๒
รถยนต์สีแดงเพลิงจอดสนิทที่พูลวิลล่าสีขาวสไตล์โคโลเนียลหลังใหญ่ติดทะเลพราวพริ้มเปิดประตูรถออกมา ััแรกคือสายลมเย็นของต้นฤดูหนาวพร้อมกลิ่นไอทะเล
เธอสูดเอาอากาศสดชื่นเข้าปอด
“ยังไม่เห็นมีใครเลยเรามาเช้าเกินไปมั้ย”
“ไปหาข้าวกินกันก่อน หิวมากเลยตอนนี้”ดารินตัดบทเมื่อยกข้อมือขึ้นดูเวลา
เพิ่งจะสิบโมงกว่าเท่านั้นเองหญิงสาวถอนหายใจ วันนี้เธออยากปลดปล่อยอารมณ์ให้เต็มที่หลังจากที่เมื่อคืนถูกป๊าเรียกไปอบรมจนเสียเส้น เื่การใช้เงินกับการเที่ยวเตร่วันนี้เธอเลยประชดด้วยการหายหัวไปมั่วสุมเช่นเดิม
ใบหน้าสวยเปรี้ยวดูฉุนเฉียวกว่าทุกครั้งพราวพริ้มไม่ได้ซักถามถึงสิ่งที่เกิดขึ้น คิดว่าคาดเดาได้จึงทำเพียงเดินตามร่างสูงเพรียวไปคบหากันมานานมากพอที่จะรู้ว่าดารินน่าจะมีปัญหากับทางบ้านมาอีกแล้ว
เรียกเด็กใจแตกก็ไม่ผิด
แต่ที่ยังคบกันมาได้ถึงตอนนี้ก็เพราะว่าเด็กมีปัญหาอย่างดารินไม่คบใครจริงจังนอกจากเธอและมีเพื่อนสนิทแค่ไม่กี่คน ที่เหลือก็แค่ผลประโยชน์
เธอเป็คนขี้สงสารเสียด้วย...ทำไงได้
หลังจากท้องอิ่มสองสาวก็ลงความเห็นว่าไปหาร้านกาแฟเก๋ๆ นั่งเล่นเพื่อฆ่าเวลาระหว่างที่รอ
“ไม่ได้มาเที่ยวด้วยกันแบบนี้นานเหมือนกันนะริน”
“พูดซะเว่อร์ ไม่กี่เดือนเองมั้ง”ดารินหัวเราะจนตาหยีดูผ่อนคลายลง
“ก็นานไหมล่ะั้แ่เรียนจบนี่ปลายปีแล้ว”
จริงอย่างที่พราวพริ้มว่านี่ปลายปีแล้วอีกไม่ถึงเดือนก็เข้าปีใหม่วันเวลาหมุนผ่านรวดเร็วจนเธอเองเริ่มไม่แน่ใจว่าการใช้ชีวิตที่ผ่านมาสร้างประโยชน์อะไรให้กับครอบครัวบ้าง
“ว่าแต่...ตัดสินใจรึยังว่าจะทำงานที่ไหน”ดารินเปลี่ยนเื่ไม่อยากอยู่ในโหมดคนเศร้านาน
“คงไม่พ้นบริษัทในเครือของเฮียรายนั้นตามตื๊อเช้าเย็น” พราวพริ้ม ยิ้มอบอุ่นเมื่อนึกถึงใบหน้าเคร่งขรึมของพีระพลที่คอยมาเซ้าซี้ให้ไปทำงานด้วย
“ไม่เจอพี่พีนานเหมือนกันเริ่มคิดถึง” ดารินว่าอย่างไม่ใส่ใจ ใช้ส้อมจิ้มเค้กส้มเข้าปากรสชาติไม่ได้แย่นัก แต่ก็คิดว่าคงไม่สั่งมาอีกเป็หนสอง
“ให้มาสมัครเป็พี่สะใภ้ก็ไม่เอาทีงี้มาทำคิดถงคิดถึง”
“หล่อนไปถามพี่ชายก่อนว่าจะเอาฉันมั้ย” ดารินหัวเราะร่วน “ฉันไม่ติดถ้าเป็พี่พีคนขี้เก็ก”พราวพริ้มถลึงตาใส่เมื่อเพื่อนรักแอบแซวพี่ชาย
พีระพลหล่อเข้มแบบดิบ ๆบุคลิกเงียบขรึมดูน่าสนใจไม่น้อย แววตาก็ร้อนแรงไม่เบา
เธอชอบ...ผู้ชายสเปคนี้เลย
แสงตะวันคล้อยต่ำลงเรื่อย ๆตัดกับท้องทะเลสีครามสะท้อนหาดทรายสีขาวละเอียดจนแสบตา
“เกือบ 4 โมงแล้ว ไปที่งานกันดีกว่า”ดารินเอ่ยชวน เธอนั่งอยู่ที่ร้านนี้จนเบื่อ แม้ว่าจะตกแต่งเรียบหรูดูสวยงามก็เถอะ
“เปลี่ยนใจไปบ้านฉันแทนมั้ย”พราวพริ้มลองเย้า หวังว่าเพื่อนจะเปลี่ยนใจเพราะเธอรู้ว่าปาร์ตี้ประเภทนี้มักมียาเข้ามาเกี่ยวด้วย แม้ดารินจะไม่เคยแตะต้องแต่ก็ถือว่าอยู่ร่วมวงอยู่ดี นั่นเหมารวมถึงตัวเธอด้วย
มันอันตรายเกินไป
“ฉันอยากได้หนุ่ม ๆ มาเอาใจสักหน่อยไปบ้านเธอพี่พีดุจะตายเขาไม่มาเอาอกเอาใจฉันหรอก”
ดารินลุกขึ้นจากโต๊ะหยิบกุญแจรถแล้วเดินออกมา
มาดมั่น เอาแต่ใจ นั่นคงเป็บุคลิกพิเศษประจำตัวเธอชิน ซะแล้วจึงเลือกจะเป็กำลังใจให้อยู่ข้างๆ ดารินคงเจอเื่แย่ ๆ มาถึงพยายามกลบเกลื่อนด้วยการเที่ยวเตร่
ภายในงานจัดเป็ปาร์ตี้ค็อกเทลเบา ๆจุดประสงค์หลักของงานคือยาและเซ็กซ์สังคมของคนมีเงินที่ไม่รู้จะเอามันไปใช้ทำอะไรนอกจากซื้อความสุขมาบำบัดตัวเอง
ไอราอยู่ในชุดเดรสสายเดี่ยวคอคว้านลึกสีขาวครีมที่สั้นกุด หุ่นเพรียวบางเป็นางแบบแต่เนื้อนมไข่ครบเครื่องไม่รู้ผ่านมีดหมอมากี่ครั้งถึงได้แบบนี้ พราวพริ้มไม่สนิทกับไอราสักเท่าไหร่เจอกันตามงานบ้างนิดหน่อย
ไลฟ์สไตล์ที่ไม่ตรงกันทำให้ทั้งคู่อยู่กันคนละสาย
“คุณหนูพราวให้เกียรติมาร่วมงานแบบนี้ด้วยเหรอคะ”ไอราทักทายด้วยรอยยิ้มแต่ส่งไปไม่ถึงดวงตา
“ลองเปลี่ยนบรรยากาศดูบ้างค่ะอยากรู้ว่าสายปาร์ตี้สุดเหวี่ยงมันสนุกตรงไหน”พราวพริ้มบังคับตัวเองไม่ให้กรอกตามองคนที่กำลังยิ้มระรื่น
“ยินดีเลยค่ะ ตามสบายนะ”หญิงสาวร่างระหงเดินมาควงแขนของดารินออกไป “ยืมตัวครู่เดียว”หล่อนทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มกวนประสาท ขยิบตาให้จนมองเห็นลักยิ้มชัดเจนพราวพริ้มแทบจะแยกเขี้ยวใส่
นี่ก็มีดหมอ!!
ยัยพลาสติกจอมปลอมพราวพริ้มเคยคิดว่าทั้งตัวของไอราเหลือส่วนไหนที่ไม่ผ่านการศัลยกรรมมาบ้าง
ทั้งคู่เดินหายไปอีกห้องหนึ่งเธอจึงเดินสำรวจภายในห้องรับรอง ไม่มีสิ่งใดน่าสนใจสำหรับเธอ
พราวพริ้มอิ่มจนไม่นึกอยากกินอะไรจึงออกไปเดินเล่นรับลมแถวสระว่ายน้ำที่ติดกับชายหาดสายลมเย็นกระทบผิวจนเริ่มหนาวขึ้นมา เสื้อคลุมดูมีประโยชน์ขึ้นมาทันทีเธอจึงเลือกสวมมันไว้กระชับกระเป๋าครัทกอดอกมองเส้นขอบฟ้ามืดมิดเบื้องหน้า
เส้นผมสีน้ำตาลเข้มถูกลมตีจนยุ่งมือบางรวบไว้ด้วยมือ ข้างหนึ่ง
ฉันมาทำบ้าอะไรที่นี่
เธอไม่ได้ตั้งใจมาไม่มีอารมณ์จะปาร์ตี้ใน่นี้ด้วยซ้ำ แต่ที่ตามเลยเพราะเป็ห่วงดารินกลัวจะไม่มีเพื่อนใน่ที่สภาพจิตใจไม่มั่นคงแต่เมื่อเห็นสนิทกับไอราขนาดถึงเนื้อถึงตัว ทุกอย่างจึงไม่น่าห่วงนัก
เหลือแค่ตัวเองนี่แหละที่น่าสงสารรถยนต์ก็ไม่ได้ขับมาจะกลับบ้านยังไงถ้าดารินค้างที่นี่
ตะวันคล้อยต่ำลงเท่าไหร่อากาศก็ยิ่งหนาวเย็นลงเท่านั้น พราวพริ้มยกแขนขึ้นกอดตัวเองเธอยืนรับลมอยู่ตรงนี้นานเท่าไหร่แล้ว เหมือนตัวคนเดียวที่ไม่มีใครสนใจ
งานแบบนี้ใครเขาสนใจกันต่างคนต่างเข้าสู่โลกส่วนตัวกันทั้งนั้น เธอตัดสินใจเดินกลับเข้าไปในตัวบ้านตั้งใจดื่มแก้หนาวสักแก้วสองแก้วคงไม่ทำให้เมานักหรอก
MojitoCocktail ให้ความหอมสดชื่นจากใบมิ้นรสชาติเหมือนดื่มน้ำมะนาวผสมโซดา จิบได้เรื่อย ๆรู้ตัวอีกทีพราวพริ้มก็หยิบแก้วที่สามขึ้นจิบเป็่เดียวกับที่ไอราเปิดประตูพาหนุ่ม ๆหน้าตาหล่อเหลาหลายสไตล์เดินเข้ามาด้านใน
ดวงตากลมโตจับจ้องไปที่ผู้ชายคนหนึ่งผมสีดำยาวเคลียบ่าจัดแต่งเป็ระเบียบเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนไว้บริเวณข้อศอก ปลดกระดุมลงมาเผยให้เห็นผิวเนื้อด้านใน
เหมือนมาก!
ทั้งบุคลิก ทรงผม การแต่งกายยกเว้นดวงตากับริมฝีปากนั่น
ไอราสังเกตเห็นความสนใจของพราวพริ้มปากสีแดงสดคลี่ยิ้ม ดวงตาเป็ประกาย ต้องเอาใจกันสักหน่อย ในอนาคตอาจได้สมาชิกเพิ่มหญิงสาวไม่รอช้าเดินไปเกาะแขนชายหนุ่มรั้งให้เดินตามมา
“คนนี้ชื่อพีทนะคะ...”หล่อนยักคิ้วหลิ่วตา “ไอราว่าคนนี้เหมาะมากกับคุณพราว”เธอดันร่างชายหนุ่มให้นั่งลงข้างพราวพริ้มโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัวมัวแต่ตกตะลึงคิดไปถึงใครอีกคน
พีทส่งยิ้มให้หญิงสาวที่ทำหน้าตาตื่นคิดเอาเองว่าเธอหลงสเน่ห์ของเขาเข้าอย่างจัง ความขัดเขินเริ่มปรากฏบนใบหน้าสวยทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นมาไม่น้อยคราแรกคิดว่าจะต้องไปเอาอกเอาใจรุ่นใหญ่คราวป้าซะแล้ว
หลังจากถูกยัดเยียดผู้ชายมาให้ดูแลพราวพริ้มก็ไม่ได้สนใจคนอื่นรอบตัวอีกเลย มองไปทางไหนก็นั่งกันเป็คู่หมดแล้วเหล้า ยา ผู้ชาย เรียกว่าครบเครื่องสำหรับปาร์ตี้มั่วสุม
พราวพริ้มเริ่มรู้สึกมึน ๆกับค็อกเทลแก้วที่ห้า เธอพยายาม แค่จิบแต่ก็ไม่วายถูกคนข้างๆ คะยั้นคะยอให้ดื่ม
“คุณพราวดื่มแล้วน่ารักขึ้นมากรู้ตัวไหมครับ”
“ยังไงคะ”
“แก้มคุณพราวจะเป็สีชมพูเหมือนลูกพีชสุก”เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ “น่ามองมากเลยครับ”
“เหรอคะ” พราวพริ้มหันหน้าหลบยกมือขึ้นผลักหน้าอกเขาให้ออกห่าง กลับกลายเป็ว่าเปิดโอกาสให้พีทกุมมือเธอเอาไว้
เธอดึงกลับแต่เขาไม่ยอมปล่อยดวงตากลมโตจึงจ้องหน้าเขาตรง ๆ
“ปล่อยค่ะ”
พีทยอมปล่อย รอยยิ้มยังคงมีบนใบหน้าใช้ลูกตื๊อออดอ้อน ร้อยทั้งร้อยก็ตกหลุมพราง
“คืนนี้ให้ผมได้ดูแลคุณพราวนะครับ”
“พราวดูแลตัวเองได้”หญิงสาวลุกขึ้นยืน “ไม่ต้องตามมานะคะ” น้ำเสียงท้ายประโยคบอกชัดว่าเธอไม่สนใจเขา
แค่เหมือน...เธอไม่มีวันให้ผู้ชายพวกนี้มาแตะต้องเด็ดขาด ดวงตากลมโตมองหาดาริน
แม่เ้า!
หัวใจของพราวพริ้มกระเด้งกระดอนอยู่ในอกแทบจะหลุดออกมาเมื่อเห็นว่าดารินกำลังนัวเนียอยู่กับไอราสองสาวแนบชิดกันยิ่งกว่าปลาท่องโก๋ ริมฝีปากบดขยี้กันจนลิปสติกเลอะไปถึงข้างแก้ม
มือข้างหนึ่งของไอราสอดหายเข้าไปในเดรสของอีกฝ่าย
พราวพริ้มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็นเกือบจะยกมือทาบอก รีบสลัดภาพหวาดเสียวเ่าั้ออกจากหัว เปิดประตูก้าวยาว ๆเดินออกไปสูดอากาศอยู่ริมสระว่ายน้ำ
พยายามตั้งสติบอกตัวเองว่าเป็เื่ปกติ สมัยนี้ไม่มีใคร ตีกรอบว่าเพศหญิงต้องคู่กับเพศชายเท่านั้น
เธอไม่ได้สนใจผู้ชายอีกคนที่กำลังมองมาสายตาของเขามืดคล้ำลง ไม่เคยมีใครเดินหนีเขาแบบนี้มาก่อนสูญเสียความมั่นใจไปไม่น้อยแต่อาชีพอย่างเขามีทางเลือกอื่นด้วยเหรอนอกจากทำตามความพอใจของลูกค้า
พื้นที่หน้าบ้านต่อจากสระว่ายน้ำเปิดโล่งมีทางให้ลงไปเดินเล่นบนชายหาดเป็พื้นที่ส่วนบุคคลที่มีบ้านพักอีกเพียงหนึ่งหลังเท่านั้นที่อยู่ในบริเวณเดียวกัน
เธอหันกลับไปมองในบ้านเห็นพีทเข้าไปร่วมวงนัวเนียอยู่กับไอราซึ่งไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่กับข่าวคาว ๆ ของยัยพลาสติกแต่ที่ขัดตาคือดารินทำไมถึงไปคลอเคลียกับคนอย่างไอราได้ เธอยังแปลกใจ
เธออยากจะกลับบ้าน
ใจหนึ่งคิดจะโทรให้พีระพลมารับแต่ก็กลัวเป็ภาระเพิ่มให้พี่ชาย พีระพลทำงานหนักจนแทบไม่มีเวลาส่วนตัวแม้กระทั่งแฟนเขาก็ไม่มี พี่ชายของเธอโลกส่วนตัวค่อนข้างสูงทีเดียว
ไม่ต้องคิดจะให้คนขับรถมารับนั่นคือสิ่งสุดท้ายในโลกที่พราวพริ้มจะทำถ้าป๊ากับม๊ารู้เื่นี้มีหวังได้ถูกกักบริเวณยาว
มือถือในมือเตือนสายเรียกเข้าพราวพริ้มตาลุกวาวเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอใจเริ่มหวาดกลัวกับการต้องตอบคำถามของพี่ชาย แต่ก็ต้องจำใจกดรับ
“อยู่ไหนยัยพราว”เสียงพีระพลทำเอาพราวพริ้มแทบหายเมา ดุขนาดนี้นี่รู้แน่ ๆ ว่าเธอไม่อยู่บ้าน
“ปาร์ตี้กับเพื่อนนิดหน่อยค่ะน่าจะไม่กลับบ้านนะคะวันนี้” เธอยอมรับเสียงอ่อยเป็ผู้ร้ายปากแข็งกับพี่ชายมีแต่เสียกับเสีย
“ไม่ได้ นี่คำสั่งเด็ดขาดเลยนะ”
“แต่พราวไม่มีรถกลับนี่คะ...มากับดาริน”ด้วยความลืมตัวจึงเผลอเถียงออกไป
สายลมทะเลพัดเข้าโทรศัพท์เป็ระยะพราวพริ้มพาตัวเองออกมายืนอยู่ริมชายหาด ยึดต้นปาล์มต้นหนึ่งเป็ที่พิง
“เจอศิลารึยัง”พี่ชายเปลี่ยนโหมดเป็โหดขึ้นมาซะงั้น น้ำเสียงเขาเข้มขึ้น
พราวพริ้มกระพริบตาถี่
ศิลาไหน?
“ใครนะคะ” พลันสายตาเหลือบไปเห็นคนตัวสูงคุ้นตากำลังเดินใกล้เข้ามา
“ก็ศิลาข้างบ้านเราไงวันนี้มันไปโรงงานที่ประจวบฯ ยังไม่เจอกันอีกเหรอ”
“จะ เจอแล้วค่ะ แค่นี้นะเฮีย”พราวพริ้มตัดสาย หัวใจเต้นถี่ระรัว พยายามมองว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาดศิลาเดินมาจากหน้าหาดของบ้านอีกหลัง
ความดีใจไหลทะลักเข้ามาไม่รู้ตัวรอยยิ้มบนใบหน้าจึงหวานหยด อย่างน้อยเธอก็มีคนรู้จักให้พึ่งพาในเวลาอย่างนี้
เหมือนฟ้าประทานไม่มีผิด
310
![[RIN] อัจฉริยะย้อนเวลา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1560781350_58775047.webp)
