Another World Fantasy

        เมื่อผมเดินมาถึงบริเวณหมู่บ้านฟาร์มเวท์ ผมสังเกตุว่ามีรั้วล้อมรอบๆสวนไร่ผักของหมู่บ้านและกลางพื้นที่นั้นมีอาคารบ้านเรือนอยู่กัน ซึ่งตอนนี้รั้วที่ล้อมรอบพื้นที่ไร่สวนนั้นถูกมอนสเตอร์ทำลายเกือบ 80% กว่าเปอร์เซ็นต์รวมทั้งพืชผักที่ปลูกไว้ของพื้นที่ในสวนทั้งหมด

        "อืม~~! นี่มันเสียหายเกินกว่าที่ชั้นคิดไว้อีก พืชผักแทบไม่เหลือจะขายให้พ่อค้าเลย"

        "ตรงอาคารในหมู่บ้านน่าจะมีนักผจญภัยที่๤า๪เ๽็๤ พักรักษาตัวกันอยู่หลายคนชัวๆ"

        ผมเดินผ่านพื้นที่ไร่สวนแล้วเข้าไปในเขตหมู่บ้าน มีลุงคนหนึ่งท่าทางเพิ่งได้รับ๢า๨เ๯็๢มาหมาดๆ ถูกผู้ใหญ่อีกคนที่เหมือนชาวนากำลังประคองลุงคนนั้นเข้าไปพักในอาคารบ้านเรือน หลังที่ทั้ง 2 คน กำลังมุ่งหน้าไปนั่นน่าจะเป็๞หลังที่รวบรวมคน๢า๨เ๯็๢ไว้หลายๆคน เพื่อที่จะได้ให้นักบวชหรือผู้เล่นอาชีพเวทมนตร์ขาวรักษาได้ง่ายขึ้น ผมกำลังเดินไปจนใกล้จะถึงอาคารหลังนั้นแล้วจู่ๆก็ได้ยินเสียงคนโวยวายที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าอาคาร 

        "จะทำยังไงดี.......นักผจญภัยหลายๆปาร์ตี้สู้พวกฝูงกระต่ายป่ากับฝูงก็อบลินยังไม่ชนะเลย"

        "ต้องขอสำลังเสริมเพิ่มจากอาณาจักรมากขึ้นอีก"

        "เป็๲ไปไม่ได้หรอก..แค่นักผจญภัย 10 กว่าคนก็แทบจะขอเพิ่มกว่านี้ไม่ได้แล้ว"

        "แต่พวกนักผจญภัยที่ป้องกันหมู่บ้านนี้เกือบเอาชีวิตไม่รอดแล้วนะ...."

        "ถ้ามันบุกมาอีกทีหมู่บ้านก็คงล่มสลายแล้วล่ะ"

        ผมได้ยินที่ชาวบ้านคุยกันแล้วมันดูเลวร้ายสุดๆ เเค่เริ่มเล่นยังไม่ถึง 1 เดือนในเวลาเกมส์และดูแต่ละเควสมีแต่ระดับยากๆทั้งนั้น นักผจญภัยพวกนั้นดูก็มีเลเวลพอๆกับผมอาจจะน้อยกว่ามากสุดไม่เกิน 4 เลเวลและมีเกือบ 20 คนยังเคลียเควสไม่ได้อีกเหรอ สงสัย 100,000 เหรียญที่จะเอาไปกองไว้ตรงหน้าพี่สาวนั้นคงเป็๞แค่ฝันไปล่ะมั้งนี่ ผมสงสัยว่ามันยากขนาดนั้นเลยเหรอจึงเดินเข้าไปหาพวกชาวบ้านที่กำลังคุยกันอยู่

        "สวัสดีครับ พอดีอยากถามเกี่ยวกับรายละเอียดเควสที่ให้กำจัดมอนสเตอร์น่ะครับ"

        "หือ? คุณมาจากกิลนักผจญภัยในเมืองเบกิลล์เหรอ"

        "ใช่ครับ มาเป็๲กำลังเสริมให้กับคนอื่น"

        ชาวบ้าน B ทำหน้ารู้สึกผิดหวังที่เห็นผมมาคนเดียวแล้วถามผมต่อ

        "คุณแรงค์อะไรเหรอครับ"

        "ผมแรงค์ F ครับ"

        ชาวบ้าน B ทำหน้าผิดหวังมากขึ้น

        "แล้วอาชีพล่ะครับ"

        "ผมอาชีพเริ่มต้นฟรีเเลนเซอร์ครับ"

        ชาวบ้าน A B C D E F G ที่หน้ารู้สึกหมดอาลัยอาวรณ์พร้อมๆกัน ผมมันดูอ่อนขนาดนั้นเลยเหรอ ชุดเกราะก็ซื้อแบบเหล็กเบามาละนะนี่ ถึงแม้อุปกรณ์หมวกจะตั้งค่าให้ซ่อนอำพรางเอาไว้ก็เถอะ เพราะมันดูรกหัวทำให้คนอื่นเห็นหน้าผมไม่ชัด แล้วชาวบ้าน A ก็เริ่มอธิบายรายละเอียดเควสหลังจากถอนหายใจเสร็จ

        "เฮ้อ~~~! คืออย่างงี้นะครับ มันมีฝูงมอนสเตอร์กระต่ายป่ากับฝูงก็อบลินฝูงใหญ่ 2 ฝูงบุกโจมตีหมู่บ้านโดยเหมือนมีก็อบลินตัวหนึ่งที่แตกต่างไปจากก็อบลินทั่วๆไป" 

       แล้วชาวบ้าน C ก็เล่าต่อ        

        "พอพวกนักผจญภัยฆ่าพวกก็อบลินกับกระต่ายป่าเสร็จ ทันใดนั้นก็อบลินตัวที่แตกต่างไปจากตัวอื่นนั้นก็ทำการชุบก็อบลินเพิ่มขึ้นมาเหมือนเดิม ทำให้พวกนักผจญภัยรับมือได้ยากกว่าที่คิด จึงทำได้แค่ป้องกันหมู่บ้านจนถึงตอนเช้าอย่างเดียว"

        "ถ้ามันโจมตีคืนนี้อีกที หมู่บ้านถูกทำลายหมดไม่เหลืออะไรสักอย่างแล้วล่ะนะ"

        ผมสังสัยอยู่ว่าก็อบลินที่ชุดชีวิตได้นั้นมันคือก็อบลินประเภออะไรกันแน่ เท่าที่ฟังมาก็น่าจะเป็๲ก็อบลินชั้นสูง แต่เดี๋ยว.....นี่มันแค่เควสเเรงค์ E นะเฟ้ย ก็อบลินเนโครแมนเซอร์เหรอ ทำไมเกมส์นี้สเกลมันเพี้ยนๆจังฟะ ถ้าเป็๲อย่างนั้นจริงเลเวลก็น่าจะไม่ต่ำกว่า 25 ถึงเลเวล 40 กว่าๆแล้ว เควสนี้หนักนะเนี่ย ถึงผมเป็๲คนที่ไม่เอาอะไรสักอย่างเลยนอกจากเกมส์ แต่ว่าถ้าผมรับปากกับใครไว้แล้วก็ไม่อยากกลืนน้ำลายตัวเอง มันคือศักดิ์ศรีของเกมส์เมอร์ล่ะมั้ง...

        "เข้าใจแล้วครั้บ งั้นตอนเย็นผมขอวางแผนรับมือกับพวกนักผจญภัยก่อนพระอาทิตย์ตกดินได้มั้ยครับ?"

        "คุณจะช่วยพวกเราใช่มั้ย? ขอบพระคุณอย่างมากเลยนะ"

        "ขอบคุณมาก ขอบคุณจริงๆ"

        ชาวบ้านบางคนก็ก้มหัวให้ผม บางคนก็ลงไปก้มแทบจะกราบพื้นแล้วนั่น ผมรู้สึกแปลกๆแฮะเลยขอชาวบ้านอย่าทำขนาดนั้น จากนั้นชาวบ้านก็นำทางไปอาคารอีกหลังหนึ่งซึ่งพวกนักผจญจากกิลด์กำลังประชุมกันอยู่

        "ได้ยินเสียงลอยออกมาข้างนอกเลย สงสัยประชุมดุเดือดจริงๆ"

        ผมเดินเข้าไปแล้วนั่งลงเก้าอี้ไม้และฟังพวกเค้าวางแผนกันซึ่งผมคิดว่า.......ทุกคนในหมู่บ้านไม่น่าจะรอดถึงพรุ่งนี้เช้า..........!