เสียงประตูกระจกบานหนาของห้องทำงานประธานบริหารปิดลงดัง ‘คลิก’ แ่เบา มันไม่ได้ดังสนั่น ทว่าในความรู้สึกของผม เสียงคลิกเล็กๆ นั้นกลับก้องกังวานราวกับเสียงะเิที่ฉีกทึ้งความอบอุ่นและชีวิตชีวาทั้งหมดออกไปจากห้องทำงานอันกว้างใหญ่ หลงเหลือเพียงความเงียบงันและเหน็บหนาวที่แผ่ซ่านเข้ามาเกาะกุมจิตใจจนเยือกเย็นไปถึงขั้วกระดูก
ผมยืนนิ่งงันอยู่กลางห้อง ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกล่ามด้วยโซ่ตรวนเหล็กกล้าที่ฝังลึกใต้พื้นปูนดิบ ไม่ว่าจะพยายามสั่งการอย่างไร ร่างกายก็ไม่ยอมขยับเขยื้อนแม้เพียงมิลลิเมตรเดียว สมองของผมตื้อชาและขาวโพลน มีเพียงภาพดวงตาคู่สวยที่เคยทอประกายสดใส บัดนี้กลับเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาเม็ดโตก่อนจะร่วงหล่นอาบแก้มเนียน รอยร้าวลึกซึ้งฉายชัดอยู่ในดวงตาของพู่กัน... เขาชำเลืองมองผมด้วยความผิดหวังระคนเ็ปอย่างที่สุด ก่อนจะตัดสินใจหันหลังกึ่งวิ่งกึ่งเดินหนีออกไป
สายตามันเลื่อนไปจับจ้องแฟ้มรายงานโครงการ T-Forest สีน้ำเงินเข้มขอบมุมยับเยินเล็กน้อย ซึ่งพู่กันเพิ่งวางทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานไม้โอ๊กสลักขัดเงาตัวหรู กระดาษบางส่วนที่เผยอออกมาคล้ายจะตอกย้ำความโง่เขลาของผม มันคือผลงานอันเกิดจากความตั้งใจและหยาดเหงื่อแรงกายของเด็กหนุ่มตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา เป็ความภาคภูมิใจที่เขาอยากพิสูจน์ให้ผมเห็นว่ามีดีพอจะยืนเคียงข้างผมได้ แต่สุดท้าย แฟ้มเล่มนี้กลับกลายเป็ชนวนเหตุที่รองรับอารมณ์ฉุนเฉียว ความเอาแต่ใจ และความ้าควบคุมชีวิตพู่กันของผมจนทุกอย่างพังทลายลงไม่เป็ท่า
คำตัดพ้อทวงถามสถานะด้วยน้ำเสียงสั่นเครือปนสะอื้นยังคงแว่วก้องอยู่ในหูของผมซ้ำๆ ราวกับเครื่องเล่นแผ่นเสียงตกร่อง
‘สำหรับบอสแล้ว... ผมคืออะไรกันแน่ครับ? เป็แค่เด็กฝึกงานธรรมดาๆ ที่บอสจะใช้อำนาจทำอะไรด้วยก็ได้ หรือเป็แค่สัตว์เลี้ยง... เป็ของเล่นแก้เหงาราคาแพงที่บอสจะขังไว้ในกรงทองเพื่อความสุขส่วนตัวเมื่อไหร่ก็ได้งั้นเหรอ!’
คำพูดเรียบง่ายทว่าหนักแน่นนั้นเปรียบดั่งใบมีดคมกริบที่กรีดลึกเข้ากลางอกซ้าย ตัดขั้วหัวใจของผมจนขาดวิ่นและเจ็บแปลบอย่างลึกซึ้ง มันคือความรู้สึกปวดร้าวที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนตลอดชีวิตสามสิบสี่ปีของผม... ชายผู้สวมบทบาทประธานบริหารสูงสุดของ T-Group ผู้นำที่ใครๆ ต่างหวาดกลัวและขนานนามลับหลังว่า ‘บอสจอมมาร’ ทว่าในเวลานี้ ผมกลับไร้หนทาง ไร้ความสามารถ และเปราะบางยิ่งกว่าเศษแก้วที่โดนทุบละเอียด
ผมได้แต่ถามตัวเองท่ามกลางแสงสลัวของห้องทำงานที่เงาอาทิตย์ทอดตัวยาวลงสู่พื้น... ทำไมผมถึงหน้ามืดตามัวและเห็นแก่ตัวได้ขนาดนี้ เพียงเพราะกลัวว่าจะต้องสูญเสียเขาไปให้บริษัทคู่แข่ง เพียงเพราะความเอาแต่ใจที่อยากกักขังเด็กหนุ่มหน้าตาจิ้มลิ้มกลิ่นแป้งเด็กคนนั้นไว้ในสายตาตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ผมกลับเลือกใช้วิธีเผด็จการ รุกล้ำความเป็ส่วนตัวและตัดสินใจแทนโดยไม่ใส่ใจความรู้สึกและเกียรติของน้องเลยสักนิด
ความร้อนรนกัดกินสติสัมปชัญญะของผมจนหมดสิ้นยามสำนึกได้ว่าครั้งนี้น้องเ็ปเจียนตาย และสิ่งที่ตามมาอาจเป็การสูญเสียรอยยิ้มแสนสดใสคู่นั้นไปตลอดกาล นิ้วมือหนาที่เคยลงปากกาเซ็นสัญญาร่วมทุนหมื่นล้านได้อย่างมั่นคง บัดนี้กลับสั่นเทาขณะเอื้อมหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างแฟ้มเอกสาร ผมกดเปิดหน้าจออย่างลนลาน ััปุ่มโทรออกหาเบอร์ติดต่อด่วนอันดับแรกทันที... ‘พู่กัน’
สัญญาณรอสายเงียบงันไปชั่วครู่ ลมหายใจของผมสะดุดกึก เฝ้ารอเสียงปลายสายตอบรับอย่างใจจดใจจ่อ ทว่าสิ่งที่ได้ยินกลับไม่ใช่เสียงหวานเจื้อยแจ้วที่คุ้นเคย แต่เป็ระบบตอบรับอัตโนมัติจากผู้ให้บริการเครือข่ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์
‘ขออภัยค่ะ เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...’
ผมดึงโทรศัพท์ออกมากดโทรซ้ำแล้วซ้ำเล่า ครั้งที่สอง... ครั้งที่สาม... ครั้งที่สี่... หวังเพียงปาฏิหาริย์ว่าเสียงของน้องจะดังแทรกระบบตอบรับอัตโนมัตินั้นขึ้นมา ทว่าสุดท้ายก็มีเพียงความเงียบงันเ็าตอบกลับมา ความกระวนกระวายทวีความรุนแรงขึ้นจนอกแกร่งกระเพื่อมไหว เหงื่อกาฬซึมชื้นเต็มฝ่ามือที่เย็นเฉียบ
ผมทนรอเฉยๆ ไม่ได้อีกต่อไป จึงเอื้อมมือไปกดอินเตอร์คอมบนโต๊ะทำงานเรียกเลขาฯ คนสนิททันที
“คุณเก๋... เข้ามาพบผมในห้องด่วนที่สุด”
กระแสเสียงที่ออกคำสั่งผ่านลำโพงนั้นแหบพร่าและสั่นเครือด้วยความตื่นตระหนกซึ่งปิดไม่มิด คุณเก๋ทำงานร่วมกับผมมาหลายปี ไม่เคยได้ยินผมใช้น้ำเสียงสับสนและไร้ความมั่นคงขนาดนี้มาก่อน เพียงไม่ถึงครึ่งนาที ประตูกระจกก็เปิดออกพร้อมเลขาสาวที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทางตื่นตระหนก แววตาของเธอมองตรงมายังผมซึ่งยืนผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการยกมือทึ้งหัวตัวเอง เนกไทที่เคยผูกอย่างเรียบร้อยบัดนี้ถูกคลายออกหลวมกว้าง ดวงตาแดงก่ำแฝงรอยหวาดหวั่นฉายชัด
“คะ... บอส มีเื่ด่วนอะไรหรือเปล่าคะ” คุณเก๋ถามเสียงแ่ด้วยความหวั่นเกรง
“คุณ... คุณเห็นพู่กันไหม” ผมโพล่งถามออกไปทันทีโดยไม่เสียเวลาเกริ่นนำ น้ำเสียงร้อนรนจนเลขาสาวสะดุ้ง
คุณเก๋มีสีหน้าอึกอักก่อนจะตอบเสียงแ่ลงด้วยความเห็นใจ
“เอ่อ... เห็นค่ะบอส เมื่อกี้เก๋เห็นน้องพู่กันวิ่งร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยนน่าสงสารมาก วิ่งผ่านหน้าเคาน์เตอร์เลขาฯ มุ่งตรงไปที่ลิฟต์แก้ว เก๋พยายามเรียกและจะเข้าไปหา แต่น้องไม่ฟังเลยค่ะ ร้องไห้สะอึกสะอื้นดูเสียมาก แล้วน้องก็กดลิฟต์แก้วลงไปข้างล่างแล้วค่ะ...”
ถ้อยคำระคนความห่วงใยนั้นราวกับเข็มนับพันทิ่มแทงเข้ากลางอกจนปวดหน่วงแสบร้าวราน ผมสูดหายใจลึกเพื่อระงับความสั่นเครือในลำคอ พยายามฝืนพยักหน้าและโบกมือเป็สัญญาณให้เลขาฯ ออกไปก่อน
“เข้าใจแล้ว... ขอบคุณมาก คุณไปทำงานต่อเถอะ”
ทันทีที่คุณเก๋ปิดประตูลับสายตาไป ผมไม่รอช้าก้าวเท้ายาวๆ มุ่งหน้าออกจากห้องทำงานส่วนตัวทันที ฝีเท้าก้าวเร็วจนเกือบเป็วิ่ง ลืมภาพลักษณ์ประธานบริหารผู้สุขุมสง่างามที่เพียรสร้างมาตลอดหลายปี ผมตรงไปกดลิฟต์แก้วความเร็วสูงด้วยความร้อนใจ เมื่อประตูกระจกเปิดออกก็รีบก้าวเข้าไปกดปุ่มไปยังชั้น 3 อันเป็ที่ตั้งของแผนกดีไซน์สร้างสรรค์ ระหว่างที่ห้องกระจกเลื่อนตัวลงอย่างรวดเร็ว หัวใจของผมเต้นรัวด้วยความกลัว... กลัวว่าหากช้าไปเพียงเสี้ยวนาที ผมอาจไม่ได้เจอเด็กดีของผมอีก
ติ๊ง!
เสียงสัญญาณลิฟต์ดังขึ้น ผมรีบก้าวเท้าออกจากตัวลิฟต์ มุ่งตรงไปยังมุมในสุดของแผนกสร้างสรรค์ซึ่งเป็พื้นที่ทำงานของพู่กัน สายตาของผมกวาดมองผ่านพนักงานคนอื่นที่พากันเงียบกริบ ทว่าเมื่อก้าวไปถึงจุดหมาย ลมหายใจก็พลอยสะดุด ร่างกายพลันแข็งค้างเหมือนโดนแช่แข็ง
ภาพเบื้องหน้าคือโต๊ะทำงานไม้ตัวเล็กที่ว่างเปล่า...
มันช่างขัดแย้งกับความคุ้นชินของผมอย่างรุนแรง โต๊ะตัวนี้ที่ผมมักแอบเฝ้ามองผ่านจอกล้องวงจรปิดบ่อยครั้ง ยามปกติมันเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งชีวิตชีวาที่จัดวางอย่างกระจัดกระจาย ไม่ว่าจะเป็ร่างแบบแปลนกระดาษไขยับยู่ยี่ ดินสอเกลื่อนกลาด แก้วโกโก้เย็นที่มีหยดน้ำเกาะพราว ซองเยลลี่สีสดใส หรือตุ๊กตาหมีตัวน้อยที่น้องชอบพกมาตั้งโต๊ะเพื่อเป็เครื่องรางนำโชค ทว่าบัดนี้ พื้นผิวไม้กลับสะอาดสะอ้านและโล่งกว้าง ไม่มีของใช้ส่วนตัวหลงเหลืออยู่เลยแม้ชิ้นเดียว สมุดสเกตช์ปกหนังสีน้ำตาลเล่มโปรดที่น้องมักกอดแนบอกยามเดินตามผมหายไป กระเป๋าเป้สีเหลืองมัสตาร์ดใบเก่งก็ไม่อยู่เช่นกัน ทุกอย่างถูกเก็บกวาดเกลี้ยงเกลา เหลือเพียงแผ่นท็อปโต๊ะโล่งๆ ที่สะท้อนแสงไฟนีออนจากเพดานอย่างเ็าและอ้างว้าง
บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัดจนชวนอึดอัด พนักงานคนอื่นต่างพากันก้มหน้าหลบสายตาที่สับสนปนหวาดหวั่นของผม มีเพียงเสียงรัวคีย์บอร์ดแ่เบาที่ดังขึ้นคล้ายกำลังพยายามทำลายความเงียบอันตึงเครียดนี้
“บอสคะ...”
เสียงเรียกแฝงความกังวลจากด้านหลังทำให้ผมหันขวับไปพบ ‘คุณส้ม’ หัวหน้าแผนกดีไซน์ เธอเดินเข้ามาหาผมด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและหนักอกหนักใจ แววตาที่มองตรงมาแฝงความระแวดระวังปนเห็นใจ ก่อนจะยื่นซองจดหมายสีขาวสะอาดซองหนึ่งส่งมาให้ผมอย่างสุภาพ
“น้องพู่กันฝากใบขอลาพักการฝึกงานกะทันหันไว้ค่ะบอส น้องบอกส้มว่ามีความจำเป็ทางบ้านและมีปัญหาสุขภาพนิดหน่อยเลยขอหยุดชั่วคราว... แต่ส้มแอบเห็นน้องเก็บของไปร้องไห้ไปจนตัวสั่นเทา ส้มพยายามปลอบและถามแล้ว แต่น้องพู่กันเอาแต่ขอโทษและบอกว่าอยากขอพักผ่อนสักระยะค่ะ...”
คำพูดของคุณส้มและลายมือหวัดๆ แต่น่ารักบนซองจดหมายที่เขียนระบุชัดเจนว่า ‘ถึง คุณธีร์’ ทำให้หัวใจของผมเจ็บแปลบคล้ายถูกกระแสไฟวิ่งพล่าน ผมยื่นมืออันสั่นเทาออกไปรับกระดาษแผ่นนั้นมา ปลายนิ้วััเนื้อซองจดหมายเรียบธรรมดา ทว่ากลับรู้สึกหนักอึ้งราวกับมีหินนับพันตันมาทับถมไว้บนฝ่ามือ
“ขอบคุณ... คุณส้ม รบกวนดูแลความเรียบร้อยในแผนกด้วยแล้วกัน”
ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ สะกดกักเก็บอารมณ์สับสนปนทุกข์ทนไว้สุดความสามารถ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปยังลิฟต์แก้วด้วยความรู้สึกเหมือนร่างทั้งร่างกำลังจะแหลกสลาย ลายมือของพู่กันที่ปกติจะโย้เย้ดูขี้เล่น วันนี้กลับสั่นไหวทว่าตั้งใจเขียนให้เป็ระเบียบเรียบร้อยผิดตา ยิ่งทำให้ตระหนักถึงความบอบช้ำในใจของเด็กหนุ่มที่ผมกวาดต้อนเขาเข้ามาในโลกอันยุ่งเหยิงและเผด็จการของตัวเอง
เมื่อก้าวกลับเข้ามาในห้องทำงานประธานบริหารบนชั้นสูงสุด ผมรีบลงกลอนประตู ล็อกสนิทเพื่อกักขังตัวเองไว้กับความเงียบงันอันแสนทรมานในห้องที่กว้างขวางเกินไป ผมทอดถอนลมหายใจยาวขณะปลดกระดุมเสื้อสูทสามชิ้นสีเทาเข้มชาร์โคล (Charcoal Grey) ที่สั่งตัดอย่างเนี้ยบกริบออกหลวมๆ ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ทำงานหนังแท้ขัดเงาตัวใหญ่ ปล่อยให้ความอ่อนล้าและหดหู่กู่ไม่กลับเข้าครอบงำจนแผ่นหลังกว้างห่อเหี่ยวลงอย่างเห็นได้ชัด
เก้าอี้ตัวนี้... ที่นั่งซึ่งผมเคยภาคภูมิใจนักหนาว่าคือสัญลักษณ์แห่งความสำเร็จสูงสุด เป็จุดสูงสุดที่สามารถมองลงไปควบคุมและสั่งการทุกอย่างในตึกระฟ้าแห่งนี้รวมถึงอาณาจักร T-Group ได้อย่างเด็ดขาด ทว่ายามนี้ เมื่อจ้องมองกระดาษใบลาพักที่วางนิ่งอยู่เบื้องหน้า ความรู้สึกที่ผุดขึ้นมากลับมีเพียงความสมเพชตัวเองอย่างถึงที่สุด
เงินตรามหาศาลในบัญชีธนาคาร อำนาจล้นฟ้าที่สามารถสั่งรับหรือโยกย้ายพนักงานคนไหนก็ได้ในชั่วพริบตา ตลอดจนโครงการระดับหมื่นล้านที่ผมอยู่... สิ่งเหล่านี้ช่างไร้ค่าและน่าขยะแขยงเหลือเกินเมื่อต้องแลกมาด้วยหยาดน้ำตาและความเจ็บช้ำของคนที่ผมรักสุดหัวใจ ผมเคยหลงคิดว่าความยิ่งใหญ่ของตัวเองจะสามารถบันดาลความสุข ปกป้อง และมอบสิ่งที่ดีที่สุดแก่น้องได้ จึงใช้อำนาจตามใจชอบ คอยเอื้อประโยชน์ให้น้องลับๆ คอยจัดแจงและควบคุมชีวิตพู่กันประหนึ่งผู้กุมชะตาชีวิต โดยลืมไปสนิทว่าเขาคืุ์ที่มีความรู้สึก มีจิตใจ และมีความปรารถนาจะเติบโตด้วยหยาดเหงื่อของตนเอง
ผมทำลายความไว้วางใจ ความเชื่อมั่น และความรักอันแสนบริสุทธิ์ของพู่กันลงด้วยมือของผมเอง ความเห็นแก่ตัว ความเอาแต่ใจ และความระแวงอันโง่เขลาขลาดเขลาได้ผลักไสเด็กหนุ่มที่สดใสราวกับดอกทานตะวันยามเช้าให้ต้องหลุดลอยไปจากอ้อมแขนอันเย็นเยียบนี้ในที่สุด
วันเวลาเคลื่อนผ่านไปอย่างเนิบช้าและทรมาน ท้องฟ้าภายนอกหน้าต่างกระจกบานกว้างเปลี่ยนจากสีส้มอัสดงกลายเป็สีม่วงครามเข้ม แสงอาทิตย์ลับขอบฟ้าหลงเหลือไว้เพียงความมืดมิดและแสงสีของเมืองหลวงที่ค่อยๆ สว่างไสวขึ้น ผมขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายห่อเหี่ยวและอ่อนล้า หยิบเสื้อสูทสามชิ้นสีเทาชาร์โคล (Charcoal Grey) ที่ถอดพาดทิ้งไว้มาพาดแขนอย่างอ่อนแรง ก่อนจะก้าวออกจากห้องทำงาน ลัดเลาะผ่านแผนกบริหารอันเงียบเชียบยามวิกาล ลงลิฟต์ไปลานจอดรถชั้นใต้ดินเพียงลำพัง
ผมเดินมาหยุดข้างรถสปอร์ตคู่ใจ Aston Martin คันโปรดสีเทาเข้มขัดเงาวับหรูหรา มือหนาเอื้อมเปิดประตูก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งหลังพวงมาลัยหนังแท้ชั้นดี ผมสตาร์ตเครื่องยนต์ เสียงเครื่องยนต์ที่คำรามก้องซึ่งปกติมักทำให้หัวใจของผมเต้นระทึกกระปรี้กระเปร่า ยามนี้กลับฟังดูอื้ออึง เศร้าหมอง และเหนื่อยล้าจนเสียดแทงโสตประสาทอย่างยิ่ง
ผมกระชับพวงมาลัยแน่น ค่อยๆ เคลื่อนรถออกจากตึก T-Group บรรยากาศในห้องโดยสารรถสปอร์ตคันหรูเงียบสงัดเสียจนน่ากลัว เสียงลมจากระบบปรับอากาศแ่เบากลับดังก้องในหู สลับกับเสียงผ่อนลมหายใจสะท้านที่บีบเค้นอยู่ในอก สายตาเลื่อนไปมองเบาะที่นั่งข้างกายโดยอัตโนมัติ...
เบาะหนังแท้สีเบจตัวนั้น... ที่ซึ่งพู่กันเคยนั่งเคียงข้างผมมานับครั้งไม่ถ้วน
ความทรงจำวันวานไหลบ่าเข้ามาในหัวอย่างไม่อาจหักห้าม ผมยังจำได้ดีถึง่แรกๆ ที่น้องยอมขึ้นรถคันนี้ด้วยท่าทางเกร็งเกียจ มือเล็กประสานกันแน่น แอบมองผมด้วยความหวาดระแวงเหมือนลูกนกตัวน้อย แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความใกล้ชิดทำให้กำแพงสลายลง พู่กันเริ่มเปิดปากคุยจ้อไม่ยอมหยุด เล่าเื่ที่หัวหน้าแผนกดุบ้าง เล่าเื่ที่โดนเพื่อนร่วมงานแซวบ้าง แววตากลมโตคู่นั้นทอประกายสดใสวิบวับอยู่เสมอ บางครั้งมือเล็กๆ ก็เอื้อมมาป้อนขนมจนเศษขนมร่วงเลอะเทอะเปรอะเปื้อนเบาะราคาแพง ซึ่งหากเป็คนอื่นคงโดนผมคาดโทษไปแล้ว แต่สำหรับพู่กัน ผมทำเพียงส่ายหัวยิ้มๆ เอ็นดูในความเปิ่นไร้เดียงสา หรือในค่ำคืนวันศุกร์ที่เหนื่อยล้าจากการทำงานมาตลอดทั้งสัปดาห์ น้องจะเอนหลังพิงเบาะแล้วผล็อยหลับปุ๋ย ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ แก้มป่องซบเบียดหมอนรองคอ ลิ้นแตะมุมปากจนน้ำลายแทบสอ ยามนั้นผมนึกขำและจำต้องเอื้อมมือไปเกลี่ยปอยผมหน้าม้าที่ตกลงมาปรกแก้มใสให้อย่างเบามือ
แต่ยามนี้... เบาะคนนั่งข้างกลับว่างเปล่าและเย็นเฉียบ ผมเอื้อมมือหนาอันสั่นระริกแตะััิัเรียบเนียนตรงนั้น ความเย็นชืดแล่นปลาบผ่านปลายนิ้วตรงเข้าสู่ขั้วหัวใจ ตอกย้ำความจริงว่าเด็กดีผู้คอยแต่งแต้มสีสันให้โลกสีหม่นใบนี้ได้เดินจากไปแสนไกลเสียแล้ว
ผมประคองรถเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมายตามทางถนนที่สว่างไสวด้วยไฟทาง ทว่าในใจกลับไร้จุดหมายปลายทางที่แน่ชัด ยามปกติหลังเลิกงาน ผมมักรีบขับรถมารอรับพู่กันเพื่อพาไปหาของอร่อยๆ ทาน หรือขับไปส่งน้องที่ห้องพัก แต่ในวันนี้ พวงมาลัยกลับนำพาผมให้ชะลอตัวลงจอดฝั่งตรงข้ามคอนโดมิเนียมสิบเอ็ดชั้นของน้องด้วยความเคยชิน
ผมดับเครื่องยนต์ ปล่อยให้ความเงียบสงัดภายในรถเข้าปกคลุมอีกครา สายตาแหงนมองผ่านกระจกหน้าขึ้นไปยังชั้นสิบเอ็ดซึ่งเป็ที่ตั้งของห้องสี่เหลี่ยมหลังเล็กของพู่กัน ยามปกติที่ผมมาส่งน้อง แสงไฟสีนวลอบอุ่นจะส่องสว่างลอดผ้าม่านหน้าต่างออกมาเสมอ คอยย้ำเตือนให้ตระหนักว่ามีเด็กหนุ่มผู้น่ารักใช้ชีวิตอยู่อย่างปลอดภัยและมีความสุข ทว่าเวลานี้ หน้าต่างบานดังกล่าวกลับมืดสนิท ไร้ซึ่งแสงไฟส่องประกาย ไร้เงาร่างเล็กโปร่งที่ก้าวเดินไปมา และไร้ร่องรอยการอยู่อาศัยของเ้าของห้องอย่างสิ้นเชิง
ความอ้างว้าง โดดเดี่ยว และความผิดบาปที่กัดกินจิตใจมาตลอดหลายชั่วโมงถมทับลึกเกาะกุมหัวใจจนแสนสาหัส ผมฟุบหน้าลงกับพวงมาลัย ปล่อยให้ความมืดมิดของราตรีล้อมรอบตัว ความรู้สึกผิดกรีดร้องถามตัวเองซ้ำๆ ในความเงียบ... เหตุใดผมจึงทำตัวงี่เง่าเช่นนี้ เหตุใดจึงมองข้ามความ้าและหัวใจของเด็กดีคนนั้นไปได้ลงคอ
ผมคิดถึงกลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ ที่โชยมาจากซอกคอขาวเวลาก้มลงสวมกอด คิดถึงเสียงหัวเราะเจื้อยแจ้วที่สดใสกว่าแสงตะวันดวงไหน คิดถึงรอยยิ้มจนตาหยีแสนสะกดใจที่ทำให้โลกของประธานบริหารหน้านิ่งอย่างผมมีชีวิตชีวาขึ้นมา...
ความเดียวดายนี้เหน็บหนาวเกินกว่าจะต้านทาน ผมเพิ่งตระหนักรู้ในวินาทีนี้เองว่า ยามขาดเสียงเจื้อยแจ้วและเบาะนั่งข้างที่แสนอบอุ่นของพู่กันไปแล้ว อำนาจ เงินทอง หรือตำแหน่งประธานบริหารในโลกนี้ก็ไม่มีค่ายิ่งหย่อนไปกว่าเศษฝุ่น ไม่สามารถสมานรอยร้าวในอกที่ตนเองก่อขึ้นได้เลยแม้แต่เสี้ยวเดียว...
ผมคิดถึงพู่กันเหลือเกิน คิดถึงคนดีที่ผมเพิ่งทำให้ใจสลายด้วยสองมือของตัวเอง
หวังว่าในวันพรุ่งนี้... ผมจะสามารถเอื้อมมือคู่นี้ไปดึงรั้งน้องกลับมา ขอโอกาสแก้ตัวเพื่อดูแลเขา โดยไม่มีวันทำตัวเห็นที่แก่ตัวเเบบวันนี้อีกเลย
149K
