“แค็ก..แค็ก..”
“ใจเย็น ๆ กินช้า ๆ สิ ไม่ต้องรีบ” ใบหน้าหล่อเหลา คมสันก้มลงมองใบหน้าที่บัดนี้แดงก่ำเพราะสำลักน้ำ ดวงตาคมเข้มเบิกตากว้างด้วยความใก่อนจะรีบซ้อนเข้าไปนั่งเก้าอี้อีกตัว ใช้มือหนาใหญ่ลูบเบาๆ เพื่อให้หล่อนรู้สึกผ่อนคลาย
“เป็ไงบ้าง..เอาน้ำอีกไหม?” คนตัวเล็กพยักหน้าหงึก ๆ เ้าของร่างสูงจึงจำเป็ต้องเดินไปหยิบน้ำมาให้หล่อนอีก ชายหนุ่มรินน้ำใส่แก้วอย่างรวดเร็ว ส่งให้หล่อนด้วยมือที่ค่อนข้างสั่นเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าคนป่วยดื่มน้ำแก้วที่สองแล้วไม่สำลักก็ถอนหายใจออกมาอย่างรู้สึกโล่งใจ
“เอาล่ะ..กลับไปนอนพักได้แล้ว” คนตัวเล็กพยักหน้าหงึก ๆ อีกตามเคย พยายามลุกจากเก้าอี้อย่างทุลักทุเล แต่ก็ต้องฟุบลงกับที่ดังเดิมเพราะแรงกำลังที่จะพยุงตัวแทบจะไม่มีเลย
“อ๊ะ! เดี๋ยวก่อนสิ รอก่อน เธอเป็พยาบาลประเทศไหนกัน ตัวเองมีน้ำเกลือติดอยู่แท้ ๆ ไม่รู้จักดูเลย วางไว้อย่างนี้เดี๋ยวเืก็ย้อนกลับพอดีกัน” น้ำเสียงเข้มห้วนต่อว่ากลาย ๆ อีกตามเคยด้วยความเคยชิน
“ไม่..ไม่เป็ไรหรอกค่ะ..ฉัน..”
“อย่าเถียงนะ มานี่ เดี๋ยวจะพากลับไปที่ห้องเอง”
“อ๊ะ! คุณ! มะ..ไม่เป็ไรค่ะ ฉันเดินเองได้”
“นี่ ลายังฉลาดกว่าเธอเลยนะ ถือถุงน้ำเกลือไว้” คนตัวสูงใหญ่ก้มลงช้อนคนตัวเล็กในวงแขนอย่างง่ายดาย ก่อนจะเดินลิ่ว ๆ พาคนไข้กลับไปที่ห้องอย่างสบาย ชายหนุ่มวางร่างนุ่มนิ่ม ที่ตอนนี้ตัวอ่อนปวกเปียกลงบนเตียงนอนอย่างเบามือ จัดท่าให้อยู่อย่างไรก็อย่างนั้น บัดนี้หญิงสาวอยู่ในท่านอนหงาย ผ่อนลมหายใจผะแ่
ฮิโรยูกิก้มลงทอดสายตาอาทรจ้องนิ่งไปที่พวงแก้มใส ซึ่งบัดนี้ถูกบดบังด้วยสีแดงคล้ำจากพิษไข้ ชายหนุ่มพิศใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์ ผู้หญิงหน้าตาแสนจะธรรมดาคนนี้ สามารถทำให้เขายอมอ่อนให้ถึงเพียงนี้ได้อย่างไร ชายหนุ่มไล้สายตาเรื่อยลงมาที่ริมฝีปากเล็กบาง เขามองนิ่งอยู่ที่จุดนั้นเป็ครู่ ดังต้องมนต์สะกด ฮิโรยูกิค่อย ๆ ยกฝ่ามือเรียวยาว แตะปลายนิ้วลูบััหล่อนั้แ่ หน้าผากเกลี้ยงเกลากลมมนได้รูป ปัดปอยผมที่รุงรัง ปิดใบหน้าออก เพื่อที่จะได้มองใบหน้านั้นให้ชัดเจนยิ่งขึ้น นิ้วยาวเรียวลากเรื่อยลงตามจมูก แก้ม จนกระทั่งมาถึงริมฝีปาก ที่เขาเคยรับรู้มาแล้วว่ารสชาติริมฝีปากนี้หวานปานใด
ชายหนุ่มค่อย ๆ โน้มใบหน้าขาวสะอาดลงมาจนเกือบชิดพวงแก้มใส ปลายจมูกโด่งเป็สันแตะอยู่ที่ใบหน้าแดงคล้ำ หยุดชะงักทันทีเมื่อหญิงสาวที่ก่อนหน้านี้ยังหลับใหลไม่ได้สติอยู่เลย แต่ไฉนบัดนี้ดวงตากลมโตั์ตาที่แดงก่ำเพราะหลับไม่พอ มองสบมาอย่างตระหนก
“คุณ..คุณจะ..ทำอะไร?”
“อ้อ! รู้สึกตัวแล้วหรือ? ฉันเพียงแค่จะปลุกให้เธอลุกขึ้นมาทานยา ก็เท่านั้นเอง ไม่มีอะไรนี่” จำต้องพูดปดออกไปแก้เก้อ
“ฉันไม่เป็อะไรแล้วค่ะ ขะ..ขอบคุณมากนะคะ ไหนคะยา..เดี๋ยวจะทานเอง” หญิงสาวพยายามยันตัวเองให้ลุกขึ้นมานั่งอย่างยากลำบาก ร้อนถึงชายหนุ่มต้องรีบเข้ามาประคองช่วยพยุงให้เ้าหล่อนลุกนั่งบนเตียง แต่ไม่วายคนตัวเล็กกลับขืนตัวไว้ ราวกับว่าไม่อยากให้เขาแตะเนื้อต้องตัวกระนั้น
“ฮึ! ไม่ต้องทำเป็ขัดขืนหรอก นึกว่าอยากแตะนักหรือตัวเธอน่ะ ผอมออกอย่างนี้ ไม่เห็นมีอะไรน่าดูเลย” คนถูกว่ากัดริมฝีปากแน่น ค้อนขวับส่งไปให้เสียหนึ่งที ไม่มีแรงที่จะพูดโต้ตอบกลับไป มันรู้สึกเปลี้ยไปหมดทั้งร่างกาย จึงทำได้แต่ถลึงตามองอย่างแค้นเคืองที่โดนว่า ทำให้อีกฝ่ายที่มองอยู่ก่อนแล้วหัวเราะอยู่ในลำคออย่างพออกพอใจ
“เอาล่ะ..กินยาลดไข้ก่อนก็แล้วกัน ค่อยนอน” น้ำรินลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืด ๆ หน้าเจื่อนลงโดยอัตโนมัติ ก้มหน้างุด เม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นอีกครั้ง ก่อนจะเบือนหน้าไปอีกทางเมื่อมือใหญ่หยิบยาลดไข้ที่อยู่หัวเตียงมาจ่อที่ปาก
“หึ ๆ นี่อย่าบอกนะว่าเธอไม่ชอบกินยาน่ะ แล้วทีกับคนไข้ เธอยังให้เขากินได้เลย ทำไมกับตัวเองถึงไม่กินล่ะ เงยหน้าขึ้นมา แล้วก็หันมาทางนี้..เดี๋ยวนี้” น้ำเสียงของอีกฝ่าย ฟังดูเข้มขึ้น ใช้อำนาจที่มีมากกว่าข่มขู่ให้หญิงสาวทำตามคำสั่ง แต่ปรากฏว่าคนไข้ยังดื้อดึง ชายหนุ่มจึงใช้มือใหญ่เชยคางเล็กออกแรงบังคับให้เงยหน้าขึ้นมา
“โอ๊ย! เจ็บ”
“อ๊ะ! ขอโทษ งั้นก็อย่าดื้อสิ กินยานี่ซะ แล้วฉันจะได้ออกไปซะที”
“ฉันกินเองได้ คุณออกไปเถอะค่ะ”
“นี่! ดื้อนักใช่ไหม ฮึ..ได้ งั้นก็ลองดูสิว่า ใคร? จะชนะ” จู่ ๆ ใบหน้าเกลี้ยงเกลาของฝ่ายชายก็โน้ม ลงมาหา ดวงหน้าแดงก่ำของหญิงสาวอย่างรวดเร็ว เกินกว่าที่ฝ่ายหญิงจะทันตั้งตัว ริมฝีปากของชายหนุ่มประกบกับริมฝีปากที่ร้อนผ่าวของหญิงสาวทันที น้ำรินตัวแข็งทื่อเป็ก้อนหินไปซะอย่างนั้น เมื่อถูกจู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัว ทำได้แค่เบิ่งตาโพลง
มือทั้งสองข้างปัดป่ายไปขยุ้มที่สาบเสื้อคลุมของฮิโรยูกิแน่น อาการดิ้นรนขัดขืนในตอนแรกค่อย ๆ อ่อนลงเมื่อถูกจูบอย่างดูดดื่มลิ้นอุ่นค่อย ๆ ชำแรกลิ้นของอีกฝ่ายให้ยอมรับจูบนั้นอย่างบังคับกลาย ๆ รสขมของยามาอยู่ที่ปากหล่อนั้แ่เมื่อไหร่ไม่อาจรู้ ความขมวาบขึ้นมาจนแทบจะสำลัก หากหล่อนก็ต้องรีบกลืนลงคอไปโดยการยัดเยียดจากอีกฝ่าย มือที่ขยุ้มคอเสื้อนิ่ง เมื่อครู่พยายามดึงทึ้งดิ้นรนจนสาบเสื้อของเขาหลุดลงมาที่ไหล่ เผยให้เห็นแผงอกหนากว้าง กล้ามเนื้อเป็มัด ๆ ชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกมา เพื่อดูผลงานของตนเอง กระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจ เมื่อหล่อนยอมกินยาตามวิธีของเขา
“กินน้ำอีกมั๊ย” ใบหน้าคมสัน ก้มลงไปพูดจนชิดริมฝีปากบางอย่างยั่วยุ ทำให้ใบหน้าที่แดงก่ำเมื่อครู่ยิ่งแดงเข้าไปอีก แต่คราวนี้ไม่ได้เป็เพราะพิษไข้ หากเป็เพราะรสจูบของเขาต่างหาก ชายหนุ่มอมยิ้มอย่างพึงพอใจ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงบนแผงอกกว้างอย่างไร้เรี่ยวแรง ตัวอ่อนปวกเปียก หลังจากที่ออกแรงดิ้นรน หลบหลีกการป้อนยาของชายหนุ่มอยู่เมื่อครู่นั้น เผลอหลับตาพริ้ม ลืมเื่ราวรอบตัวไปเสียสนิท
ร่างเล็กนุ่มนิ่ม ที่บัดนี้อ่อนเปลี้ย อยู่ในอ้อมแขนของเขา หล่อนทิ้งน้ำหนักตัวลงมาบนแผ่นอกแข็งแรงล่ำสัน ฮิโรยูกิก้มหน้าลงไปมองเสี้ยวหน้านั้นด้วยความสงสาร เห็นซีกหน้าที่มีเืฝาดขึ้นมาก็ให้ชื่นใจ หล่อนคงหลับใหลไปแล้วจากฤทธิ์ยา สังเกตจากการหายใจอย่างสม่ำเสมอ และเปลือกตาที่ปิดสนิท และอย่างห้ามใจตัวเองไม่ไหวจึงก้มลงไปหอมที่แก้มนวลนั้นเบาๆ เสียหนึ่งที ก่อนจะประคองร่างบางให้เอนนอนลงบนฟูก อย่างอ่อนโยน ใบหน้าคมสันยังคงจับตานิ่งมองลงไปใกล้ ปัดป่ายเส้นผมเส้นเล็ก ๆ ที่ปรกดวงหน้าไว้ด้านข้าง แล้วทอดสายตาคมหวานส่งไปให้คนที่หลับไปแล้ว หากก็ยังกระสับกระส่ายเพราะพิษไข้
“แม่.. ท่านคะ..อย่าไปจากน้ำนะ อยู่กับน้ำก่อน อย่าไป..อย่าไป หนาว..หนาวจัง” เสียงแหบพร่าพึมพำออกมาซ้ำ ๆ มือบางควานหาที่พึ่งพิง ปะป่ายไขว่คว้าสิ่งที่อยู่ในมโนสำนึก ราวกับละเมอ มือใหญ่จึงเอื้อมไปคว้าไว้เสียเอง ก้มหน้าลงไปใกล้อีกครั้ง ปลายจมูกโด่งจรดลงไปที่หน้าผากร้อนผะผ่าวอย่างอ่อนโยน แขนเล็กเหนี่ยวรั้งออกแรงดึงให้ร่างที่คว้าได้เข้ามาใกล้ ก่อให้เกิดความใกล้ชิดระหว่างหญิงชาย ชั่ววินาทีนั้นชายหนุ่มกวาดสายตาคมกริบมองระไปทั่วทั้งดวงหน้า ที่บัดนี้หลับตาพริ้ม ปากเล็กพึมพำไม่เป็ภาษา คิ้วเล็กที่ค่อนข้างรกเนื่องจากไม่ได้ผ่านการตกแต่งให้เข้ารูป ดูสวยแบบธรรมชาติ ร่างสูงฉุกคิดในใจว่าทำไมเขาถึงได้คิดว่ามันสวยกว่า คิ้วบางเฉียบของบรรดาหญิงสาวที่เขาเคยควง ใบหน้าขาวสะอาดมองระั้แ่คิ้ว ตา จมูกเล็กรั้น และจบลงที่เรียวปาก เผยอน้อย ๆ อย่างเชิญชวนนั้น ก่อนจะก้มลงไปหาอย่างอดใจไม่อยู่
“ฉันอยู่นี่แล้ว..ไม่เป็ไรแล้ว..แม่แมวน้อย”
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
ฝากนิยายนาดียาด้วยนะคะ
30K
