5
การทอสอบรอบที่ 2
หลังจากการทดสอบรอบแรกผ่านไปผลปรากฏว่ามีผู้เข้าทดสอบเกินกว่าครึ่งที่สอบตกในข้อสอบข้อเขียนแต่ถึงอย่างนั้น จำนวนของผู้เข้าสอบรอบที่สองก็ยังถือว่าเยอะอยู่ดีวันเวลาผ่านไป 2 วันนับั้แ่ผลสอบการสอบข้อเขียนออกมาวันนี้คือวันเข้าสอบรอบที่สอง การทดสอบของรอบนี้จะเป็การวัดระดับพลังกับกระจกอย่างที่ลิฟบอกไว้ในวันแรกเพียงแต่การสอบในรอบนี้ไม่จำเป็ต้องแยกห้องเหมือนในรอบแรกแล้วผู้เข้าสอบทั้งหมดต้องมารวมตัวกันที่หอประชุมประจำสถานที่สอบเพื่อเข้ารับการทดสอบและเมื่อคนทั้งสามเดินทางมาถึงหอประชุมแล้วก็ทำได้เพียงแต่รอให้กรรมการคุมสอบออกมาเรียกตามหมายเลขเพื่อเข้ารับการทดสอบ
“นี่ลิฟวัดระดับพลังนี่พวกเขาวัดกันจากอะไรเหรอใช่พลังเวทหรือเปล่า” เซริน่าเอ่ยถามลิฟสาวน้อยตรงหน้าที่ดูเหมือนจะรู้ข้อมูลทุกอย่างเป็อย่างดี
“จะบอกว่าอย่างนั้นก็ได้นะโดยที่โรงเรียนการ์เรียลน่าจะวัดจากพลังที่สะท้อนออกมาจากกระจกน่ะ” ลิฟตอบยังไม่ทันที่เซริน่าจะถามอะไรเพิ่ม กรรมการคุมสอบก็ได้ปรากฏกายขึ้นอยู่บนเวทีพร้อมกับกระจกบานใหญ่รอบกรอบไปด้วยลวดลายของ กริฟฟิน นางเงือก เพกาซัสและนกฟินิกซ์สีทอง ที่ถูกแกะสลักออกมาอย่างสวยงามติดอยู่กับทั้ง สี่ทิศของกระจกกระจกบานนี้มีขนาดที่สูงเหนือระดับศีรษะของกรรมการเมื่อถูกตั้งอยู่ที่พื้นของเวที
“เอาละยินดีกับทุกท่านด้วยที่สามารถผ่านการทดสอบรอบแรกเข้ามาได้ เราจะเริ่มการสอบรอบที่สองณ บัดนี้ ขอให้ผู้ที่ถูกเรียกชื่อขึ้นมายังบนเวทีแล้ววางมือไว้ที่กระจกเพื่อทดสอบพลังด้วยหากใครที่สอบผ่านจะมีตัวอักษรขึ้นว่าผ่านที่กระจกขอให้คุณเดินไปยังห้องที่อยู่ด้านซ้ายและหากใครที่ไม่ผ่านก็จะมีข้อความขึ้นว่าไม่ผ่านเช่นกันขอให้คุณออกไปจากสนามสอบและคอยอยู่บริเวณข้างนอกด้วย ขอให้ทุกท่านโชคดีค่ะ” กรรมการคุมสอบหญิงดูมีอายุพูดขึ้นและเริ่มเรียกชื่อผู้เข้าสอบทีละคน
“แค่เอามือวางไว้ที่กระจกก็วัดระดับพลังเวทได้เลยเหรอลิฟ”เซริออสเริ่มถามบ้าง
“เปล่าหรอกหลังจากที่เราเอามือวางไว้บนกระจกแล้วก็ให้เราปล่อยพลังเวทย์ออกมาน่ะแล้วกระจกจะวัดพลังเวทย์จากปริมาณที่เราปล่อยไปนั้นแหละ”
“ถ้างั้นเราไม่ต้องปล่อยเต็มพลังก็ได้ใช่ไหม”
“จริงๆมันก็ได้นะแต่ส่วนใหญ่ไม่ทำกันหรอก แต่ถ้าเรามั่นใจในพลังมากพอจะทำแบบนั้นก็ไม่มีใครว่านะ”
“โอเคเข้าใจแล้ว” หลังจากที่เซริออสพูดจบ เขาก็หันไปมองหน้าน้องสาวตรงหน้าทันทีเป็เชิงบอกให้รู้ว่าปล่อยพลังเวทย์แค่ให้ผ่านก็พอ เซริน่านั้นก็พอจะรู้ว่าพี่ชายของเธอ้าจะบอกอะไรก็ได้พยักหน้าเป็การตอบรับผู้คุมสอบเรียกชื่อผ่านไปคนแล้วคนแล้ว มีทั้งผ่านและไม่ผ่านบ้างปะปนกันไปแต่ถ้าดูจากจำนวนแล้วเนี่ย คนผ่านจะดูน้อยกว่าครึ่งเลยแฮะ
“คนต่อไปลิฟ เรย์เวน” ทันทีที่ผู้คุมสอบประกาศชื่อลิฟเธอก็ลุกขึ้นพร้อมกับหันหน้ามาทางเด็กแฝดทั้งสองและทำท่าเป็เชิงว่าสู้ตายแล้วจึงเดินไปทางเวทีที่ตั้งอยู่ด้านหน้าทันทีที่ลิฟยกมือแตะที่กระจกและปล่อยพลังเวทย์ออกมาแล้ว กระจกได้เปลี่ยนเป็สีต่างๆไปเรื่อยๆและจบลงด้วยสีเขียวพร้อมกับอักษรคำว่าผ่านเมื่อเห็นดังนั้นเธอได้ทำความเคารพผู้คุมสอบและลงจากเวทีทันทีแล้วเดินตรงมายังที่นั่งเดิม
“ยินดีด้วยนะจ้ะ”
“อื้อจริงๆก็แอบตื่นเต้นเหมือนกันแฮะ”
“คนต่อไปเดม่อน กูเรี่ยน” หลังจากเรียกชื่อ เด็กหนุ่มผู้ที่มีเส้นผมสีดำสนิท และดวงตาสีม่วงก็เดินขึ้นไปบนเวทีเด็กหนุ่มยกมือขึ้นวางที่กระจกและปล่อยพลังใส่กระจกนั้นแล้วกระจกเปลี่ยนเป็สีต่างๆอย่างรวดเร็วสลับกันไปมาจนกระจกมีรอยร้าวเพียงเล็กน้อยและหยุดที่สีดำพร้อมกับอักษรคำว่าผ่าน
“โหเล่นซะกระจกร้าวเลยแฮะ แล้วกระจกมันจะแตกไหมอะ” เซริน่าถามอีกครั้งด้วยความสงสัยเพราะถ้ากระจกแตกก่อนที่ตัวเธอกับพี่ชายจะสอบก็แย่นะสิ
“ไม่แตกหรอกกระจกบานนี้ขึ้นชื่อว่าไม่มีวันแตก ราวร้าวแค่นี้มันสามารถซ่อมแซมตัวเองได้ดูสิรอยร้าวหายไปละ” เซริน่าหันไปมองกระจกอีกรอบหลังจากที่ลิฟตอบคำถามของเธอก็พบว่ารอยร้าวที่เคยอยู่บนกระจกบานนั้นได้หายไปแล้ว
“คนต่อไปเซริออส แพนโดต้า”
“สู้ๆนะพี่ออสอย่าทำกระจกแตกก่อนละ” เซริน่าพูดพร้อมรอยยิ้ม
“สู้ๆนะเซริออส”ลิฟพูดให้กำลังใจพร้อมกับยกมือขึ้นแล้วชูสองนิ้วเซริออสพยักหน้ารับแล้วเดินขึ้นไปบนเวทีทันทีเมื่อเขาวางมือขึ้นวางบนกระจกแล้วปล่อยพลัง กระจกนั้นได้เปลี่ยนสีไปอย่างรวดเร็วเร็วยิ่งกว่าของเด็กหนุ่มที่ชื่อ เดม่อนซะอีก รอยร้าวบนกระจกเริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อยๆและหยุด ! กระจกนั้นไม่ปรากฏสีใดๆขึ้นมา แต่มีตัวอักษรคำว่าผ่าน ขึ้นมาแทน เรียกเสียงฮือฮาในบริเวณนั้นอย่างอื้ออึงเสียงซุบซิบพูดคุยเริ่มดังขึ้นจนกระทั้งกรรมการคุมสอบตบมือเพื่อเรียกสติอีกครั้งพร้อมๆกับเซริออสที่เดินลงจากเวทีและเดินตรงไปยังน้องสาว
“พี่ออสน้องบอกแล้วว่าอย่าทำกระจกแตก”เซริน่าพูดด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึมผิดปกติ
“ขอโทษทีพี่ยังกะพลังไม่ถูก ถ้าถึงตาเธอก็ค่อยๆปล่อยพลังเวทย์นะ อย่าปล่อยทีเดียว”เซริออสแนะนำผู้เป็น้องสาวด้วยเสียงที่เบาราวกับเสียงกระซิบ
“โหเซริออสนายมีพลังเวทย์ที่มากขนาดนี้เลยเหรอในประวัติศาสตร์ของการสอบมีนายเป็คนแรกนี่แหละที่ทำให้กระจกร้าวขนาดนี้ได้น่ะ”ลิฟพูดอย่างอึ้งในพลังเวทย์ของเพื่อนใหม่ที่เธอได้พบในระหว่างการสอบนี้ แต่เซริออสกลับมีสีหน้าที่ไม่สู้ดีนักกับคำชมที่ได้รับเพราะมันดูเป็จุดสนใจมากเกินไปนะสิ
“คนต่อไปเซริน่า แพนโดต้า” หลังจากที่ประกาศชื่อก็เริ่มมีเสียงฮือฮากันเกิดขึ้นเพราะหลังจากที่เซริออสทำกระจกร้าวไปขนาดนั้นผู้คนเลยเริ่มเพ่งความสนใจไปที่ตัวของคนน้องมากขึ้นแล้วยิ่งรูปลักษณ์หน้าตาที่เหมือนกันเพราะเป็ฝาแฝดนั้นยิ่งทำให้เป็จุดสนใจเข้าไปใหญ่
“คุมพลังให้ดีๆนะเซโชคดีละ”
“สู้ๆนะจ้ะเซ”เซริน่ายิ้มรับ
เธอเดินไปทีบนเวทีอย่างไม่สนใจคนรอบข้างโดยเฉพาะสายตาของเด็กหนุ่มที่ชื่อเดม่อนที่จ้องมองเธอมาตลอดเวลาั้แ่ที่เธอเข้ามายังสนามทดสอบแห่งนี้เธอเดินไปจนถึงหน้ากระจกและเมื่อเธอยกมือขึ้นวางและปล่อยพลังออกมากระจกเปลี่ยนเป็หลากหลายสีและเริ่มมีรอยร้าวก่อนที่จะหยุดที่สีขาวสว่างจนแสบตาและมีอักษรปรากฏขึ้นมาว่า ผ่าน!!และถึงแม้เธอจะเอามือออกจากกระจกและกำลังเดินกลับไปยังที่เดิมกระจกใบนั้นก็ยังคงสว่างจ้าจนกรรมการคุมสร้างต้องดีดนิ้วเพื่อที่จะทำการทดสอบต่อไปพร้อมกับเรียกชื่อต่อไปและต่อๆไปจนกว่าจะถึงชื่อสุดท้าย
“ฟู่ผ่านแล้วละ เริ่มหิวแล้วด้วย” เซริน่าพูดเมื่อเดินมาถึงที่นั่งในตอนแรก
“เธอเองก็เก่งไม่แพ้เซริออสเลยนะเซ”ลิฟพูดพร้อมรอยยิ้ม
“คุมพลังได้ดีมากเซ”เซริออสกระซิบและลูบหัวของน้องสาวอย่างที่เคยทำเป็ประจำ
หลังจากที่คนสุดท้ายทดสอบผ่านไปผู้คุมสอบก็พูดอะไรอีกนิดหน่อยเพื่อเป็การปลอบใจคนที่สอบไม่ผ่าน และบอกกำหนดการของการทดสอบรอบที่3 ที่จะจัดขึ้นในวันพรุ่งนี้ผู้เข้าทดสอบทั้งหลายต่างพากันแยกย้ายไปยังที่พักของแต่ละคน
“เอาละสอบเสร็จแล้วเราไปหาอะไรกินกันเถอะ” เซริน่าพูดขึ้น
“ได้สิฉันก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน” ลิฟตอบ เซริออสพยักหน้าตอบรับ ทั้งสามคนจึงตัดสินใจที่จัดไปกินข้าวกันที่ร้านประจำก่อนจะแยกย้ายกันไปพักผ่อนแต่เมื่อมาถึงทั้งสามคนมาถึงก็พบว่าร้านที่นั่งประจำนั้นคนเต็มร้านไปหมด
“คุณโจเซฟวันนี้ไม่มีโต๊ะว่างเลยเหรอคะ”เซริน่าถามชายวัยกลางคนที่กำลังยืนอยู่หน้าเคาท์เตอร์
“ขอโทษด้วยนะครับหนูเซริน่าตอนนี้ยังไม่มีโต๊ะว่างเลยครับ”โจเซฟตอบด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ
“ว้าแย่จังงั้นเดี่ยวพวกหนูไปร้านอื่นก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะคุณโจเซฟ” เซริน่าตอบด้วยรอยยิ้ม
“ครับต้องขอโทษด้วยนะครับ”
“ให้พวกเขามานั่งกับพวกผมก็ได้นะครับคุณเ้าของร้าน” เด็กหนุ่มเส้นผมสีบลอนด์ และดวงตาสีเขียวพูดขึ้น เด็กหนุ่มคนนี้มีใบหน้ายิ้มแย้มอยู่ตลอดเวลาซึ่งเซริน่าจำได้ว่าเขาอยู่กับเดม่อนตลอดแต่เธอดันจำชื่อเขาไม่ได้นี่สิเพราะมัวแต่คุยอยู่กับลิฟ
“เอ่อ….จะดีเหรอ แล้วนายชื่ออะไรละ” ลิฟถามขึ้นในขณะที่เซริออสดึงตัวของน้องสาวเข้ามาใกล้เขามากขึ้น
“ฉันชื่อไอเซิลอาดามา ยินดีที่รู้จักนะ เซริน่า เซริออส ลิฟมานั่งได้ไม่เป็ไรหรอกโต๊ะก็มีที่ว่างอยู่แล้วอีกอย่างอีกไม่นานพวกเราคงได้เรียนด้วยกัน ทำความรู้จักกันเอาไว้หน่อยก็ดีน่ะ”ไอเซิลตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเป็ปกติ
“แล้วเดม่อนเพื่อนนายละหมอนั้นจะไม่เป็ไรเหมือนกันรึไง”เซริออสถามเพราะตัวเขาเองก็สังเกตเห็นว่าเดม่อนเอาแต่จ้องเซริน่ามาได้หลายวันแล้ว
“ไม่เป็ไรหรอกๆ มาเลยๆ”พอไอเซิลพูดจบเ้าตัวก็ดึงตัวลิฟเข้าไปที่โต๊ะนั่งทันทีเซริน่าและเซริออสจึงเดินตามมาอย่างช่วยไม่ได้ และนั่งลงยังที่นั่งที่ว่างอยู่
“พวกเธอสองคนนี่ยอดมากเลยนะพลังเวทย์มหาศาลขนาดนั้นตอนเด็กๆคงลำบากน่าดู”ไอเซิลเปิดบทสนทนาขึ้นเมื่อเริ่มสั่งอาหารไปแล้ว
“อ่าขอบใจนะ ตอนเด็กก็ไม่ได้ลำบากขนาดนั้นหรอก” เซริน่าตอบ และยังไม่ทันที่ใครจะพูดอะไรอาหารที่สั่งไปก็วางอยู่เต็มโต๊ะ เซริน่าที่หิวใจแทบขาดก็ลงมืออย่างไม่รอช้าในขณะที่ลิฟและไอเซิลคุยกันอย่างออกรสออกชาติ
“ใจเย็นๆไม่มีใครแย่งเธอหรอก” เดม่อนเริ่มพูดขึ้นหลังจากที่เงียบมาตลอดเสียงนุ่มทุ่มหูของเขาทำให้เซริน่ารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย และเธอก็เริ่มตงิดเล็กๆเพราะคิดว่าตัวเธอเองก็ไม่ได้กินเร็วอะไรขนาดนั้น
“นายพูดได้ด้วยเหรอตอนแรกนึกว่าเป็ใบ้ซะอีก” เซริน่าตอบด้วยรอยยิ้มอีกครั้งแต่รอยยิ้มครั้งนี้ไม่เหมือนกับครั้งก่อนๆรอยยิ้มที่ทำให้เซริออสรู้สึกเสียวสั้นหลังอย่างบอกไม่ถูก
“แค่ไม่พูดไม่ได้เป็ใบ้” เดม่อนตอบด้วยน้ำเสียงนิ่ง ยิ่งทำให้เซริน่าหงุดหงิดเข้าไปใหญ่และความหงุดหงิดนั้นเองที่นำภัยมาสู่เธออาหารที่เธอตักเข้าปากนั้นทำให้เธอสำลักอาหารและไอออกมาเพราะอาหารติดคอเซริออสที่นั่งอยู่ข้างๆจึงรีบหยิบน้ำมาป้อนอย่างไว้เพราะกลัวว่าน้องสาวจะขาดใจตายไปซะก่อน
“เห็นไหมบอกแล้วให้กินช้าๆ”เดม่อนพูดอีกครั้งหลังจากที่เห็นว่าเซริน่าหยุดสำลักแล้ว
“นี่นาย!!!” เซริน่าเริ่มขึ้นเสียงอย่างไม่พอใจ เธอไม่พอใจที่เดม่อนหาว่าเธอตะกละเพราะเธอกินเร็วและยิ่งหงุดหงิดไปใหญ่ที่รู้สึกว่าคนตรงหน้าจ้องเธอมาตลอดสองสามวันที่ผ่านมา แล้วยังมาพูดจาหาเื่กันอีก
“หยุด! หยุดทั้งคู่นั้นแหละ”เซริออสห้ามเมื่อเห็นว่าเซริน่าเริ่มสติหลุดเมื่อถูกเด็กหนุ่มตรงหน้ายั่วโมโหเข้าให้
“เซอิ่มรึยัง ถ้าอิ่มแล้วจะได้รีบไปพี่เหนื่อย แล้วก็นายเดม่อน เลิก จ้อง น้องสาวฉัน ได้แล้ว!! ฉันเห็นได้จ้องน้องฉันตลอดสองสามวันที่ผ่านมานี้นายมีปัญหาอะไรไม่ทราบ” เซริออสเริ่มขึ้นเสียงบ้าง
“เซริออสเซ ใจเย็นๆกันก่อนนะ นี่เรายังอยู่ในร้านของคุณโจเซฟนะ”ลิฟพูดเตื่อนเพราะคนรอบข้างเริ่มมองมายังโต๊ะที่พวกเธอนั่งอยู่
“พี่ออสใจเย็นๆก่อน น้องอิ่มแล้วเราไปกันเถอะ” เซริน่าพูดขึ้นเพราะเธอเห็นว่าพี่ชายของเธอจะเริ่มคุมสติไม่อยู่แทนเธอไปซะแล้วและสงสายตาขอโทษไปยังลิฟที่กำลังนั่งคุยกับไอเซิลอย่างสนุกสนานเมื่อกี้ก็ต้องหยุดคุยเพราะพวกเธอดันทำเสียเื่ซะก่อน
“นายตอบคำถามฉันก่อนว่านายจ้องน้องฉันทำไม” เซริออสยังคงคาดคั้นด้วยน้ำเสียงที่เบาลงแต่ยังคงแสดงความไม่พอใจออกไปอย่างเห็นได้ชัด แต่เดม่อนกลับไปตอบเขาเพียงแต่นิ่งไปและนั้นยิ่งทำให้เซริออสยิ่งโมโหเข้าใหญ่เซริน่าที่เห็นว่าท่าไม่ดีแล้วจึงรีบลากเซริออสออกจากร้าน
“ขอโทษนะลิฟไอเซิล แต่พวกฉันคงต้องไปก่อนนะ นี่จ้ะค่าอาหารขอบคุณที่ชวนมานั่งที่โต๊ะนะไอเซิลไว้เจอกันพรุ่งนี้นะลิ”เซริน่าพูดเสร็จและรีบดึงตัวเซริออสออกไปโดยที่ไม่รอเลยว่าลิฟหรือไอเซิลจะพูดอะไรต่อและลิฟเองที่เห็นว่าเพื่อนทั้งสองของเธอลุกออกจากโต๊ะไปแล้ว เธอจึงขอตัวกลับไปก่อนปล่อยให้อีกสองหนุ่มนั่งอยู่ที่โต๊ะกันต่อไป
“นี่เดม่อนสรุปนายไปจ้องเซริน่าทำไมกัน” ไอเซิลถามอย่างเก็บความสงสัยไว้ไม่อยู่หลังจากที่ลิฟเดินห่างออกไปจากโต๊ะจนเขาแน่ใจแล้วว่าเธอจะไม่ได้ยินสิ่งที่พวกเขาคุยกันเพราะไอเซิลเองก็สังเกตมาตลอดว่า่สองสามวันนี้เพื่อนของเขาเอาแต่จ้องสองพี่น้องคู่นี้อย่างไม่ละสายตา
“ฉันแค่รู้สึกแปลๆน่ะไอเซิลรู้สึกถึงความอันตรายจากสองคนนั้นอย่างบอกไม่ถูก” เดม่อนอธิบาย
“แปลก? อันตราย ? ยังไง?”
“ฉันเองก็ไม่รู้”เดม่อนตอบ
“งั้นฉันว่าโรงเรียนของเราปีนี้คงสนุกไม่น้อยเลยละ”ไอเซิลหัวเราะอย่างชอบใจ
‘ใช่มันคงสนุกจนสยองเลยละ…..’
2K
