“หยุดนะ”
เสียงะโร้องดังลั่นของชายร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสวมทับกางเกงขายาวสีฟ้าอมเทาเรียบร้อย รูปร่างหน้าตาดีมองผิวเผินน่าจะเป็คนไต้หวันหรือไม่ก็คนที่มีเชื้อสายจีนเสียงเข้มร้องะโขอความช่วยเหลือต่อเนื่อง พร้อมกับสาวเท้าวิ่งไล่ตามชายอีกคนตรงหน้าน้ำเสียงเริ่มหอบเหนื่อย หวังจะให้ใครสักคนที่อยู่บริเวณนั้นเข้าไปช่วยในขณะที่ชายอีกคนกำลังวิ่งหนีสุดชีวิตไม่ต่างกัน ในมือกำสายกระเป๋าสะพายไว้แน่น
ดูก็รู้ว่าน่าจะเป็คนร้ายกระชากกระเป๋าถือว่าใจกล้ามากเพราะกลางเมืองหลวง ทั้งยังกลางวันแสกๆที่มีผู้คนจำนวนมากเดินผ่านไปผ่านมา บริเวณท้องถนนและริมฟุตบาทคลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่กำลังยืนรอรถประจำทางเพื่อเดินทางไปยังสถานที่ทำงานต่างๆ ในเช้าวันจันทร์วันเริ่มต้นการทำงานของคนในกรุงวอชิงตันดี.ซี.ประเทศสหรัฐอเมริกา
“ช่วยด้วยโจรกระชากกระเป๋า”
เสียงชายคนเดิมยังคงะโขอความช่วยเหลือเป็ภาษาอังกฤษดังต่อเนื่องดูเหมือนว่าเหตุการณ์นี้จะเป็เื่ปกติของผู้คนแถวนี้ไปเสียแล้วจึงไม่มีใครอยากเข้าไปยุ่งด้วยเพราะตำรวจจับผู้ร้ายไปไม่นานก็ต้องปล่อยออกมาอีกหากออกมาแล้วคนที่เข้าไปช่วยจะเป็คนที่ต้องเดือดร้อนในอนาคต อาการของชายหนุ่มตอนนี้เริ่มจะหมดแรงจากการวิ่งไล่ตามชายอีกคนเสียแล้ว
แพรไหมเด็กสาวชาวไทยร่างเล็กที่กำลังเดินไปยังป้ายรถเมล์เพื่อรอขึ้นรถประจำทางฝังตรงข้ามถนนได้ยินเสียงและเห็นเหตุการณ์ของชายทั้งสองคนที่วิ่งไล่ตามกันไม่ห่างมากนักซึ่งชายที่วิ่งหนีเป็คนร้ายกระชากกระเป๋า แถวนี้มีเหตุเช่นวันนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้งจบแทบจะเป็เื่ปกติ
จังหวะที่คนร้ายกำลังวิ่งข้ามมายังฝั่งที่เธอยืนอยู่เห็นเช่นนั้นร่างเล็กจึงรีบวิ่งไปดักด้านหน้าหวังจะช่วยหยุดคนร้ายตรงหน้า แพรไหมยื่นขาเรียวเล็กทั้งยังสั้นหากเทียบกับชายตรงหน้าออกไปสกัดขาชายหนุ่มที่วิ่งกำกระเป๋าข้ามมาถึงจุดที่เธอยืนอยู่ได้สำเร็จ ทำให้ชายคนนั้นสะดุดล้มหน้าคะมำลงต่อหน้าต่อตา
“โอ๊ย”
เสียงเหี้ยมร้องลั่นด้วยความเ็ปเมื่อพลาดสะดุดขาของหญิงสาวที่ยื่นออกมาอย่างตั้งใจจนล้มลงไม่เป็ท่าอย่างแรง
ก่อนรีบดึงสติพยุงร่างลุกขึ้นวิ่งหนีต่อโดยที่ไม่หันมามองหน้าเธอด้วยซ้ำ เพราะกลัวว่าชายหนุ่มด้านหลังจะตามมาทัน สาวน้อยหันมองชายอีกคนที่หยุดนิ่งอยู่อีกด้านของถนนเพราะติดไฟแดงเธอตัดสินใจวิ่งไล่ตามคนร้ายไป
ซึ่งตอนนี้คนร้ายวิ่งได้ช้าลงกว่าเดิมมากจากการได้รับาเ็เมื่อครู่แต่ด้วย่ตัวที่ยาวกว่าแพรไหมมากทำให้หญิงสาววิ่งตามไม่ทันอยู่ดี
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ หยุดอยู่ตรงนั้น” เสียงเล็กะโลั่นเป็ภาษาอังกฤษ
“ไม่ อย่าตามมานะ”
“หยุด”
“อย่ามายุ่งเื่คนอื่น”
“ไม่ยอมหยุดใช่มั้ย”
แพรไหมสบถด้วยน้ำเสียงเหลืออดเธอในชุดกางเกงวอร์มขายาวทะมัดทะแมงกึ่งวิ่งกึ่งเดินถอดรองเท้าขว้างใส่ชายร่างสูงด้านหน้าเต็มแรงข้างแรกโดนที่กลางหลังอย่างจังแต่คนร้ายยังวิ่งต่อไปได้ข้างที่สองหญิงสาวปาเข้าไปตกระหว่างขาของคนร้ายที่กำลังวิ่งพอดี ทำให้ขายาวสะดุดล้มลงกองกับพื้นอีกครั้งครั้งนี้ดูเหมือนชายคนนั้นจะเจ็บหนักเอาการอยู่
“โอ๊ย …นังบ้านี่แส่ไม่เข้าเื่ อยากเจ็บตัวมากใช่มั้ย”
ชายร่างสูงแต่ผอมล้มถลาลงไปกองกับพื้นด้วยความเ็ปบวกกับหมดแรงจากการวิ่งมาระยะไกล ส่งสายตาถมึงทึงใส่เธออย่างเอาเื่หญิงสาวที่เห็นคนร้ายยังอ่อนแรงลุกไม่ไหวจึงรีบวิ่งเข้าไปดึงกระชากกระเป๋าออกมาจากมือชายผู้นั้น
ก่อนจะรีบวิ่งหนีถอยให้ห่างออกมาด้วยความเหนื่อยล้าเช่นกันจากนั้นะโร้องเรียกขอความช่วยเหลือคนแถวนั้น
“ช่วยด้วยค่ะโจรกระชากกระเป๋า ช่วยด้วยค่ะโจรกระชากกระเป๋า”
“แส่ไม่เข้าเื่”
ชายร่างผอมย้ำพร้อมพุ่งตัวเข้าไปหวังจะทำร้ายหญิงสาวด้วยความโกรธจัดที่เธอเข้ามายุ่งเื่นี้ แพรไหมใช้พลังที่มีวิ่งจนหมดแรงตอนนี้ทำได้เพียงยกกระเป๋าขึ้นมาบังหน้าเอาตัวเองเอาไว้หมายจะให้กระเป๋าใบนั้นช่วยขวางกั้นสิ่งที่คนร้ายโจมตีเข้ามา เพราะเวลานี้เธอไม่เหลือเรี่ยวแรงที่จะหนีอีกต่อไปแล้ว
“หยุดนะ! ถ้าทำร้ายเธอฉันจะโทรเรียกตำรวจเดี๋ยวนี้ ไปซะไปตอนนี้ แล้วฉันจะไม่เอาเื่”
เสียงเข้มของชายเ้าของกระเป๋าเอ่ยขึ้นเมื่อวิ่งมาถึงเห็นคนร้ายกำลังจะเดินตรงเข้ามาทำร้ายหญิงสาวชายคนเดิมได้ยินเช่นนั้นจึงหยุดการกระทำนั้นลงทันที ก่อนรีบวิ่งหนีไปเพราะตอนนี้มีกลุ่มคนที่เดินตามเสียงะโของหญิงสาวมา เริ่มมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ
“คุณผู้หญิงคุณโอเคใช่ไหม” พลเมืองดีที่พึ่งมาถึงเอ่ยถามหญิงสาวที่ทรุดตัวลงนั่งหอบเหนื่อยอยู่ที่พื้น
“ฉันไม่เป็อะไรคนร้ายหนีไปแล้วขอบคุณที่คุณมา” เธอกล่าวบอกพลเมืองดี ที่เดินเข้ามาช่วยอย่างรู้สึกขอบคุณ
“ถ้าอย่างนั้นก็ดี” พลเมืองดีบอก เมื่อเห็นว่าหญิงสาวไม่เป็อะไรแล้วจึงขอตัวเดินจากไป
“คุณเป็อะไรหรือเปล่า” ชายหนุ่มเ้าของกระเป๋าถามด้วยความเป็ห่วง
“ไม่ค่ะฉันไม่เป็อะไร”
หญิงสาวตอบขณะที่มือยังกำและกอดกระเป๋าของเขาเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่ามันจะหลุดมือหายไปอย่างนั้นแหละส่วนคนอื่นที่เดินตามเสียงมาเห็นว่าหญิงสาวไม่เป็อะไร ก็ต่างพากันแยกย้ายไปเหลือไว้เพียงสองหนุ่มสาวที่นั่งพักจากอาการเหนื่อยหอบไม่ต่างกัน
“เห็นตัวเล็กๆ คุณวิ่งอึดมากเลยนะครับรู้ตัวมั้ย ยังไงผมต้องขอบคุณคุณมากที่คุณช่วยเอากระเป๋ากลับมาให้”
เขาถามคนที่ยังกอดกระเป๋าของเขาไว้กับตัวแน่นในขณะที่นั่งพักเหนื่อยอยู่บนพื้นฟุตบาทในสวนสาธารณะด้วยอาการหมดแรงอย่างเห็นได้ชัดโดยทั้งสองพูดคุยกันเป็ภาษาอังกฤษ
“วิ่งอึดอะไรเล่าขาของฉันตอนนี้เนี่ย มันสั่นไปหมดแล้ว”
ใบหน้าสวยฝืนยิ้มให้ชายตรงหน้าพร้อมกับบ่นเป็ภาษาไทยคิดว่าเขาคงฟังไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอพูดก่อนจะยื่นกระเป๋าคืนให้กับชายหนุ่มตรงหน้าด้วยท่าทางที่หมดแรง ปากและใบหน้าเธอขาวซีดแทบไม่เห็นเืฝาดจนเขาเห็นชัดเจน