อนูปเดินอ้อมระฆังทองสำริดใหญ่เวียนขวา อารีน่าเดินเวียนซ้าย เพียงครึ่งทางทั้งคู่มาเผชิญหน้ากัน อนูปไม่อาจปฏิเสธได้ว่า อารีน่ามีเสน่ห์อย่างล้นเหลือจริงๆ อนูปยังจำได้ตั้งแต่วันแรกที่เขาได้พบเธอ ความประทับใจไม่เห็นต้องใช้เวลานานเลย ชายหนุ่มยิ้มออกมาอย่างเต็มใจ อารีน่าไม่กล้าสบสายตามองใบหน้าของชายหนุ่ม อารีน่ารีบถอยหลังออกมานั่งข้างๆกับมีราน้องคนโปรดของอนูป “ความรักผสมทิฐิ มันนำแต่ความทุกข์มาให้” อารีน่าค้อนมองมีราชุดใหญ่ “ทำไมไม่พาอนีช่ามาครับ” คุณหมอราหุลคิดถึงหนูน้อย “เกรงใจพวกคุณ อุ้มแทนทุกครั้งค่ะ”
ท่ามกลางบรรยากาศงดงามในพิธีแต่งงานช่วงเวลาก่อนเข้าก่อนส่งตัวเจ้าบ่าวเข้าห้องหอของคาน อนูปลากตัวเพื่อนรักออกมานอกงานเลี้ยง “ฉันเอามาฝาก เหล้าชั้นนำ นายต้องดื่มครึ่งขวด นายแพ้พนันCricket ฉันเมื่อคืน คราวนี้คืนแรกถึงใจแน่นอน” คานหัวเราะให้ลำคอ “ไอ้หน้าลิง นายคิดว่าฉันอายุ 16ปีเหรอวะ คิดจะหลอกฉันเรื่องพวกนี้” คานส่ายหน้ารีบกระดกเหล้าเข้าปากรวดเดียวครึ่งขวด “สุดยอดเลย ยกนิ้วให้เลยวะ” อนูปจูบศีรษะเพื่อนรัก “เที่ยงคืนแล้ว แม่นายเรียกแล้วโว้ย” ศัลยาแม่ของคาน ยืนมองลูกชายกอดคอลาเพื่อนรักทั้งสองก่อนเข้าห้องหอ “ฮารีม ทำไมชักช้าลูก ลูกก็รู้ว่าไม่ใช่เหรอ เจ้าสาวนั่งรออยู่นานแล้วนะ” ฮารีมไม่กล้าโอบกอดร่างแม่เกรงว่าแม่จะได้กลิ่นเหล้า “ครับ ครับ” นักสืบหนุ่มวิ่งอย่างช้าเรียบตามทางเดิน ท่าเดินเริ่มเซเล็กน้อย พวกเขาดื่มฉลองล่วงหน้าสามวันเต็ม “อนูป เฮ็งซวย ไม่น่าดื่มเลย รู้สึกตาลายแล้วโว้ย” ฮารีมล้วงกระเป๋าคลำหาซองเงินที่แม่เตรียมไว้ให้ “7ซอง ฮึกก” ชายหนุ่มเริ่มตาลาย เคาะประตูหน้าห้อง รวบรวมสติยืนหันหลังให้ประตูกอดอก “ว้าววว พี่เขยมาแล้ว” บรรดาญาติสาวๆทั้งหมายแบมือออกมาทันที “เอามาให้แล้ว” คานวางซองเงินบนฝ่ามือแต่ละคนอย่างช้าๆ “ดีมากเลยค่ะ ขอเชิญ คุณชายด้านในค่ะ” เมื่อหญิงสาวๆออกมายืนข้างนอกครบ คานชูมือขึ้นสูงแทรกร่างของเขาเข้าไปข้างในรีบปิดประตูห้องนอนทันที “เรียบร้อย”
ชาร์มาในชุดเจ้าสาวคลุมใบหน้าด้วยผ้าบางมองทะลุเห็นเรียวหน้าที่งดงาม สายสร้อยกลางหน้าผากแวววับทำให้เขาอมยิ้ม ทรุดร่างนั่งคุกเข่าท้าวขอบเตียงมองใบหน้าของเจ้าสาวที่เหมือนเจ้าหญิงแห่งทะเลทราย “อนูปมันเข้าใจพูด ฮึกกก” ฮารีมรีบยืดร่างตัวตรง ชาร์มาได้กลิ่นเหล้าเมื่อเขาโน้มใบหน้าใกล้เธอ ฮารีมลุกขึ้นถอดเสื้อคลุมสีเขียวเข้มร่างของเขาอย่างเซไปเซมา ชาร์มาแน่ใจแล้วว่าเขาเมาเหล้าแน่นอน หญิงสาวเปิดผ้าคลุมก้าวลงมาจากเตียงนอน หญิงสาวปัดกลีบกุหลาบออก “คุณเมาเหล้าใช่ไหมคะ”
ฮารีมส่ายหน้าและนิ้วพร้อมกัน “ทำไมทำแบบนี้ค่ะ วันนี้วันแต่งงานของเรา ตามประเพณี คนเป็นเจ้าบ่าวห้ามดื่มเหล้า ฉันไม่ยอมนะ ฉันจะไม่เริ่มต้นชีวิตกับคนเมา คุณไปนอนห้องนั้นค่ะ” ฮารีมตาโต “ผมไม่ได้เมา จิบนิดหน่อยเอง ฮึกก พวกนั้นให้ผมดื่ม” ชาร์มาน้อยใจ เจ้าบ่าวของเธอแก้ตัวแบบน้ำขุ่นๆ “ฉันจะฟ้องแม่คุณ คืนนี้ไม่นอนด้วย” ฮารีมไม่สามารถเข้าใกล้เธอ ชาร์มาหลบทางซ้ายขวาจนเขาเวียนหัว “ก็ได้ ผมไม่นอนก็ไม่นอน ผมจะไปนอนห้องนั้น” ชายหนุ่มเดินปลายเท้าไขว่จวนจะล้ม ชาร์มาเอื้อมมือจะช่วย “เหล้าบ้าอะไรวะ เมาเร็วขนาดนี้” ฮารีมเปิดประตูผิดเพราะตาลาย ร่างของชายหนุ่มกลับมายืนกลางงานเลี้ยง อนูปยืนหัวเราะเพื่อนรักถูกไล่ออกมา “อนูป เล่นแรงไปโว้ย มันโดนไล่ออกมาจริงๆ” อนูปชูมือถือให้ดานิมดู “ชาร์มาไล่มัน เธอบอกฉันอย่าให้แม่จับได้ มันตายแน่กินเหล้าในงานนี้ นายไปเอาตัวมันมานี่เร็ว” ดานิมอดขำเพื่อนไม่ได้ คว้าข้อมือของฮารีม “หลบมาทางนี้เร็ว” ฮารีมหลบไม่พ้นเมื่อแม่ศัลยาตามจนเจอ ใบหูของฮารีมแทบขาด “โอ้ยยย แม่ ผมเจ็บนะครับ เจ็บจริงๆ”
“ลูกไม่รักดี แม่ให้ดื่มเหล้าฉลองสามวันไม่พอใช่ไหม ตามพิธีทางศาสนา วันนี้ห้ามดื่ม ลูกมันคนไม่รักดี ไปนอนห้องนั่งเล่น พรุ่งนี้ถึงเข้าห้องหอ ได้ยินไหมฮารีม” หน้าของฮารีมซีดเผือด มองหาอนูปวายร้าย “ครับ ครับ”
ลานจอดรถหน้าบ้านหลังใหญ่ของญาติฮารีม อนูปลอบมองร่างของอารีน่าเดินคู่กับคุณหมอราหุลกลับไปที่รถเก๋งของราหุล มีราหิ้วตระกร้าผลไม้และขนมกล่องเดินตามอารีน่า “ไม่ขอคืนดีเหรอวะ” ดานิมถามชายหนุ่มที่แอบมาอารีน่า เขาส่ายหน้า “คงมีสักวันที่เธอจะตามหาฉันและขอคืนดี” อนูปดึงคอเสื้อของดานิม เปลี่ยนเรื่องทันที “ไอ้วินัยอยู่ไหน” ดานิมปิดเปลือกตาลงทันที สาเหตุที่อนูปมอมเหล้าฮารีมเพราะเรื่องนี้เอง “นายอย่าทำอะไรมัน เมียมันเพิ่งคลอดลูกได้เดือนเดียว” อนูปปัดคอเสื้อให้เพื่อนรัก “ก็ได้ นัดมาเจอที่บ้านนายพรุ่งนี้ค่ำ”
ฮารีมสวมเพียงเสื้อยาวบางสีเขียวเข้มทิ้งร่างลงนอนบนพื้นพรมกลางห้องนั่งเล่น ชาร์มาเปลี่ยนชุดนอนออกมาจากห้องน้ำ หญิงสาวตกใจเมื่อร่างของฮารีมนอนหงายหมดสภาพบนพื้น “ทำไมมานอนตรงนี้” เจ้าสาวแสนสวยสอดมือเข้าพยุงร่างของฮารีมให้ลุกขึ้น ฮารีมปัดมือของเธอออก “อนูป นายระวังตัวไว้ ไอ้ทุเรศเอาเหล้ามายัดปากฉัน อดได้เมียสุดสวย รอมาตั้งนาน “ ชาร์มาได้ยินเขาเพ้อออกมา ทิ้งร่างของเขาไว้ที่เดิม หญิงสาววางหมอนหนุนศีรษะให้ห่มผ้าห่มให้ “คนบ้า ชอบโทษคนอื่น กินไม่รู้วันรู้เวลา” ชาร์มานั่งมองใบหน้าหล่อเหลา ทรงผมยาวอย่างที่เขาพอใจ
รุ่งเช้าวันต่อมา
ภายในห้องนอนของเจ้าบ่าวเจ้าสาวเงียบสงัด ชาร์มาแต่งตัวเรียบร้อยเตรียมลงไปพบญาติผู้ใหญ่เพื่อรับพรก่อนบรรดาญาติจะเริ่มทยอยกลับบ้านของใครของมัน “ชาร์มาาาา” ฮารีมรู้สึกตัวตาปรือๆ นอนพลิกไปพลิกมาบนพื้นห้อง “นอนบนพื้น เรานอนตรงนี้ทั้งคืนเหรอวะ” ฮารีมมองสภาพตัวเองอันแสนทุเรศ เขารีบลุกขึ้นมาในอาการปวดหัวเต็มที่ “ชาร์มา คุณปล่อยให้ผมนอนตรงนั้นเหรอครับ” ฮารีมก้าวเข้ามาใกล้ร่างของเธอ “ใช่ค่ะ” ชาร์มาลุกขึ้นหันหน้ามองใบหน้าของเจ้าบ่าวขี้เมา “ผมสามีคุณ พามานอนตรงนี้ไม่ได้เหรอครับ” นิ้วมือชี้ไปที่เตียงนอน สายตาของฮารีมมองชุดอินเดียที่เธอสวมใส่ ใบหน้าขาวผ่องงดงาม ดวงตาแต่งด้วยเครื่องสำอางพอประมาณ “ตัวคุณหนักมาก พยุงไม่ไหวคะ”
ฮารีมหันหน้าไปมองสถานที่ตนเองนอน เขาตัดสินใจช้อนร่างของชาร์มาทันที “เมื่อคืนไม่ได้ ตอนนี้ก็ได้ ดีด้วยซ้ำสร่างเมาแล้วด้วย” ชาร์มาร้องกรี๊ดขึ้น “ไม่ได้ค่ะ คุณจะทำอะไร ฮารีม” ร่างของเธอดิ้นอย่างแรง “อย่าดิ้นได้ไหม” ฮารีมวางร่างของเธอบนเตียงนอนหนานุ่ม “คือ ว่า เราาาา” ฮารีมถอดเสื้อบางออก คร่อมร่างของชาร์มาไว้ “คืออะไร ….คุณคือ Mrs Khanแล้วนะครับ จะมาชี้นิ้วห้ามผมไม่ได้“ แววตาขี้เล่นของคานทำชาร์มาเริ่มกลัวดันร่างของเธอ ถอยขึ้นบนหมอน “เรามีอะไรกันไม่คะ” ฮารีมฟังแล้วตกใจ “หมายความว่าอะไร ทำไมคุณเป็นผู้หญิง เมียของผม เราจะมีอะไรกันไม่ได้”
ชาร์มาผลักร่างของเขาออก “ไม่ได้ก็ไม่ได้ จะถามทำไมคะ” ชาร์มาวิ่งไปหยุดที่หน้าโต๊ะเครื่องเเป้ง ฮารีมเริ่มฉุนดึงสายระย้าของดอกไม้ออกทิ้ง “ทำไมคุณทำแบบนี้ ฉันนอนกับคุณไม่ได้เพราะ ฉันมีรอบเดือน” ฮารีมสะอึกขึ้น “มีรอบเดือน กี่วันครับ ทำไมเป็นวันนี้ด้วย”
ชาร์มาชูนิ้ว 5ันิ้ว “มันเพิ่งเป็นเมื่อเช้านี้ค่ะ” ชายหนุ่มกุมปลายนิ้วของเธอลง “บอกมันเลื่อนไปก่อน อย่าล้อเล่นกับผม ผมปล้ำคุณได้แล้วด้วย” สีหน้าของชาร์มาทั้งโกรธทั้งรำคาญ “ บางที่ 5 วัน บางที่ก็มากกว่านั้น” หญิงสาวเริ่มมวยเส้นผมขึ้น “อะไรน๊ะ คุณจงใจใช่ไหม ผมต้องรอไปอีกเหรอ” ฮารีมรู้สึกโมโหอนูปกับดานิมอย่างที่สุด “ไอ้สองเวรมาจากนรกขุมไหมไม่รู้ มันเเกล้งได้ถูกจังหวะจริง”