ตอนที่ 11 ได้ยืดอกสบายใจ (1)
“เ้าตัวยุ่งสองคน กลับเข้าบ้านไป” สองมือหนิวซื่อดึงหูลูกชายคนละข้าง ลากตัวอันหยวนซิ่งกับอันหยวนวั่งเข้าบ้านของตัวเอง
วันนี้หนิวซื่อโทสะอัดแน่นเต็มอก เดิมเข้าใจว่าจะได้ดูเื่สนุก คิดไม่ถึงว่าลูกชายไม่เอาไหนทั้งสองของตัวเองกลับยอมรับต่อหน้าผู้คนว่าขโมยกินไข่ไก่ ทำให้อับอายขายหน้ายิ่งนัก
เ้าสี่บ้านตระกูลอันยิ่งโมโหเดือด เขาอยากเข้าไปทุบตีอันเสี่ยวเย่ว์ใจแทบขาด แต่ถูกอันเฉิงเยี่ยแอบดึงตัวไว้ ตอนนี้เขาจึงไม่สนหนิวซื่อกับลูกอีก ตรงดิ่งเข้าไปจะหาเื่จัดการอันเสี่ยวเย่ว์
หม่าซื่อกลับชิงเข้าหาก่อน พอนางพุ่งพรวดมาตรงหน้าอันเสี่ยวเย่ว์ได้ก็แบมือทั้งสองข้างออก “เอามา!”
“อะไรหรือท่านย่า” อันเสี่ยวเย่ว์ถามทั้งที่รู้ดี
อันที่จริงตอน ‘ตบทรัพย์’ อันเสี่ยวเฟิ่งเมื่อครู่ นางก็เดาได้ว่า หม่าซื่อหน้าเงินผู้นั้นต้องมุ่งเป้ามาที่นางแน่ และถึงแม้หม่าซื่อไม่มาทวงเอาเครื่องประดับ ตกเย็นเสิ่นซื่อกับอันเสี่ยวเฟิ่งก็ต้องมาทวงเครื่องประดับกลับคืนไปอยู่ดี
หม่าซื่อไม่ได้พูดอะไร ดวงตาเ้าเล่ห์ถลึงมองอันเสี่ยวเย่ว์อย่างดุดัน ตามหลักแล้ว ด้วยอำนาจบารมีของนางเมื่ออยู่ต่อหน้าพวกผู้หญิงในบ้าน ขอเพียงนางยื่นมือออก พวกนางเป็ต้องส่งของออกมาแต่โดยดีสิจึงจะถูก
อันเสี่ยวเย่ว์เห็นว่าหม่าซื่อไม่พูดอะไร ก็แกล้งทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้ มือซ้ายนางคล้องแขนอันเสี่ยวหลี มือขวาดึงมืออันหยวนเซิง แสร้งทำเป็พูดว่า “ท่านย่า พวกเราจะไปบ้านเ้าของที่ดินเกา จะได้รีบเอาไข่ไก่ที่หยวนซิ่งกับหยวนวั่งขโมยกินมาชดใช้ให้ท่าน ท่านสบายใจได้ เื่ที่ข้าอันเสี่ยวเย่ว์รับปาก ไม่มีผิดคำพูดเด็ดขาด”
หม่าซื่อกลอกตาทีหนึ่ง พอมานึกดูแล้วนางก็กลัวว่าถ้ายึดเอาเครื่องประดับจากเด็กสาวทั้งสามไปตอนนี้ อันเสี่ยวเย่ว์จะไม่ไปขอไข่ไก่จากบ้านเ้าของที่ดินเกา สำหรับเ้าที่ดินเกาที่เป็คนใหญ่โตเช่นนี้ไข่ไก่ไม่นับเป็อะไรได้ แต่สำหรับบ้านตระกูลอัน มันเป็ของมีค่าเทียบกับทองคำได้ทีเดียว
“พวกเ้ารีบไปรีบกลับก็แล้วกัน” หม่าซื่อคิดว่ารอให้ได้ไข่ไก่มาแล้ว ค่อยเอาเครื่องประดับสามอย่างนี้คืน จะได้เพิ่มเข้าเป็สินสอดแต่งงานในปีหน้าของอันอวี้เอ๋อลูกสาวคนเล็กของนางด้วยเลย
“รอเดี๋ยว!” อันลี่กุ้ยกำหมัดเดินเข้ามา “อันเสี่ยวเย่ว์ ข้าว่าวันนี้เ้าทึ่มป่าเถื่อนอย่างเ้าหาเื่โดนตบใช่หรือไม่ ถึงกล้าหลอกลูกข้า บอกว่าลูกข้าขโมยกินไข่ไก่ ทำให้ข้าเสียหน้า เ้าว่าหนี้บัญชีนี้จะคิดอย่างไรดี”
“อาสี่ ท่านคิดจะคิดบัญชีอย่างไร ผู้ใหญ่บ้านกับพี่ป้าน้าอาในหมู่บ้านยังไปได้ไม่ไกล ข้าให้หยวนเซิงวิ่งไปบอกอีกรอบ เชิญทุกคนกลับมาดีหรือไม่” อันเสี่ยวเย่ว์พูดด้วยท่าทีสบายๆ
“เ้าทึ่มป่าเถื่อน กล้าเอาผู้ใหญ่บ้านมาขู่ข้าหรือ” อันลี่กุ้ยเป็พวกนักเลงหัวร้อน ที่ผ่านมาพูดสองสามคำไม่ถูกใจก็ลงไม้ลงมือทันที
คราวนี้ก็ไม่แตกต่าง อันลี่กุ้ยคว้าคอเสื้ออันเสี่ยวเย่ว์ไว้ แทบจะหิ้วนางขึ้นทั้งตัว “เอาเครื่องประดับมาให้หมด ไม่อย่างนั้นวันนี้จะอัดเ้าให้เละเลย”
“อาสี่ ท่านลืมไปแล้วหรือ เมื่อครู่ผู้ใหญ่บ้านเพิ่งบอกชัดเจนว่า ต่อไปไม่ว่าใครทุบตีทำร้ายพวกเราพี่น้อง เขาจะเป็คนไปแจ้งกับทางการให้คนมาจับกุม ข้าไม่สนใจหรอก ถึงอย่างไรก็เคยถูกฝังทั้งเป็มาแล้ว เคยตายไปแล้วครั้งหนึ่ง ไม่กลัวอะไรอีก! แต่ท่านไม่เหมือนกัน อาสี่ยังมีลูกชายที่ยังเล็กอีกสองคนต้องเลี้ยงดู จะเกิดเื่ไม่ได้!” อันเสี่ยวเย่ว์สบตาอันลี่กุ้ยตรงๆ ไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย
อันเสี่ยวเย่ว์เห็นว่าหม่าซื่อที่ด้านข้างยังไม่จากไป จึงกล่าวอีกว่า “อีกอย่าง เครื่องประดับพวกนี้พวกข้าสามคนคงไม่ได้ใส่หรอก แค่คิดว่าน่าจะมีประโยชน์กว่านี้ อย่างเช่น หรือว่าควรมอบให้ผู้ใหญ่ดีนะ แต่ตอนนี้ยังไม่ทันได้ชื่นชมให้สมใจเลย! ต้องให้พวกเราได้ชื่นชมให้หายเห่อกันก่อนสิ แล้วก็...ข้ายังอยากจะเอาไปอวดพี่หม่านไฉสักหน่อยด้วย!”
ชั่วพริบตานั้นหม่าซื่อดวงตาสว่างวาบ นางได้ฟังคำพูดของอันเสี่ยวเย่ว์ ก็เข้าใจว่าพวกอันเสี่ยวเย่ว์ไม่กล้าฮุบเอาเครื่องประดับพวกนี้ไปแน่ ที่บอกว่าจะมอบให้ผู้ใหญ่ ย่อมต้องมอบให้นางที่เป็ย่าอยู่แล้ว
“เ้าสี่ ยังถูกพ่อเ้าด่าไม่พอหรือ” หม่าซื่อคว้าเข้าที่หูอันลี่กุ้ย “ยังไม่รีบไปนาอีก เ้าี้เีสันหลังยาว เป็เพราะเ้ามัวแต่อู้งาน ทำให้พ่อเ้าพลอยด่าข้าไปด้วย!”
อันลี่กุ้ยได้แต่ปล่อยอันเสี่ยวเย่ว์ เขาเองก็เพิ่งถูกอันเฉิงเยี่ยด่าจนหัวหดมาหยกๆ เมื่อครู่ตอนที่อันเฉิงเยี่ยกับหม่าซื่อไปที่นา เขาหลบไปนอนใต้ร่มไม้พอดี จึงถูกอันเฉิงเยี่ยด่าไปรอบหนึ่ง ทั้งยังถูกเตะอีกหลายครั้งด้วย
อันลี่กุ้ยถลึงตาใส่อันเสี่ยวเย่ว์ แล้วหันมากล่าวกับหม่าซื่อว่า “ข้าไปทำงาน แต่เครื่องประดับพวกนั้น...”
“เื่นี้เ้าไม่ต้องยุ่ง! ไสหัวไป!” หม่าซื่อพูดพลางถอดรองเท้า เตรียมซัดที่ร่างอันลี่กุ้ย
อันลี่กุ้ยรีบวิ่งออกจากลานบ้าน เขายังเก็บเพลิงโทสะไว้เต็มอก
หม่าซื่อในยามนี้กลับว่าง่ายใจดี “พวกเ้ารีบไปเอาไข่ไก่มา รีบไปรีบกลับ!”
“เ้าค่ะ พวกเราพี่น้องจะไปเอาไข่ไก่บ้านเ้าของที่ดินเกาแล้วจะหยิบขนมติดมือมาด้วย รับปากหยวนซิ่งกับหยวนวั่งเอาไว้แล้ว” อันเสี่ยวเย่ว์จงใจพูดว่า “ท่านย่า ถึงตอนนั้นพวกเราจะเอาขนมมาฝากท่านด้วย ข้าเป็หลานสาวย่อมสมควรแสดงความกตัญญูต่อท่าน ไม่รู้ว่าท่านชอบกินขนมถั่วกวนหรือขนมหน้าแตก[1]เ้าคะ หรือจะเป็ถั่วเคลือบน้ำตาลกับขนมถั่วตัดดี”
อันเสี่ยวเย่ว์้าให้หม่าซื่อเข้าใจว่านางยอมอ่อนข้อให้ เช่นนี้นางจึงจะสามารถนำเครื่องประดับสามชิ้นนี้ออกจากบ้านได้ ขอเพียงของออกจากประตูบ้านได้ ส่วนจะจัดการกับเครื่องประดับนี้อย่างไร ย่อมขึ้นอยู่กับนางอันเสี่ยวเย่ว์แล้ว
“ชอบหมดทุกอย่างเลย เอามาให้หมด เอาหมด!” ดวงตาละโมบของหม่าซื่อแทบส่งประกายเขียวเรืองรอง “ขอแค่เ้าของที่ดินเกาให้มา มีเท่าไรเอากลับมาให้หมด ดีที่สุดก็เรียกเอาเงินค่ารักษากลับมามากหน่อย เ้ารักษาลูกชายเขาจนหายดี จะไม่เอาเงินได้อย่างไรกัน ถึงไม่ให้หนึ่งพันตำลึง ให้มาสักหลายร้อยก็ยังดี!”
เชิงอรรถ
^ คุ้กกี้จีน ทำจาก ถั่ววอลนัท แป้ง น้ำตาล ไข่ไก่ น้ำมันหรือเนย
900
