ตอนที่หนึ่งร้อยสามสิบสอง ชุมโจรเสือดำ
ข้อดีอีกอย่างหนึ่งของการมีเรือเหาะคือ
เราสามารถบายพาสถนนหนทางที่ห่วยแตกของทางรัฐบาลสะพานที่ขาด และวิญญาณที่คอยหักคอเราตรงทางโค้งร้อยศพได้
การสร้างให้ภายในเรือเหาะของผมนั้นข้างในใหญ่กว่าข้างนอกนั้นคือการกระทำที่กระทำอย่างต่อเนื่อง
เพราะผมเชื่อหลักการของโดราเอมอนว่าการเคลื่อนที่แม้จะช้าแต่หากขนคนและของได้จำนวนมากแบบคนอื่นตรวจจับไม่ได้นั้นเป็นอะไรที่สำคัญกว่าหากเราต้องการเปลี่ยนแปลงการเมืองการปกครองของอาณาจักรประเทศหรือดวงดาวอย่างที่โดราเอมอนสอนเราเอาไว้
อย่าได้ดูถูกพลังของการเดินทางไปจุด A กับจุด B อย่างเด็ดขาด
ที่เกมส์แฟนตาซีต่างๆเปิดฉากแผนที่โลกในเวลาแค่แป๊บเดียวที่กับตอนแรกการเดินจากหมู่บ้านหนึ่งไปอีกหมู่บ้านหนึ่งนั้นใช้เวลาตั้งนาน
“เอ้า ขนข้าวของไป พวกเราจะไปรับใช้ท่านเจิดกับพ่อกำนันแจ่มกันแล้ว”
เสือดำได้ตะโกนบอกคนที่อยู่ในชุมโจรของตนเอง
ชุมโจรของเสือดำนั้นน่าสนใจทีเดียวจากภาพที่มองจากมุมบนนั้นเป็นหมู่บ้านขนาดใหญ่แห่งหนึ่งเลยทีเดียว
มีทั้งโรงม้า มีทั้งร้านยาดอง
มีทั้งร้านช่างต่างๆ
มีคนคอยเฝ้าระวังแถมมีกำแพงไม้ที่หลาวเอาไว้อย่างดีราวกับค่ายโจรในยุคสามก๊ก
พวกนี้มันไม่คิดบ้างหรือว่ากำแพงไม้มันกันพวกอาวุธระเบิดของทางรัฐบาลไม่ได้น่ะ?
เท่าที่สังเกตพวกนี้ก็พยายามป้องกันตามที่เท่าจะทำได้จากการที่ผมเห็นยันต์กันไฟกับยางไม้กันไฟที่สร้างความเหนียวแน่นให้กับกำแพง
กับหอเฝ้ายามที่สามารถดูคนได้จากเบื้องสูง
แค่เรือเหาะของผมสามารถล่องหนได้และสามารถบินได้สูงกว่าระยะสายตาของคนเฝ้ายามที่คิดเพียงแค่จะมองลงไประดับข้างล่างเท่านั้นเอง
แต่อย่างว่ามันมีเหตุผลอยู่ที่แม้แต่อีลอนมัสก์ก็โดนรัฐบาลอเมริกากีดกันในด้านเทคโนโลยีจรวดเดินทางอวกาศเพราะมันเกี่ยวพันกับความมั่นคงด้นเทคโนโลยีอาวุธ
การที่เสือดำนั้นสามารถสร้างร้านปืนของตนเองที่ใช้ฝีมือทางการช่างของลูกน้องในการดัดแปลงปืนและสร้างลุกกระสุนของตนเองได้นั้นก็ไม่ธรรมดาแล้ว
ส่วนทำไมพวกเขาคิดว่าการสร้างชุมโจรในยุคที่ไม่ใช่ยุคสามก๊กมันจะได้ผลผมก็คาใจอยู่พอสมควร
ฟู่
เสียงของเสือดำนั้นกระจายออกมาจากเรือเหาะของผมที่ติดตั้งลำโพงเอาไว้
โดยที่ข้างในเรือเหาะนั้นได้มีเครื่องปั่นไฟกำลังคนเอาไว้ด้วย
รู้สึกแปลกๆเหมือนกันที่เราใช้ระบบแรงงานทาสผสมกับวิทยาอาคมอย่างนี้ชักใกล้เคียงกับยานรบของWarhammer 4000 เข้าไปทุกที
ขึ้น ลง
ขึ้น ลง
“ยกประตูขึ้นได้”
ประตูของเรือเหาะเปิดออกมา
เสือดำได้เดินไปคนแรก
ผมคิดว่าผมจะได้เห็นคนยิงปืนใส่ผมด้วยความตกใจ
แต่ภาพที่ผมพบคือแต่ละคนได้คุกเข่าลงกราบกรานเรือเหาะที่ลอยลงมาจากท้องฟ้าของผม