"เปิดช่องลมปราณ?"สุยลั่วพูดพร้อมกับทำหน้าคิด
"ใช่ช่องลมปราณ"เทียนเฟิงพูด
"มันคืออะไร"นางถาม
"เ้าไม่รู้จักอย่างนั้นรึ!?"เขาถามพร้อมกับใเล็กน้อย
"เ้าคะ"นางตอบพร้อมกับมองเขาเหมือนกับว่ารอคำตอบ
เฮ้อ
"ช่องลมปราณคือจุดลมปราณนั้นแหละ"เขาตอบแบบสั้นๆ
"จุดลมปราณ?"นางพูดขึ้นพร้อมคิด
"ไม่รู้...สินะ"เขาคิดพร้อมกับเอามือกุมหัว
"เอาหละข้าจะบอกให้ ชีพจรลมปราณมีไว้โครจรลมปราณโดยการใช้พลังชีจากตันเถียน ใช้ในการบ่มเพราะกำลังภายใน และการใช้พลังปราณ การโครจรลมปราณนั้นจะต้องผ่านจุดชีพจรลมปราณและมีทั้งหมดห้าสิบสี่จุด ขึ้นอยู่กับพร์ของแต่ละคน จุดชีพจรลมปราณเป็ตัวบ่งบอกถึงความเร็วในการฝึก ซึ่งมันจำเป็อย่างมากสำหรับผู้ฝึกตน เพียงเปิดได้หนึ่งจุดก็ยังมีค่ามหาศาล การที่จะเปิดได้หลายจุดจากพร์ที่มีอยู่เป็เื่ที่ยากพอสมควร โดยที่คนธรรมดาก็มีถึงสิบจุด และผู้ฝึกตนก็มีถึงสิบห้าจุด การที่จะใช้พลังงานที่มากจำเป็ต้องมีพลังชีที่ตันเถียนจำนวนมากเช่นกัน และจะต้องมีเส้นชีพจรลมปราณที่ใหญ่และหนาอีกด้วย ถ้าไม่อย่างนั้นก็อาจเกิดการฉีกขาดและการรั่วไหลได้ ก็ประมาณนี้"เขาอธิบายเหมือนกับผู้ใหญ่สอนเด็กทั้งที่ตัวเขาอายุแค่8ปี(ลักษณะภายนอก)แต่หญิงสาวนั้นดูเหมือนเด็กสาวอายุราว10ปี
"เ้าเข้าใจรึเปล่า?"
"ข้าจะ...พยายาม"
อ่าา เขาถอนหายใจพร้อมกับเอามือแตะหน้าผากตัวเองเบาๆ
"เ้าไม่รู้จริงรึ"เขาถามอีกครั่งเพื่อความแน่ใจ
"เ้าคะ ความทรงจำของข้ามันจางหายไปพร้อมกับตัวตนของข้า ข้าอยู่ที่นี้มานานขนาดไหนข้าก็ไม่รู้..."นางตอบพร้อมกับมองไปรอบๆ
*อยู่คนเดียวจนจำไม่ได้...นั้นคงเป็เหตุผลที่นางทำตัวอย่างนี้สินะ*เขาคิดพร้อมกับประเมินนาง
"ถ้ามีโอกาศข้าจะพาเ้าออกไปข้างนอกก็แล้วกัน"เขาพูดพร้อมยิ้ม
"จริงรึนายท่าน!"นางพูดพร้อมกับยิ้มและตื่นเต้น
"จริง แค่ข้าไม่รู้จะออกไปนอกตระกูลตอนไหน"เขาพูดพร้อมกับบอกให้เธอรู้ว่าอย่าคาดหวังมาก
"แต่ท่านก็บอกแล้ว"นางยังคงยิ้มและมองมาที่เขา
*ฮึยยย น่ารักซะจริง*
อแฮม เขาไอในลำคอเบาๆ
เอาหละ!
"ข้าว่าข้าควรออกไปข้างนอกได้แล้ว"เขาพูดพร้อมกับมองไปที่สุยลั่ว
"เ้าคะ นายท่านควรพักผ่อนให้มาอย่าหักโหมในการฝึกด้วยนะค่ะนายท่าน"นางพูดพร้อมกับทำท่าโค้งคำนับ
"ข้าจะพยายาม"เขาพูดพร้อมกับออกไปทันที
พรืบบ
"เวลาของในศิลาและโลกภายนอกเหมือนกันสินะ นึกว่าเวลามันจะหยุดไม่ก็ช้าลงสะอีกแต่นี้มันเท่ากับเวลาในโลกจริงเลยรึนี่"เขาพูดพร้อมกับมองไปรอบๆที่เป็ตอนกลางคืน
"วันนี้มีอะไรเยอะเลยสิน่า กลับบ้านดีกว่า"เขาพูดพร้อมกับเดินทางกลับบ้านทันที...
เอี๊ยดด
กลับมาแล้ว!
ยินดีต้อนรับกลับจร้า!
เมื่อเขาพูดออกไปก็มีเสียงตอบรับดังขึ้นมาทันที
"เฟิงเอ๋อมาทันเวลาอาหารเย็นพอดีเลย มาสิแม่เตรียมไว้แล้ว"ฮุยหลิงที่ทำอาหหารอยุ่พูดพร้อมกับยื้มอย่างอบอุ่น
"ครับท่านแม่"เขาตอบพร้อมกับนั่งลงที่โตะอาหารและกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย
"ข้าอิ่มแล้วขอตัวก่อนนะท่านแม่"เขาพูดพร้อมกับขึ้นห้องไปอยางรวดเร็ว
ปังง!
อ่าา
"วันนี้เหนื่อยจังแฮะมีอะไรเยอะแยะ"เค้าคิดถึงเื่ของวันนี้และคิดถึงการเปิดจุดชีพจรลมปราณ
เฮ้ออ
"มันไม่ใช้เื่งายเลยแฮะเรามีอยุ่สิบสามจุดเหลืออีกสี่สิบเอ็ดจุด!ถ้ามีคนได้ยิดก็ต้องคิดว่าเราเป็บ้าอย่างไม่ต้องสงสัย...เฮ้อ ค่อยเริ่มพรุ่งนี้ละกัน"พอเขาพูดจบก็หลับสนิทไปเลย...
เอ้กอีเอ้กเอ้กกก
หาววว!
เช้าแล้วสินะ
เอี๊ยดด
ปัง!
เมื่อเขาอาบน้ำแต่ตัวเสร็จเขาก็ออกจากห้องลงไปกินข้าและก็มุ่งหน้าไปยังป่าหลังตระกูลทันที
พรืบบ
เขาเข้ามายังศิลากลืนกินและมองหาสุยลั่ว
ลั่วลั่ว!
เ้าคะ!
"ข้ามาแล้วนายท่าน"นางวิ่งมาอย่างเร่งรีบ
"ที่นี้จะไม่มีคนสามารถเข้ามาได้ถ้าไม่ได้รับอณุญาติใช่หรือไม่"เขาถามเพื่อความแน่ใจ
"นั้นถูกต้องที่สุด ข้ามอบอำนาจในการสั่งการทุกอย่างให้ท่านแล้ว...ทำไมอย่างงั้นรึนายท่าน?"นางถามด้วยความสงสัย
"ข้าจะเปิดจุดชีพจรลมปราณ!"
"แล้วข้าต้องทำอย่างไรบ้าง"นางถามเพื่อจะช่าวยเขาได้
"ไม่ต้องหรอก การจะเปิดจุดชีพจารลมปราณต้องใช้ความชำนาญและ...การอดทน"เขาพูดพร้อมยิ้มอย่างไม่เต็มใจ
เอาหละ
พรืบ
เขาถอดเสื้อผ้าชั้นนอกออก
"!!!" สุยลั่วหน้าแดงทันทีแต่ก้ไม่ได้ส่งเสียงออกไปเพราะกลัวเทียนเฟิงเสียสมาธิ
เขาเอากล่องเข็มเงินออกมาจากกระเป๋า
ฉึบ
เข็มเงินเข็มแรกฝังเข้าไปแผงไปด้วยพลังของศิลากลืนกินที่ช่วยในการดูดสิงสกปรกออกจากจุดชีพจรแถมพลังที่เขาใช้ยังเป็พลังที่บริสุทธิ์ที่ช่วยให้การเปิดจุดงายขึ้นและยังใส่พลังพลังลมปราณลงไปด้วยเพื่อให้ช่าวในการเชื่อมจุดได้งายขึ้น จุดหนึ่งผ่านไปจุดสองจุดสามค่อยๆผ่านไป ผ่านไปเรื่อยๆจนถึงจุดที่ยี่สิบสาม ความเร็วของเขาค่อยๆลดลงมือของเขาเริ่มสั่น เหงื่อบนหน้าผากเริ่มไหลมากขึ้นครึ่งชั่วยามผ่านไป เข็มเงินทั่งห้าสิบสี่เล่มก็ปีกอยู่บนแผ่นหลังของเขา อีกครึ่งชั่วยามผ่านไป เข็มเงินเริ่มสั่นมือขิงเทียนเฟิงเริ่มถอนเข็มเงินออกอย่างชำนาญและรวดเร็วในพริบตาเข็มทั้งหมดก็ถูกถอนออกจนหมด
อ่าา!!
"เรียบร้อยย"เขาพูดด้วยความดีใจด้วยตัวที่สั่นเป็เ้าเข้าและเหงื่อที่ไหลออกมาปริมาณมากทำให้เขาหมดสติจากความเหนื่อย
"นายท่าน"สุยลั่วเมื่อเป็อย่างนั้นนางก็รีบเข้าไปประคองเทียนเฟิงทันที
2ชัวยามผ่านไป
อ่า!
"นายท่าน ท่านเป็อย่างไรบ้าง!?"นางถามด้วยความเป็ห่วง
"อืมม ข้าไม่เป็ไร แค่ใช้พลังมากนิดหน่อย"เขาตอบพร้อมยิ้มเพื่อไม่ให้หญิงสาวเป็ห่วง
"แต่มันก็ได้ผล ถึงมันจะต้องทำจนกว่ามันจะมีขนาดใหญ่ก็เถอะ ตอนนี้ทำได้แค่รูเล็กๆทำให้การไหลเวียนเท่ากับเปิดจุดลมปราณเพิ่มขึ้นหนึ่งจุดก็เถอะแต่ถ้าทำทีละจุดมันช้าและไม่คงที่ เพราะพลังของเราตอนนี้ยังไม่ถึงขั้นที่เปิดจุดได้ แต่ทำไงได้ข้าเป็ถึงแพทย์เทวะนี่นะ"เขาพูดพร้อมกับสายหัว
สุยลั่วเมื่อได้ยินก็ยิ้มอย่างมีความสุข
"นายท่านเก่งที่สุดเลย"นางพูดพร้อมกับยิ้ม
อะ!
เมื่อเห็นภาพตรงหน้าเขาทึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียว
อแฮม
"ข้าว่าข้าไปบ่มเพาะพลังดีกว่า"เขาพูดพร้อมกับหันหน้าหนี
"นายท่านท่านอย่าหักโหมแบบนี้อีกจะได้ไหม..."นางพูดด้วยท่าทางขอร้อง
"!!!"
"ข้าจะ...พยายามก็แล้วกัน!"เขารีบออกไปทันที
พรืบบ
"เฮ้อ ช่างน่าเอ็นดูจริงๆ"เขาพูดเสร็จก็หาที่ดีๆในการบ่มเพาะพลัง
"เอาหละได้เวลาทดลองแล้ว"เขาพูดพร้อมกับนั้นบ่มเพาะพลังบนโขดหินกลางลำธาร
3ชั่วยามผ่านไป
อ่าา
ระดับพื้นฐานขั้น 4 ระดับกลาง
ฮ่า ฮ่า
มันเพิ่มขึ้นจริงๆ!
"ฮ่าฮ่า ความเร็วในการบ่มเพาะขึ้นจริงๆ ฮ่าฮ่า"
"นี้ก็ค่ำแล้วกลับดีกว่าเดี๋ยวท่านแม่เป็ห่วง"เขาพูดพร้อมกับกำลังลุกออกไป
งึก งึก
ตู้ม!
"อ่า ลืมปรับพลัง...เปียกหมดเลย"เขาพูดพร้อมกับเอามือลูบหน้าตัวเองเขาขึ้นมาบนโขดหินแล้วก็ปรับพลังสองสามนาทีแล้วก็กลับบ้าน
เอี๊ยดด
กลับมาแล้ว!
ยินดีต้อนรัยกลับจร้า!
"อ่าวเฟิงเอ๋อเ้าไปเล่นน้ำที่ไหนมา?"นางถามด้วยความเป็ห่วง
"ข้าไปฝึกมานะท่านแม่ ข้าขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะ"เขาบอกพร้อมกับขึ้นไปทันที
อย่าลืมลงมากินข้าวด้วย!
ฟู่วว!
"อีกสามเดือน...เ้าพวกเด็กน้อยที่ดูถูกข้าไว้เดี๋ยวเราจะได้เห็นดีกันฮ่าฮ่าฮ่า!(เสียงหัวเราะแบบเด็กๆ)"
"เฟิงเอ๋อเ้าหัวเราะอะไรลงมากินข้าวได้แล้ว!!"
วันต่อมา
"เออ สามเดือนสินะที่จะถึงวันสอบ เ้าพวกนั้นมันจะมีการพัฒนาอย่างไรบ้างนะ...คิดเื่ตัวเองดีกว่ายังไงวันสอบก็รู้อยู่แล้ว ว่าแต่ การสอบมีสามด่าน มีสามเดือน งั้นก็ฝึกเดือนละด่านสินะง่ายดี เดือนแรกบ่มเพาะพละ เดือนที่สองฝึกความอดทน เดือนสุดท้ายฝึกทักษะ ทักษะ? คงต้องไปหอตำราแล้วสิ"เขาพูดพร้อมกับคิดว่าจะไปเลือกตำราตอนไหน
"เดี๋ยวค่อยไปแล้วกัน"เขาคิดจะฝึกบ่มเพาะพลังก่อนเป็อันดับแรก
ณ ป่าหลังตระกูล เทียนเฟิงออกไปฝึกั้แ่เช้าและกลับค่ำคืนทุกวันและเขาไม่ลืมที่จะฝังเข็มเปิดจุดชีพจรลมปราณทุกวันเพื่อเพิ่มประสิทธิ์ภาพในการฝึกของเขาเขาทำแบบนี้ทุกวันตลอดหนึ่งเดือนมันทำให้เขามีความอดทนมากยิ่งขึ้นจากการฝังเข็มถึงมันจะเหนื่อยล้าและทำให้รู้สึกท้อแท้แต่มันทำให้เขาพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว
962
