เคยนึกภาพตัวเองนั่งกินข้าวเช้ากับใครแบบนี้มาก่อนเลย ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันหนึ่งที่ฉันต้องมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้กับพี่ลาสเตอร์...

และที่สำคัญที่สุด...

คือการที่หัวใจฉันเต้นแรงมากกว่าเดิมทุกวัน...

มหาวิทยาลัยเคลติก

คณะสื่อสารมวลชน

10:30 น.

หลังจากที่เรากินข้าวเช้ากันเสร็จ ฉันก็กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวไปเรียน วันนี้เป็นวันแรกที่ฉันต้องไปมหาวิทยาลัยหลังจากย้ายมาอยู่กับพี่ลาสเตอร์เมื่อคืน

และแน่นอนว่า...พี่ลาสเตอร์เป็นคนขับรถไปส่งฉันเอง

แต่ที่มันเกินคาดก็คือ...

"พี่ลาสเตอร์ ทำไมต้องเดินมาส่งหนูถึงหน้าตึกเรียนด้วยคะ?" ฉันกระซิบถามเขาเบา ๆ เมื่อรู้สึกได้ว่านักศึกษาคนอื่น ๆ กำลังมองมาทางเราเป็นสายตาเดียว

"ทำไม? เป็นแฟนกันแล้วเดินมาส่งไม่ได้เหรอ?"

"ได้ค่ะ...แต่พี่คะ ทุกคนมองอยู่นะ"

"ให้มองไปสิ" เขายักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเดินตามฉันมาถึงหน้าตึกเรียน ฉันได้แต่ภาวนาในใจว่าอย่าให้มีใครรู้จักฉันแล้วเอาไปเม้าท์ต่อเลยนะ

แต่ดูเหมือนคำอธิษฐานของฉันจะไม่เป็นผล...

"เห้ย! นั่นมันไอ้ลาสเตอร์นี่!" เสียงของพี่พีทดังขึ้นก่อนที่ฉันจะหันไปเจอเข้ากับพลอยและเมฆที่กำลังเดินเข้ามาหาฉันด้วยพอดี

"..." พี่ลาสเตอร์ไม่ได้พูดอะไรนอกจากโอบเอวฉันแน่นขึ้นเหมือนจงใจแสดงความเป็นเจ้าของ

"โหย พี่ลาสเตอร์ ไม่ต้องโชว์หรอกค่ะ เห็นแล้วค่ะ!" พลอยแซวทันที

"นิว! นี่มันเรื่องจริงเหรอ?" เมฆถามฉันอย่างตกตะลึง

"เอ่อ..." ฉันไม่รู้จะตอบยังไง ได้แต่พยักหน้าช้า ๆ

"เวรแล้ว" พี่พีททำหน้าเหมือนเห็นผี ก่อนจะหันไปกระซิบกับพลอย "แบบนี้คือพี่แพ้พนันแล้วใช่ไหมน้องพลอย"

"ใช่ พี่แพ้แล้วค่ะ" พลอยหัวเราะ

"โว้ย! นี่กูเพิ่งเสียเพื่อนให้สาว แล้วยังต้องเสียตังค์อีกเหรอ!"

"ใช่!" พลอยกับเมฆตอบพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

พี่ลาสเตอร์ที่ยืนฟังอยู่หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะก้มลงมากระซิบที่ข้างหูฉัน

"ถ้าเลิกเรียนแล้วก็โทรมา เดี๋ยวพี่มารับ"

"ค่ะ" ฉันตอบเบา ๆ ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงมาหอมแก้มฉันต่อหน้าทุกคน!

"เฮ้ย!"

"โอ๊ยยย นี่มันบ้าไปแล้ว!"

"อหหหหหหห!"

เสียงอุทานของเพื่อน ๆ พี่ ๆ ดังระงมไปหมด ฉันหน้าแดงก่ำแทบอยากจะมุดดินหนี แต่พี่ลาสเตอร์กลับหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเดินจากไปพร้อมพี่พีท ปล่อยให้ฉันต้องเผชิญกับคำแซวของเพื่อน ๆ ต่อไป...

ให้ตายเถอะ...ชีวิตฉันจะไม่ปกติอีกต่อไปแล้วใช่ไหมเนี่ย!

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็นกำลังให้หยกหน่อยนะคะ

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย

(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)

—————— ༻・ॐ・༺ ——————