บ้าไปแล้ว! ข้าหลงไปในนิยายจีนเซินเจิ้น!

เช้าวันต่อมา

        "โอ๊ย!"

        ไป๋เจินจูพลิกกายแล้วต้องร้องด้วยความเจ็บ เสียงร้องของนางปลุกบุรุษที่นอนหลับไหลด้านข้างให้ตื่นขึ้น

        หลี่รุ่ยปรือตามองพระชายาหมาดๆของตน ที่ตอนนี้นั่งกอดเข่าโดยมีผ้าผืนบางคลุมร่างขาวนวลเนียนไว้ ใบหน้างามล่มเมืองเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา

        "ชายารัก...เ๽้าเป็๲อะไร"

        ไป๋เจินจูถลึงตามองบุรุษที่นอนเปลือยกายอย่างหน้าไม่อาย นางส่งเสียงหึแล้วสะบัดหน้าใส่

        ถามมาได้ว่าเป็๲อะไร

        โดนแทงยับมาทั้งคืน ระบมจะตายแล้ว!

        "ฮือ ฮือ" จู่ ๆ ก็อยากร้องไห้ นางซบหน้าลงบนเข่าแล้วร้องโฮ

        ความบริสุทธิ์ยี่สิบห้าปีเต็ม ถูกบุรุษผู้นี้ปล้นชิงไป ปล้นครั้งเดียวยังพอทน แต่ปล้นนางทั้งคืน นางปวดหลัง ปวดเอวไปหมด

        รัชทายาทบ้ากามเอ๊ย!

        "เจินจู...เ๽้าไม่ร้องนะ" เขาผุดลุกจะดึงชายารักมากอดปลอบกลับถูกชี้หน้าใส่

        "ท่าน! อย่าเข้ามา ไปสวมเสื้อผ้าก่อนไป๊!" ไป๋เจินจูหลับหูหลับตาร้องไล่

        "ได้ ได้ งั้นไปชำระกายกับข้านะ"

        หลี่รุ่ยฉวยโอกาสที่ไป๋เจินจูหลับตาปี๋ โผไปกอดแล้วยกร่างนางขึ้นแนบอก เดินละลิ่วเข้าไปหลังม่านกั้น

        "หลี่รุ่ย! เ๽้าปล่อยข้า!" นางร้องโวยวายพลางดิ้น

        ตูม! ไป๋เจินจูถูกโยนลงถังน้ำ ก่อนที่จะโวยวายอะไรต่อ ร่างกำยำก็ก้าวลงมา พลางกอดรัดนาง

        สองร่างแนบสนิท ไร้อาภรณ์ขวางกั้น

        "ข้าจะอาบน้ำให้เ๽้า..." เขาลูบไล้ผิวเนียนลื่นของนาง รู้สึกปวดกลางร่างตุบ ๆ อีกครา มือหนาลากไต่ไปตามแผ่นหลังพระชายารัก จากบนลงล่าง

        "อ๊ะ!" ไป๋เจินจูอุทาน เมื่อถูกลวนลามตรงบั้นท้าย นางหูแดงหน้าแดง มองบุรุษหน้าไม่อายที่ตั้งหน้าตั้งตา ลูบไล้ ขัดถูเรือนร่างนาง

        "ท่านนี่มัน..." นางกัดฟันกรอด ยกมือขึ้นทุบอกเขาอย่างแรงจนน้ำกระเพื่อม "ข้าจะอาบเอง ท่านออกไป!"

        "ข้าไม่อยากให้เ๽้าเหนื่อย..." เขาก้มจูบริมฝีปากของนาง "มา ข้าอาบให้เ๽้า..."

        เสียงน้ำกระเพื่อมเป็๲จังหวะ ประสานกับเสียงร้องรัญจวนของชายหญิง ไม่นาน ไป๋เจินจูก็ถูกอุ้มออกมา แล้ววางลงบนเตียงอย่างอ่อนโยน นางหลับตา ปล่อยให้หลี่รุ่ยส่งเสียงเรียกสาวใช้มาปรนนิบัติ

        หมดแรงจะต่อกรกับบุรุษผู้นี้

        เขาอาบน้ำให้นางที่ไหน เปลี่ยนที่จับกินละไม่ว่า!

        รังแกกันมากเกินไปแล้ว!