วาดชะตา ทวงบัลลังก์รัชทายาทหญิง

        มู่หรงอวี้พุ่งไปทางมู่หรงฉือ“เตี้ยนเซี่ย เจ้าร่วมมือกับข้าจัดการพวกเขา”

        นางย่อมเห็นด้วย เพียงแต่กระบี่ของทั้งสองจะต้องเข้ากันได้ดีวิชากระบี่ที่พวกเขาฝึกมานั้นไม่เหมือนกัน ทั้งยังไม่เคยฝึกร่วมกันมาก่อนจึงไม่มีคำว่าเข้ากันได้เลย แม้ว่าจะใช้กระบี่คู่ร่วมมือกัน พลังการต่อสู้จะเพิ่มขึ้นหรือไม่? หากทำได้ไม่ดีจะทำให้บาดเจ็บไปทั้งคู่หรือไม่?

        ไม่สนแล้ว ลองดูสักตั้งก็แล้วกัน

        นางกับเขายืนเคียงบ่าเคียงไหล่กันรับมือคนชุดดำทั้งสิบก่อนที่การเข่นฆ่าอันดุเดือดจะเริ่มขึ้น

        หัวหน้าคนชุดดำส่งสายตาให้ทุกคน ก่อนที่คนอื่นๆจะกระจายตัวออกไปแล้วล้อมพวกเขาเอาไว้ตรงกลางทันที

        มู่หรงฉือรีบขยับไปทางด้านหลังของมู่หรงอวี้ พริบตาต่อมาการต่อสู้อันดุเดือดก็เปิดฉากขึ้น

        แสงจันทร์สาดส่องลงมา แสงสีเงินกระจายออกแฝงไว้ด้วยจิตสังหาร

        ในคราวแรกพวกเขาแยกกันสู้ เวลานี้เพียงแค่หันหลังชนกันไม่ยอมแยกตัวอย่างเด็ดขาด เมื่อเป็นเช่นนี้พวกเขาก็ไม่จำเป็นจะต้องกลัวว่าจะถูกลอบโจมตีมีจุดแข็งเพิ่มขึ้นดังคาด

        พลังการโจมตีของมู่หรงอวี้เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเพียงครู่เดียวก็ทำให้ศัตรูบาดเจ็บหนักไปสองคน

        หัวหน้าคนชุดดำหน้าเคร่ง ส่งสัญญาณมือออกไปคนชุดดำสิบคนก็รีบรวมตัวกัน พลังการต่อสู้พุ่งขึ้นสูง

        พวกมู่หรงอวี้สองคนเองก็ปรับเปลี่ยนกลยุทธ์การต่อสู้อันน่าตกใจพลันเริ่มขึ้นอีกครั้ง

        ความจริงแล้วคนชุดดำไม่มีประสบการณ์การสู้เป็นกลุ่มเพียงทำให้ดูใหญ่โตไปเท่านั้น พอสู้กันขึ้นมาจริงๆ พวกเขาก็กระจัดกระจายไปเหมือนเม็ดทรายที่ซ่านกระเซ็น

        ส่วนพวกมู่หรงฉือยิ่งต่อสู้ก็ยิ่งดุเดือดห้าวหาญยิ่งเข้าขากันขึ้นเรื่อยๆ คนหนึ่งโจมตีด้านล่างอีกคนโจมตีด้านบนคนหนึ่งไปซ้ายอีกคนไปขวา บางครั้งก็ลงมือโจมตีอย่างรุนแรงพร้อมกัน บางครั้งก็สลับตำแหน่งกระบี่อ่อนเป็นประหนึ่งงูขาวสองตัวเลื้อยลดอย่างคล่องแคล่วว่องไว เข้ากันได้เป็นอย่างดียิ่ง

        คนชุดดำร่วงไปอีกสี่คน คนที่เป็นหัวหน้าโกรธจัดคิดไม่ถึงว่าพลังของกระบี่ที่สอดประสานกันจะทรงพลังถึงเพียงนี้ 

        เขารู้ว่าบุรุษร่างเล็กพลังการต่อสู้ด้อยกว่าอยู่บ้างหากรุมโจมตีคนผู้นี้จะมีโอกาสสำเร็จกว่าครึ่งดังนั้นเขาจึงออกคำสั่งให้ทุกคนหันกระบี่ไปทางนั้น

        มู่หรงฉือกับมู่หรงอวี้มองตากัน คาดเดาแผนการของเขาออกจึงปรับเปลี่ยนการรับมืออย่างรวดเร็ว

        นางแสร้งทำเป็นเปิดจุดอ่อนถึงชีวิตล่อศัตรูให้เข้ามา ส่วนเขาก็อาศัยโอกาสนี้ในการเข่นฆ่าศัตรูให้ไวที่สุด

        จากนั้นก็มีคนชุดดำอีกสามคนล้มลงไป

        เมื่อเห็นสหายล้มตายไปทีละคนสองคน คนชุดดำดวงตาแดงก่ำเริ่มการโจมตีอย่างรุนแรงอีกครั้ง

        มู่หรงฉือบางครั้งก็ยืนอยู่ข้างบ่าของเขาบางครั้งก็ยืมแรงของเขาฟาดกระบี่อ่อนออกไปอย่างแข็งแกร่งหาใดเปรียบ บางครั้งก็หมุนตัวออกกระบวนท่าสังหารแบบสามร้อยหกสิบองศา...

        มู่หรงอวี้หัวเราะเสียงเย็น กระบี่อ่อนฟาดฟันออกไปเมื่อปราณกระบี่บางแผ่กระจายไป คนที่สัมผัสก็พากันล้มตาย

        หัวหน้าคนชุดดำถูกกระบี่ฟันจนเลือดสาดนางอาศัยจังหวะนี้ตวัดกระบี่หมายจะตัดหัวเขาเสีย 

        ทันใดนั้นนางก็เห็นเข็มเงินเล็กยาวเล่มหนึ่งลอยมาอย่างไร้สุ้มเสียง แสงสว่างเรียวเล็กน่าหวาดหวั่นเป็นการฆ่าคนอย่างไร้รูปร่าง นางไร้การป้องกันใด หน้าอกหันออกให้ศัตรูตรงหน้าดูจากรูปการณ์นางคงจะติดกับของฝั่งตรงข้ามเข้าแล้ว

        มู่หรงอวี้ตกใจจับขาขวาของนางแล้วดึงนางกลับมา

        ในขณะเดียวกัน เข็มเงินอีกเล่มก็พุ่งมาทางเขา

        มู่หรงฉือหลบเข็มเงินเล่มนั้นจนมันร่วงลงพื้น ครั้นเห็นว่าเข็มเงินอีกเล่มแทงเข้าที่แขนขวาของเขานางตกใจจนตาโต ความโกรธพุ่งขึ้นสูงจนไม่อาจเปล่งเสียงใดออกมา

        นางยกมือขึ้นฟันกระบี่ลงใส่อีกฝ่าย โลหิตสดพลันสาดกระจายดั่งสีแดงสดของสายรุ้งที่ปรากฏอยู่ใต้แสงอาทิตย์

        ที่แท้ เป้าหมายของหัวหน้าคนชุดดำก็คือเขา!

        มู่หรงอวี้ไม่สนใจแขนขวาที่บาดเจ็บของตนแล้วสู้ต่ออย่างไม่ลดละ

        หัวหน้าคนนั้นตายไปแล้ว เหลือคนชุดดำอีกไม่กี่คนที่ฝีมือไม่ได้ดีนักเพียงไม่นานก็ถูกพวกเขาสังหารจนหมดสิ้น

        ศพเกลื่อนเต็มพื้น เลือดสดๆ ไหลนอง

        “ท่านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่ เปิ่นกงดูแผลของท่านหน่อย” มู่หรงฉือเป็นกังวลอย่างมาก

        “ออกจากที่นี่กันก่อน...” มู่หรงอวี้จับมือเล็กของนางแน่นแล้วพากันเดินไป

        นางรู้ว่าคุณชายชุดทองไม่มีทางหยุดง่ายๆ จึงทำได้เพียงรีบออกจากบึงเสวียนเยว่

        ตอนที่พวกเขาออกมาจากบึงเสวียนเย่ได้ก็ไม่มีม้าแล้วจึงทำได้เพียงเดินเท้าต่อไป นางพยุงเขาแล้วรีบหนีออกไปให้ไกลโดยเร็วที่สุด

        ที่บึงเสวียนเยว่ที่หมอกกระจายตัวอยู่โดยรอบลมเย็นๆ ยามค่ำคืนพัดผ่าน ชายชุดทองค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้น

        คุณชายชุดทองยืนอยู่ท่ามกลางแสงสีแดงจากคบไฟที่ส่องแสงมองศพที่เกลื่อนกลาดอยู่เต็มพื้น หางตาเจือความร้ายกาจ มุมปากยกยิ้มชั่วร้ายที่ทำให้คนที่เห็นขนลุก

        “ข้าจะให้พวกเขาตายที่นี่ ยังไม่รีบตามไปอีก?” น้ำเสียงเนิบช้า แต่กลับเต็มไปด้วยจิตสังหาร

        “ขอรับ”

        คนชุดดำสิบกว่าคนปรากฏตัวขึ้นทันทีก่อนจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย

        ...

        มู่หรงฉือกับมู่หรงอวี้เดินไวๆ ไปได้ไม่กี่ลี้ขาทั้งสองข้างก็เดินไม่ไหวแล้ว ทั้งเมื่อยทั้งล้า เดินต่อไปไม่ได้อีก

        ไม่รู้ว่าสะดุดอะไรเข้า นางล้มลงไปที่พื้นหญ้า และเพราะนางพยุงอีกคนอยู่เขาจึงล้มลงไปด้วย

        “เจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่” เขารีบลุกขึ้นตรวจดูว่านางได้รับบาดเจ็บหรือไม่

        “เปิ่นกงเดินไม่ไหวแล้ว” นางพูดเสียงเบา พูดไปก็รู้สึกไร้เรี่ยวแรง

        การต่อสู้ก่อนหน้านี้นางใช้แรงไปจนหมดสิ้นทั้งยังเดินมาไกลถึงเพียงนี้ ตอนนี้นางไม่เหลือเรี่ยวแรงแม้สักเสี้ยว

        เขามองไปรอบๆ ที่นี่เป็นป่านอกเมือง ด้านหน้าเป็นแม่น้ำเล็กๆ สายหนึ่ง เขาดึงนางให้ลุกขึ้นก่อนจะอุ้มนางขึ้น“พวกเราไปทางนั้นกัน”

        นางอยากจะเดินเอง แต่นางเหน็ดเหนื่อยมากแล้วจริงๆทั่วทั้งร่างอ่อนเปลี้ยไปหมด บ่าซ้ายทั้งเจ็บทั้งแสบ

        กว่าจะเดินมาถึงริมแม่น้ำ พวกเขาก็อ่อนล้าจนขาพับขาอ่อนล้มลงไปบนพื้น

        ตอนนี้เป็นเวลาพระอาทิตย์ตกดินแล้ว ก้อนเมฆทางทิศตะวันตกถูกเทพแสนซนจุดไฟจนเป็นสีแดงเถือกแสงสีแดงทะลุผ่านก้อนเมฆส่องมายังพวกเขาจนทั้งตัวเป็นสีแดงเรืองรอง แม่น้ำไหลเอื่อยๆสะท้อนแสงสีทองไหลไปตามกระแสลมในช่วงพลบค่ำ

        ผืนหญ้าพลิ้วไหวไปตามลม 

        นอนพักอยู่ครู่หนึ่งมู่หรงอวี้ก็ลุกขึ้นนั่งเห็นนางนอนหลับสนิทไปแล้วก็ตบลงที่แก้มของนางเบาๆ “เตี้ยนเซี่ย”

        ตัวร้อนมาก!

        เขาลูบหน้าผาก แก้มกับแขนของนางด้วยความตกใจ ทั่วทุกที่ร้อนรุ่มหรือว่าจะไข้ขึ้นสูง?

        ใช่! นางได้รับบาดเจ็บทั่วทั้งร่างก็เปียกปอน ทั้งยังใช้เรี่ยวแรงไปจนหมดสิ้น จึงล้มป่วยลงเสียแล้ว

        โชคดีที่เขาพกยาแก้บาดเจ็บกับยาแก้พิษติดตัวมาด้วย

        “เตี้ยนเซี่ย…เตี้ยนเซี่ย…” มู่หรงอวี้ร้องเรียกอย่างร้อนรนใจ

        “แค่กๆ…” มู่หรงฉือตื่นขึ้นมาพลางลืมตาน้อยๆรู้สึกแย่ยิ่งกว่าเดิม ทั้งเวียนหัวหน้ามืด ทั่วทั้งร่างไร้เรี่ยวแรง ตัวร้อนราวถูกไฟเผาร้อนจนทรมาน

        “ข้าช่วยเจ้าพันแผลก่อน”

        เขาคลายสายรัดเอวของนางออก นางหยุดมือของเขาไว้ตามสัญชาตญาณ เขาปลอบอย่างอ่อนโยน “ต้องจัดการแผลของเจ้าเสียก่อน ไม่เช่นนั้นไข้จะไม่ลด”

        นางยังมีสติอยู่กึ่งหนึ่ง รู้ว่าเขากำลังทำอะไรแต่ก็ปล่อยเขาไป

        เขาแก้ชุดของนางออก เผยให้เห็นบ่าด้านซ้าย ตามนิ้วมือทั้งห้ามีรอยเลือดเต็มผิวใสน่าตกใจเป็นอย่างยิ่ง

        ครั้นกวาดตามองไป ผิวขาวผ่องดั่งหิมะนั้นมีความนุ่มอยู่สามส่วนมีความนิ่มสามส่วนและความชุ่มชื้นอีกสามส่วน การยั่วยวนโดยธรรมชาตินี้สะกดหัวใจอันแข็งแกร่งของเขาไหปลาร้าได้รูปสวยน่ามอง ครั้นเลื่อนลงไปอีกก็เป็นจุดที่อ่อนนุ่มที่สุดในโลก ทั้งยังงดงามเป็นที่สุด

        หัวใจของเขาสั่นไหว ลอบก่นด่าตัวเองที่จิตใจเตลิดไปเช่นนี้นี่เป็นเวลาใดกัน ยังจะมีความคิดพวกนี้ ไม่ควรเลยจริงๆ!

        เขาทายาลงที่ปากแผลของนาง เสื้อผ้าของนางเปียกชื้นไปทุกส่วนไม่สามารถฉีกเอามาทำเป็นผ้าพันแผลได้ จึงทำได้แค่ให้นางนอนลง รอให้ปากแผลค่อยๆซึมซับยาเข้าไป

        ต่อมามู่หรงอวี้ก็เก็บกิ่งไม้แห้งรอบๆ มาจุดไฟ ถอดชุดตัวนอกของทั้งคู่ออกแล้วเอาไปวางพาดบนพื้นหญ้าข้างๆกองไฟ

        มู่หรงฉือรู้สึกว่าไม่ทรมานขนาดนั้นแล้วอยากจะลุกขึ้นมาแต่กลับถูกเขาห้ามเอาไว้

        นางมองเขาที่นั่งอยู่ข้างๆ ใบหน้าของเขาขาวซีดดวงตาไร้ประกาย ริมฝีปากบางเริ่มเป็นสีม่วง ท่าทางดูย่ำแย่ หัวใจของนางสั่นไหว พยายามฝืนลุกขึ้นมา“สีหน้าของท่านไม่ดีเลย พิษออกฤทธิ์แล้วใช่หรือไม่?”

        “ข้ายังไม่ตายหรอก” มู่หรงอวี้พูดเสียงเบา ตบเบาๆ ลงไปที่มือของนาง

        “บ่าขวาของท่านถูกอาวุธโจมตี อาวุธนั่นอาบพิษใช่หรือไม่?” นางดึงเสื้อตัวกลางสีขาวของเขาออก เป็นอย่างที่คิดปากแผลเท่าเข็มเงินเล็กๆ นั้นดำคล้ำ ผิวเนื้อรอบๆ ก็เปลี่ยนกลายเป็นสีม่วง

        “ข้ากินยาแก้พิษไปแล้ว อีกประเดี๋ยวก็ไม่เป็นอะไรแล้ว”เขาแย้มยิ้มน้อยๆ อย่างอ่อนแรง

        นางไม่เชื่อคำพูดเขาเดิมทีพิษในตัวของเขาก็ยังไม่ได้ขับออก วันนี้ยังจะโดนอาวุธเคลือบพิษเข้าไปอีกสถานการณ์ยิ่งมีแต่จะแย่ลง

        มู่หรงอวี้จัดที่ทาง ก่อนจะดึงนางเข้ามาในอ้อมอก “อาฉือ ข้าเคยพูดเอาไว้แล้ว เจ้ายังไม่ตายข้าก็จะไม่ตาย”

        มู่หรงฉือมองเขาอย่างตกตะลึง ใบหน้าหล่อเหลาไร้ชีวิตชีวากลับแฝงความรู้สึกลึกซึ้งอยู่คนที่สะท้อนอยู่ในดวงตาคู่นั้นคือคนที่เขาวางไว้อยู่ในใจ

        ไม่รู้ว่าผีผลักหรือไม่ นางจึงกอดเขาไว้แน่น

        เขาชะงักไป นี่เป็นครั้งแรกที่นางเป็นฝ่ายกอดเขาก่อนเขาถึงกับยิ้มดีใจออกมา ฝ่ามือลูบแผ่นหลังของนาง

        เขาร้องเรียกในใจอยู่เงียบๆ ว่า : อาฉือ...

        กอดกันอยู่เนิ่นนาน นางถึงจะปล่อยมือออก “ที่นี่คือที่ไหน? ไม่กลับเมืองหรือ?”

        “เจ้าคิดว่าคุณชายชุดทองจะยอมให้พวกเรากลับเมืองหรือ?” มู่หรงอวี้เชื่อว่าอีกไม่นานคนของคุณชายชุดทองก็จะตามมาถึงที่นี่

        “เช่นนั้นจะทำอย่างไรดี?”

        “ค่อยแก้ไขสถานการณ์ตอนนั้นก็แล้วกัน” เขายิ้มอย่างอ่อนโยน “ผมเปียกไปหมดแล้ว ปล่อยมันลงมาเถิด จะได้แห้งไวๆ”

        มู่หรงฉือคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ “ให้ข้าเอาผมท่านลงมาก่อน”

        เมื่อถอดกวานออก เส้นผมสีดำนุ่มสลวยของเขาก็ปรกลงมาที่บ่าดวงหน้าขาวซีดยังคงงดงามไร้ริ้วรอยแห่งกาลเวลา

        ใบหน้าของมู่หรงอวี้ฉายความร้ายกาจ “ให้ข้าช่วยเจ้า”

        นางรีบหลบออกมาตั้งนานแล้ว คลานออกไปทางนั้นเขาก็คลานตามนางไป แขนข้างหนึ่งโอบนางเข้ามาในอ้อมกอด มือหนึ่งถอดกวานทองออกเส้นผมก็สยายตัวลงมา

        เส้นผมเปียกชื้นที่แผ่สยายขับใบหน้าเล็กให้เด่นชัดขึ้น

        ดวงหน้าใสไร้เครื่องประทินผิว ผิวขาวดั่งหิมะ ดวงหน้างดงามหลอมรวมความงามของเครื่องหน้าเข้าไว้ด้วยกันดวงตาดำเปล่งประกายราวไข่มุกในบ่อน้ำหน้าหนาวทอประกายวิบวับ

        เขาลูบแก้มนางเบาๆ ถึงแม้ว่าสีหน้าของนางจะย่ำแย่ กลับยิ่งทำให้นางดูอ่อนแองดงามจนใจกระตุก

        นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นยามนางปล่อยผม ทำเอาใจเต้นแรงอดไม่ได้ที่จะก้มหน้าลงไปจุมพิตริมฝีปากอันแห้งผากของนาง

        มู่หรงฉือหลุบตาลงด้วยความเขินอาย เบือนหน้าหนีไม่ให้เขาจุมพิต

        เขาเชยคางนางขึ้นมา จ้องมองนางเงียบๆ

        เวลานี้ม่านราตรีได้โรยตัวลงมาแล้ว ดวงดาวค่อยๆ ส่องแสง กองไฟที่จุดเอาไว้ส่งเสียงดังเผียะผะ แสงสีแดงเรืองรองส่องกระทบไปยังดวงหน้าขาวของนางอาจเป็นเพราะใบหน้าที่แดงอย่างผิดปกตินั้นเกิดจากความรู้สึกภายใน สีแดงระเรื่อยังลามไปตามใบหูและลำคอดูมีเสน่ห์เย้ายวนอย่างยิ่งยวด

        นางรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งร่าง พวงแก้มร้อนจัด ราวถูกไฟแผดเผาจนโลกแทบพลิกคว่ำ

        “พรวด...”

        ทันใดนั้น มู่หรงอวี้ก็กระอักเลือดสีดำออกมา

        นางแตกตื่น “ทำไมถึงเป็นเช่นนี้?”

        มู่หรงอวี้เช็ดเลือดที่มุมปาก พูดเสียงแหบพร่า “ไม่มีอะไร”

        มู่หรงฉือพูดอย่างหงุดหงิด “กระอักเลือดออกมาเช่นนี้แล้วยังจะบอกว่าไม่เป็นอะไรอีก”

        เขาโอบนางเข้ามาในอ้อมแขน หัวเราะเบาๆอย่างมีเสน่ห์ “เป็นห่วงข้าถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?”