บทที่ 8 ซ่อนเร้นไม่รั่วไหล
พลังฆ่าฟันแผ่ซ่านทั่วร่าง จวินอู๋เจี้ยน พุ่งเข้าหา เฉินฉางอัน ฝ่ามือประสานฝ่ามือ ปะทะกันกลางอากาศ!
พลังกดดันที่แผ่ออกมานั้นเหนือกว่าพลังของขั้นเทียนอู่ ทำให้จวินอู๋เจี้ยนผู้หยิ่งทะนงแทบลืมหายใจ ดวงตาเบิกกว้างแทบถลน!
ตู้ม!!
ฝ่ามือทั้งสองกระทบกันอย่างรุนแรง!
เสียงกรีดร้องอันน่าสยดสยองปนเสียงกระดูกแตกดังสนั่น!
ในเสี้ยววินาทีนั้น จวินอู๋เจี้ยนได้เห็นภาพที่ไม่น่าเชื่อที่สุดในชีวิต!
ฝ่ามือทั้งสองข้างของเขาะเิเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อยในพริบตา แขนทั้งสองข้างก็แตกร้าวเป็เสี่ยง ๆ เช่นกัน!
ในชั่วขณะนั้น เศษกระดูกนับไม่ถ้วนก็ฟุ้งกระจายไปทั่ว!
ยังไม่ทันที่จวินอู๋เจี้ยนจะร้องออกมาด้วยความเ็ป ในชั่วพริบตา ฝ่ามือเย็นเฉียบก็ทะลวงกระดูกหน้าอกของเขา พุ่งตรงเข้าสู่หัวใจ... กุมหัวใจของเขาไว้ด้วยห้านิ้วอย่างโเี้!
"ฆ่า!"
เสียงตวาดก้องดังสนั่นเหนือศีรษะเฉินฉางอัน สองร่างพุ่งทะยานลงมา พลังกดดันแผ่ซ่านสะท้านฟ้า!
โครม!
ทว่าในชั่วเสี้ยวนั้นเอง เคียงข้างเฉินฉางอันก็ปรากฏสองร่างเช่นกัน!
ทั้งสองร่างนั้น ปรี่เข้าจู่โจมสองผู้เฒ่าที่จวินอู๋เจี้ยนนำมา จังหวะเดียวกันก็เหวี่ยงหมัดอัดกระเด็นออกไปไกล!
ทั่วทั้งโถงใหญ่สั่นะเืราวกับแผ่นดินไหว!
"พวกเ้าบังอาจนัก!"
"ปล่อยตัวคุณชายใหญ่ของพวกข้าเดี๋ยวนี้!"
ชายชราชุดเทาสองคน ผมสั้นหนวดเคราขาวโพลน จ้องเขม็งไปที่ผู้าุโลำดับที่แปดและผู้าุโลำดับที่เก้า ที่ยืนขนาบข้างเฉินฉางอันด้วยแววตึงเครียด
แม้พวกเขาจะเป็เพียงผู้าุโตัวเล็ก ๆ ในตระกูล แต่ล้วนมีระดับพลังขั้นราชัน์ระดับสิบ!
กลับถูกกระแทกปลิวด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว!
เป็ไปได้อย่างไร?
สองคนนี้เป็ใครกัน?
"เ้า... อึก!" หัวใจถูกเฉินฉางอันบีบแน่น ความเ็ปและหวาดกลัวแผ่ซ่านออกมาจากปากของจวินอู๋เจี้ยน ดวงตาแดงก่ำราวกับตกอยู่ในฝันร้าย!
เมื่อครู่นี้ พวกเขายังเป็เพียงหนุ่มน้อยจากดินแดนชายขอบที่ต่ำต้อยในสายตาของเขา เหมือนขยะข้างทาง!
เป็ตัวตนที่เขาสามารถบดขยี้ได้เพียงแค่้า!
แต่ในพริบตา ชีวิตของเขากลับถูกควบคุมโดยอีกฝ่าย!
เขารู้ดีว่า หากเฉินฉางอันบีบหัวใจของเขาแตก เขาต้องตายอย่างแน่นอน!
"ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้! หรือพวกเ้า้าประกาศากับตระกูลจวินของข้า!"
สองผู้เฒ่าผมหงอกทั้งสองสีหน้าดูน่าหวาดหวั่นยิ่งนัก ทุกคำล้วนแฝงไว้ด้วยอำนาจอันน่าเกรงขามของขั้นราชัน์
เหล่าคนตระกูลกู้ต่างพากันหน้าซีดเผือด เหล่าผู้าุโจำนวนมากทรุดกายลงกับพื้น
ส่วนกู้ชิงเฉิงและหลิ่วซือซือต่างตกอยู่ในภวังค์
"เขา... เขาจะแข็งแกร่งได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ? สามารถเอาชนะคุณชายใหญ่ตระกูลจวินได้ง่ายดายเช่นนี้?"
"เฉินฉางอันผู้นี้เสียสติไปแล้วกระมัง ถึงกับกล้าล่วงเกินคุณชายตระกูลจวิน!"
"จบสิ้นแล้ว จบสิ้นกัน ตระกูลเฉินต้องจบสิ้นแน่แล้ว!"
ในใจของทั้งสองนางเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
"ปล่อยเขาไป? มิเช่นนั้นจะเปิดศึกกับตระกูลจวินอย่างนั้นรึ? ฮ่า ๆ ๆ!!"
อำนาจของตระกูลจวินหาได้ทำให้เฉินฉางอันหวั่นเกรงไม่ กลับยิ่งทำให้เขายิ้มเยาะ "ก่อนหน้านี้เขากะจะสังหารข้า เหตุใดข้าจะปล่อยให้เขาสังหารข้าได้ฝ่ายเดียวกัน?"
เฉินฉางอันกล่าวพลางหันไปมองท่านลุงเก้าที่อยู่ด้านข้าง "ท่านลุงเก้า หากข้าสังหารเขา ตระกูลเฉินของข้าจะรับมือไหวหรือไม่?"
ผู้าุโลำดับที่เก้าชะงักไป ครั้นยังไม่ทันเอ่ยสิ่งใด ผู้าุโลำดับที่แปดที่ยืนอยู่ข้างกายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ฆ่าเสีย”
เพียงสองพยางค์สั้น ๆ กลับแฝงไว้ด้วยเจตนาฆ่าฟันอันไร้ที่สิ้นสุด ทำเอาบรรยากาศโดยรอบเยียบเย็นถึงขีดสุด
ยิ่งทำให้ผู้คนรู้สึกว่า บุคคลที่ชายชราสั่งให้เฉินฉางอันสังหารนั้น เป็เพียงคนต่ำต้อย มิใช่คุณชายตระกูลจวินผู้สูงส่ง!
ทุกคนในตระกูลกู้ราวกับตกอยู่ในห้วงฝัน!
เฉินฉางอันบ้าไปแล้ว!
หรือว่าเฉินซื่อ ปู่ของเฉินฉางอันก็เสียสติไปด้วยเช่นกัน!
ในใจของเฉินฉางอันพลันสั่นสะท้าน
เป็เช่นที่คิดไว้จริง ๆ!
ตระกูลเฉินนี้ ช่างไม่เหมือนกับที่แสดงออกมาก่อนหน้านี้เลยแม้แต่น้อย!
“สิบสองผู้าุโ... ช่วยข้า... ช่วยข้าด้วย!” เสียงของกู้ชิงซานสั่นเทา
หัวใจของเขาถูกบีบรัดแ่า เขาไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว แต่ร่างกายกลับสั่นเทิ้มราวกับกำลังจะต้านทานไม่ไหว
“พวกเ้าเป็ใคร!”
ผู้าุโชุดเทาสองคนจ้องเขม็งมาที่ชายชราตระกูลเฉินทั้งสอง
แรงกดดันอันน่าอึดอัดนี้ มิอาจเทียบได้กับขั้นราชัน์!
หรือว่า... หรือว่าจะเป็ขั้นครึ่งก้าวสู่จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์!
เมื่อคิดเช่นนี้ พวกเขาทั้งสองก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ
ที่นี่เป็เพียงประเทศเล็ก ๆ จะมีขั้นครึ่งก้าวสู่จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างไร!
“พวกข้าเป็ผู้าุโของตระกูลเฉิน” ชายชรากล่าวอย่างเรียบเฉย
ผู้าุโผมหงอกทั้งสองขมวดคิ้วมุ่น
"ข้าไม่สนว่าพวกเ้าเป็ใคร พวกเ้าเองก็รู้ว่าเขาเป็คนของตระกูลจวิน เป็โอรสแห่งท่านอ๋อง! พวกเ้าพึงรู้ไว้ หากคิดสังหารเขา นั่นช่างเป็การกระทำที่โง่เขลาเสียกระไร!"
ผู้าุโชุดเทาเอ่ยเสียงเย็นเยียบ
ส่วนอีกคนกล่าวต่อว่า "ปล่อยเขาซะ ไม่เช่นนั้น..."
แต่เพียงคำพูดของเขาดับลง เสียง ‘กร๊อบ!’ ก็ดังขึ้นกลางวงล้อม!
เฉินฉางอันออกแรงบีบ และไม่อาจรู้ว่าได้บดขยี้ส่วนใดของจวินอู๋เจี้ยนไป
"อ๊ากกก!!!"
จวินอู๋เจี้ยนร้องลั่นราวกับเป็ดที่กำลังจะตาย
"เ้า!!!"
ผู้าุโทั้งสองก้าวเท้าไปข้างหน้า ดวงตาแทบถลนออกมานอกเบ้าด้วยความโกรธ
แต่ยังยำเกรงบารมีของผู้าุโตระกูลเฉินทั้ง จึงมิอาจวู่วาม
“มิเช่นนั้นแล้วเ้าจะทำอันใด ข้ามิกลัว!”
“เด็กน้อย เ้ากล้าหรือ หากเ้าสังหารเขา เช่นนั้นวงศ์ตระกูลของเ้าคงสิ้นซาก อย่าหาว่าข้ามิเตือน!”
สิ้นคำของชายชรา มือของเฉินฉางอันก็ได้บีบหัวใจของจวินอู๋เจี้ยนจนแหลกละเอียด
จวินอู๋เจี้ยนสิ้นใจตายคาที่
“เ้า!!!” ดวงตาของชายชราเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
ผู้าุโอีกคนรีบคว้ามือของเขาไว้พลางกล่าวด้วยความหวาดกลัว “รีบไป!”
ปัง!
ทั้งสองคนพุ่งทะลุหลังคา มุ่งหน้าไปยังที่ไกล ๆ
แต่ในขณะนั้นเอง แสงดาบหนึ่งพาดผ่านไล่ตามพวกเขาไปโดยตรง!
ฉวัะ!
ศีรษะได้พุ่งหลุดออกจากบ่าของผู้าุโทั้งสอง!
พลุบ!
ร่างกายของพวกเขาสองคนก็ร่วงลงกับพื้น
เฉินฉางอันหรี่ตาลง กล่าวน้ำเสียงลึกซึ้งว่า "ท่านลุงเก้า ท่านซ่อนฝีมือไว้อย่างแเีใช่หรือไม่?"
“ฮ่า ๆ ๆ ข้าแค่เก่งกว่าพวกมันนิดหน่อยก็เท่านั้น!” ผู้าุโลำดับที่เก้าหัวเราะเสียงดัง พร้อมกล่าวปิดบังความเขินอาย
‘ข้าไม่เชื่อหรอก!’
เฉินฉางอันคิดในใจ
กลิ่นคาวเืรุนแรง แผ่กระจายไปทั่วทั้งมหาวิหาร
การกระทำของผู้าุโลำดับที่เก้าทำให้ทุกคนในตระกูลกู้หน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว
สายตาของเฉินฉางอันจับจ้องไปที่กู้ชิงซาน ที่ตอนนี้ใบหน้าซีดเผือด พลางเอ่ยเสียงเรียบ "สัญญาแต่งงานระหว่างข้ากับกู้ชิงเฉิงได้ถูกยกเลิกไปแล้ว สิ่งที่ข้า้า พวกเ้าเตรียมมันพร้อมแล้วหรือยัง"
"อะ... อะ... เื่นี้... เื่นี้..." กู้ชิงซานตัวสั่นเทาไปทั้งร่างด้วยความหวาดกลัว หันไปตวาดเหล่าผู้าุโเสียงดัง "เร็วเข้า เอาทรัพยากรทั้งหมดที่คุณชายใหญ่มอบให้คืนเขาไป!"
"อะ... ขอรับ!!"
เหล่าผู้าุโที่เหลือรีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ราวกับว่ามีขาเพิ่มขึ้นอีกสองขา
ไม่นานนัก แหวนมิติจำนวนหนึ่งก็ถูกนำมาวางไว้ตรงหน้า
เฉินฉางอันรับมันมาโดยไม่มองแม้แต่น้อย ก่อนมองไปยังกู้ชิงเฉิงที่ใบหน้าซีดเผือดหวาดกลัวจนแทบกลั้นปัสสาวะไม่อยู่แม้แต่นิด
ทันใดนั้นเขาก็หันหลังกลับ เพื่อไปเก็บร่างของจวินอู๋เจี้ยนและศพของชายชราชุดเทาสองคน
การกระทำที่แปลกประหลาดนี้ ทำให้ชายชราตระกูลเฉินทั้งสองต่างพากันประหลาดใจ
"เ้าจะเอาศพพวกนี้ไปทำอะไร" ท่านลุงเก้าถามด้วยความสงสัย
“ข้ามีแผนการใหญ่” เฉินฉางอันกล่าวพลางยิ้ม
“หรือว่าเ้าคิดจะทำลายหลักฐานทั้งหมดหรือ มิจำเป็ต้องทำถึงเพียงนั้น ด้วยอำนาจของพวกข้า ย่อมไม่หวั่นเกรงตระกูลจวินหรอก”
ผู้าุโลำดับที่แปดเอ่ยอย่างใจเย็น
เฉินฉางอันชะงักไปครู่หนึ่ง
เขามองไปที่ท่านลุงแปดพร้อมกับเอ่ยอย่างจริงจังว่า “ท่านลุงแปด พวกเรา... คงมิใช่... เชื้อสายศักดิ์สิทธิ์ หรือ... เชื้อสายจักรพรรดิกระมัง?”
“เอ่อ...” ชายชราถึงกับนิ่งอึ้ง
เชื้อสายศักดิ์สิทธิ์ หมายถึงภายในตระกูลอย่างน้อยต้องมีผู้แข็งแกร่งขั้นมหาจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์
ส่วนเชื้อสายจักรพรรดิ หมายถึงภายในตระกูลมีผู้แข็งแกร่งขั้นมหาเทพศักดิ์สิทธิ์
“ฮ่า... ฮ่าฮ่า... ฮ่าฮ่าฮ่า... เป็ไปได้อย่างไรกัน? เ้าเติบโตในเมืองหลวงแคว้นต้าโจวมาั้แ่เล็ก หากพวกเราเป็เชื้อสายศักดิ์สิทธิ์ หรือเชื้อสายจักรพรรดิ ด้วยสติปัญญาของเ้า เ้าจะไม่รู้สึกถึงสิ่งผิดปกติเลยเชียวหรือ?”
ชายชรากล่าวพลางหัวเราะเฝื่อน ๆ สีหน้าจริงใจยิ่งนัก
ทำเอาเฉินฉางอันหรี่ตามอง จิตใจยิ่งคลางแคลง
ครั้นทั้งสามจากไป จวนตระกูลกู้ที่เงียบสงัดพลันอลหม่านโกลาหล!
1K
![ราชันเทพอัคคี [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/11a7fd270f3b88178230a9706d9f19dd.webp)
