ทะลุมิติไปเป็นหญิงพาลผู้งามเลิศประจำหมู่บ้าน

บทที่ 44 มีความหวัง

หลังจากที่หลี่เยว่หานออกจากครัว หญิงสาวก็เห็นว่าลานบ้านเงียบสงบลงแล้ว และหวังเฟิ่งเองก็หายตัวไป

ส่วนเมิ่งฉีฮ่วน ก็ไม่รู้ว่าเขาไปไหนแล้วเช่นกัน

หลี่เยว่หานรู้สึกแปลก ๆ ดังนั้นเธอจึงไปที่ห้องโถงด้านหน้า แต่ที่นั่นกลับไม่มีใครอยู่

ทั้งในลานด้านในและในสวนหลังบ้านล้วนไม่มีใครอยู่ หลี่เยว่หานอดขมวดคิ้วไม่ได้

เป็นไปได้ไหมว่าเมิ่งฉีฮ่วนเพิ่งโยนหวังเฟิ่งออกไป? แต่ถ้าอย่างนั้น แล้วเมิ่งฉีฮ่วนล่ะ?

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ หลี่เยว่หานก็มาที่ประตูห้องของเมิ่งฉีฮ่วน และเมื่อหญิงสาวกำลังจะเคาะประตู กลิ่นหอมฟุ้งก็พุ่งผ่านจมูกของเธอในทันใด ก่อนที่หญิงสาวจะพลันตะลึงงัน

ครั้นเมื่อเธอกลับมามีสติ เมิ่งฉีฮ่วนก็มายืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว "เจ้ากำลังมองหาข้าอยู่หรือ?" เมิ่งฉีฮ่วนดูเขินอายเล็กน้อย ซึ่งเสื้อผ้าของเขาเองก็ดูยุ่งเหยิง

หลี่เยว่หานหันศีรษะหลบโดยไม่รู้ตัว เพื่อไม่ให้สายตาของเธอจับจ้องไปที่เรือนร่างของเมิ่งฉีฮ่วน ก่อนจะพูดเสียงต่ำ "ข้าไม่เห็นใครอยู่ในสวน ข้าจึงไม่รู้ว่าท่านเอาตัวหวังเฟิ่งไปไว้ที่ไหน"

“ข้าไล่นางออกไปแล้ว” เมิ่งฉีฮ่วนตอบเพียงว่า “เจ้าคิดที่จะเคาะประตูห้องข้าหรือ?”

ไม่รู้ว่าทำไม ในขณะนี้ ร่างกายของเมิ่งฉีฮ่วนแสดงสัญญาณอันตราย และหัวใจของหลี่เยว่หานก็เต้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ดังนั้นเธอจึงได้แต่รีบพูดว่า "ไม่ ข้าแค่ผ่านมา!"

หลังจากทิ้งคำพูดเหล่านี้ หลี่เยว่หานก็หันหลังตรงกลับไปที่ห้องของตน

เมื่อเห็นท่าทางติดเขินอายของหลี่เยว่หาน เมิ่งฉีฮ่วนที่อยู่ตรงนั้นก็อดเผยรอยยิ้มออกมาไม่ได้ ก่อนเขาจะหมุนตัวกลับเข้าไปในห้องของตนเช่นกัน

ครั้นกลับเข้ามาในห้องแล้ว เมิ่งฉีฮ่วนก็เดินไปที่มุมห้อง ซึ่งในเงามืดดูเหมือนจะมีร่างคนนอนอยู่ มือและเท้าของคนผู้นั้นถูกมัดไว้แน่น เมื่อตรวจสอบอย่างใกล้ชิด อีกฝ่ายกลับกลายเป็นหวังเฟิ่ง!

“จะจัดการยังไงดีนะ?” เมิ่งฉีฮ่วนพึมพำกับตัวเอง

เขาเพิ่งโปรยผงยาใส่หวังเฟิ่งตอนนางเผลอ และตอนนี้อีกฝ่ายก็ตกอยู่ในสภาวะหมดสติ

เพียงแต่หวังเฟิ่งอ้วนเกินไป เมิ่งฉีฮ่วนจึงต้องใช้พลังงานจำนวนมากเพื่อพานางเข้ามาในห้องเขา

เมิ่งฉีฮ่วนหยิบบางอย่างออกมาจากกล่อง สั่นไปที่หัวของหวังเฟิ่ง ร่างหวังเฟิ่งก็พลันหายไปจากตรงนั้น หลังจากนั้น เมิ่งฉีฮ่วนก็ใส่สิ่งที่เรืองแสงนั้นไว้ในแขนเสื้อของเขา ก่อนลุกขึ้นออกจากห้องไปทันที

เขาสัญญากับหลี่เยว่หานว่าเขาจะพาหวังเฟิ่งออกไปให้เร็วที่สุด เขาจะไม่ปล่อยให้หวังเฟิ่งมาที่ประตูบ้านอีกเป็นครั้งที่สอง

มันเป็นไปไม่ได้ที่จะให้เงินอีกฝ่าย แต่ถ้ามอบของขวัญเป็นความหวาดกลัวยังทำให้ได้อยู่

เมิ่งฉีฮ่วนมีร่างสูงใหญ่กำยำ ดังนั้นฝีเท้าของเขาจึงว่องไวมาก ซึ่งในเวลาอันสั้น เขาก็มาถึงสุสานอนาถาซึ่งอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านเฮยถู่

เมิ่งฉีฮ่วนดึงตราประทับขนาดเล็กออกมา สะบัดไปในอากาศ ร่างหวังเฟิ่งพลันร่วงหล่นลงมาทับเนินซากศพสูงที่เน่าเสีย ซึ่งถูกสัตว์ป่าขุดขึ้นมาจากดิน

เมิ่งฉีฮ่วนคลายเชือกที่มือและเท้าของหวังเฟิ่ง หยิบขวดหยกออกมาจากอากาศราวกับใช้เวทมนตร์ เขาเปิดฝาขวด ก่อนโบกขวดไปใต้จมูกของหวังเฟิ่ง จากนั้นก็หลบออกไปซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้

หลังจากนั้นไม่นาน หวังเฟิ่งก็ตื่นขึ้นอย่างสะลืมสะลือ หัวของนางวิงเวียน โดยนางเองก็ไม่รู้ว่าตนอยู่ที่ไหน

เมื่อนางลุกขึ้นนั่ง มือข้างหนึ่งของนางก็กดลงไปที่ศีรษะของศพซึ่งอยู่ด้านล่างอย่างแม่นยำ กะโหลกที่ถูกสัตว์ป่ากินเข้าไปแตกออกทันที ทางหวังเฟิ่งตัวแข็งไปชั่วขณะ จากนั้นตระหนักว่ามือนางเพิ่งกดลงไปบนอะไร จึงพลันกรีดร้องออกมา

เมื่อเห็นฉากนี้ เมิ่งฉีฮ่วนเลิกคิ้วขึ้นด้วยความพอใจ ก่อนหันหลังกลับมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านไป๋อวิ๋น

หมู่บ้านไป๋อวิ๋น บ้านเมิ่ง

หลังจากที่หลี่เยว่หานส่งมู่ชวนไปสถานศึกษาแล้ว เธอก็ถูกหลิงซีตามวอแว หลิงซีดูคล้ายจะกลัวว่าหลี่เยว่หานจะจากไปเป็นพิเศษ จึงส่งเสียงร้องขอให้หลี่เยว่หานอุ้มนางอยู่ตลอด

หลี่เยว่หานวางแผนที่จะขึ้นไปบนภูเขาอีกครั้ง ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงออกไปกับหลิงซีในอ้อมแขน

"สะใภ้บ้านเมิ่ง เจ้ากำลังจะไปไหนรึ?" มันเป็นฤดูเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วง ทุกคนจึงกำลังยุ่ง เมื่อเห็นหลี่เยว่หานเดินขึ้นเขาพร้อมกับหลิงซีในอ้อมแขน สะใภ้บ้านหลิวจึงอดเรียกนางไว้ไม่ได้

“ข้าจะขึ้นไปบนภูเขาเพื่อดูว่ามีสัตว์ป่าให้จับหรือไม่” หลี่เยว่หานพูดเรื่องไร้สาระออกไป

แม้ว่าสัตว์ป่าบนภูเขาในฤดูใบไม้ร่วงจะอ้วนท้วน และก็มีความเป็นไปได้สูงที่จะได้พบสัตว์ป่า แต่มันก็เป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงมันสามารถมีบางอย่างอยู่บนนั้นได้ ครั้งนี้หลี่เยว่หานคิดไปที่ภูเขา เพื่อดูว่าเธอสามารถหาพืชบางชนิดที่สามารถนำมาปลูกได้หรือไม่ เธอจะปลูกมันไว้ในฤดูหนาว บางทีเมื่อฤดูใบไม้ผลิมาถึง พวกมันอาจขายเป็นเงินได้

สะใภ้หลิวไม่ได้พูดอะไรมาก หลังจากได้ยินสิ่งที่นางพูด นางก็แค่พยักหน้าและยิ้มให้ "เมิ่งฉีฮ่วนครอบครัวของเจ้าเป็นนายพรานที่ดี และเขาทำเงินได้มากมายกับหลิวโหย่วฉายครอบครัวข้า ตอนนี้มันเริ่มเย็นแล้ว เจ้าควรไปไว ๆ และกลับมาเร็ว ๆ อย่าเข้าไปในภูเขาล่ะ”

หลังจากได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานพยักหน้ารับ "เข้าใจแล้ว ขอบคุณพี่สะใภ้หลิว"

“สุภาพไปแล้ว สุภาพไปแล้ว!” สะใภ้หลิวกล่าวโพล่งออกมาก่อนจะโบกข้าวฟ่างในมือของนาง แล้วก้มศีรษะลงกลับไปทำงานต่อ

หลี่เยว่หานตื่นรู้ขึ้นมาทันที

ข้าวฟ่าง?

เธอกำลังคิดวิธีหาเงิน แต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไร เมื่อเธอเห็นข้าวฟ่างในมือของสะใภ้ตระกูลหลิว เธอก็เกิดความคิดขึ้นมา!

หมู่บ้านไป๋อวิ๋นมีภูมิประเทศที่ค่อนข้างสูงและสภาพอากาศที่แห้ง ซึ่งเหมาะอย่างยิ่งสำหรับการเจริญเติบโตของข้าวฟ่างแดง เหตุผลที่หมู่บ้านไป๋อวิ๋นร่ำรวยกว่าหมู่บ้านเฮยถู่นั้น ส่วนใหญ่เป็นเพราะในหมู่บ้านเฮยถู่มีเกษตรกรผู้ปลูกข้าวฟ่างน้อยกว่า ขณะที่เกือบทุกครัวเรือนในหมู่บ้านไป๋อวิ๋นมีไร่ข้าวฟ่างแดงปลูกไว้มากมาย

และขณะนี้ก็ค่อย ๆ เข้าสู่ฤดูเก็บเกี่ยวข้าวฟ่างแล้ว

ข้าวฟ่างในหมู่บ้านไป๋อวิ๋นมีคุณภาพดีและราคาถูก ส่วนใหญ่ขายเป็นปันส่วน และน้อยคนนักที่จะใช้ข้าวฟ่างทำอย่างอื่น

แต่หลี่เยว่หานนั้นแตกต่างออกไป!

เธอมีสูตรอาหารที่ทำจากข้าวฟ่างในใจอย่างน้อยหนึ่งโหล!

และในบรรดาที่ตนคิดไว้ การหมักสุราเป็นวิธีที่ทำกำไรได้มากที่สุด! ยิ่งไปกว่านั้น ธัญพืชที่เหลือจากการต้มสุรายังสามารถใช้ทำน้ำส้มสายชูได้ เป็นการฆ่านกสองตัวด้วยหินก้อนเดียว!

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ หลี่เยว่หานก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นเล็กน้อย

ด้วยสุราที่มีความเข้มข้นสูง แม้แต่ในสมัยโบราณที่ทรัพยากรทางการแพทย์หายาก แม้จะไม่มียาปฏิชีวนะ หลี่เยว่หานก็ไม่กลัวการบาดเจ็บหรือการอักเสบ!

“พี่สะใภ้หลิว!” หลี่เยว่หานเรียกสะใภ้หลิว “ท่านขายข้าวฟ่างแดงของครอบครัวท่านได้อย่างไรรึ?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้สะใภ้หลิวที่กำลังทำงานหนักเงยหน้าขึ้นทันทีด้วยสีหน้าประหลาดใจ "พี่เมิ่งไม่ได้บอกเจ้ารึ? เพื่อเป็นตอบแทนสำหรับที่พี่เมิ่งที่รับหลิวโหย่วฉายครอบครัวของเราขึ้นไปบนภูเขาเพื่อล่าสัตว์ด้วย ครอบครัวของเราจึงจะให้เมล็ดข้าวห้าต้านแก่พวกเจ้าทุกปี"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็รีบค้นหา "มาตราชั่งตวงวัดของจีนโบราณ" ในใจของเธอ และแปลงมัน ตามบันทึกของราชวงศ์ฮั่น หนึ่งต้านมีค่าเท่ากับห้าสิบเก้าจุดเก้าชั่ง แม้ว่าจะไม่มีบันทึกของราชวงศ์ปัจจุบัน แต่เสื้อผ้าและผู้คนมีความใกล้เคียงกับราชวงศ์ฮั่น ดังนั้นหน่วยวัดและน้ำหนักก็ไม่ควรแตกต่างกันมากเกินไป

เช่นนั้น ธัญพืชห้าต้านก็เท่ากับสองร้อยเก้าสิบเก้าจุดห้าชั่ง

ตามความเข้าใจของหลี่เยว่หาน ในช่วงเวลานี้ ที่บ้านกินข้าวเพียงสองร้อยห้าสิบชั่งต่อปีเท่านั้น ซึ่งยังไม่รวมธัญพืชอื่น ๆ เช่น แป้ง ดังนั้นจะมีข้าวฟ่างส่วนเกินเกือบห้าสิบชั่ง ที่จะแลกเปลี่ยนเป็นเงินได้

ห้าสิบชั่ง!

ด้วยธัญพืชห้าชั่งบ่มสุราได้หนึ่งชั่ง ซึ่งข้าวฟ่างแดงห้าสิบชั่งเหล่านี้สามารถผลิตสุราได้ยี่สิบห้าชั่ง!

นอกจากนี้ยังเป็นสุราที่ไม่มีในราชวงศ์ปัจจุบัน ในฤดูหนาวที่หนาวจัดมันจะต้องเป็นที่นิยมมากขึ้นแน่!

ราคาของสุราหนึ่งชั่งในตลาดคือสิบห้าอีแปะ ดังนั้นโดยพื้นฐานแล้ว จึงไม่ใช่ปัญหาสำหรับหลี่เยว่หานที่จะเพิ่มราคาสุราดีกรีแรงเป็นสองเท่า

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ จู่ ๆ หลี่เยว่หานก็รู้สึกว่าชีวิตเต็มไปด้วยความหวังอีกครั้ง!