“เป็แค่พนักงานไร้ประโยชน์กล้ามาออกความเห็นต่อหน้าฉันรึไง? ” ชายเย่อหยิ่งกล่าวออกมาด้วยความเดือดดาล
“นี่... เ้าไปทำร้ายคนขายเพื่ออะไร ?สติฟั่นเฟือนรึ ?” คริสมองไปยังชายที่ใส่ชุดนักผจญภัยสีขาวตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจการทำอะไรแบบนั้นมันได้ประโยชน์อะไรด้วยรึ ?
เป็การทำเพื่อให้ได้สินค้ามาในราคาถูกลง? แสดงอำอาจเพื่อข่มขวัญผู้อื่น ? หรือมีเหตุผลอะไรอยู่เื้ักันแน่นะ..
“หุบปาก! ดูจากสารรูปแล้วแล้วแกคงเป็แค่นักเวทย์แรงค์F สินะ ทางที่ดีหลีกไปซะจะดีกว่า”ชายเย่อหยิ่งตวาดใส่หน้าของคริส แต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรมันก็เหมือนมีสุนัขมาขู่ตรงหน้าก็เท่านั้น
‘ข้าควรจะตบมันดีไหมนะ ?’ ชายหนุ่มครุ่นคิดเล็กน้อยแต่ยังไม่ได้ลงมือทำอะไร
“เฮ้ย! ทำไมกล้าทำร้ายคนอื่นแบบนั้นวะเดี๋ยวฉันจะแจ้งตำรวจให้มาจัดการแก!” มีชายหนุ่มคนหนึ่งทนพฤติกรรมของชายเย่อหยิ่งไม่ไหวจนต้องกล่าวออกมา
“ก็เรียกมาสิวะ! พวกตำรวจมันจะไปทำอะไรได้!”ชายเย่อหยิ่งเชิดหน้าก่อนจะกล่าวท้าทาย
“อีกอย่างพี่ชายฉันเป็ถึงหัวหน้ากิลด์ราชสีห์เพลิงเลยนะกิลด์ระดับสูงของเกาหลี หน้าอย่างพวกแกจะเอาอะไรมาสู้ ?”ชายเย่อหยิ่งกล่าวต่อท้ายอย่างไม่เกรงกลัวผู้ใด
“นี่ พวกเราไปเถอะ มันคือไอ้ดงกวักซูถึงไอ้บ้านั่นมันจะไม่ได้เก่งอะไร แต่พี่ชายมันน่ะน่ากลัวเกินไปได้ยินว่าแม้งเข้าข้างน้องชายจนไม่ลืมหูลืมตาเลยล่ะ”เพื่อนของชายที่ไปเถียงกับชายเย่อหยิ่งพยายามจะห้ามปราบเพื่อนของตน
เขาเคยได้ยินมาว่าไอ้ดงกวักซูเคยไปข่มขืนผู้หญิงคนหนึ่งที่เป็แฟนของนักผจญภัยแรงค์Bทำให้มันโดยอัดจนเกือบตาย แต่สุดท้ายพี่ของมันก็มาช่วยได้ทันแล้วนักผจญภัยแรงค์ B คนนั้นก็หายสาบสูญไปเลย
“ชิบหาย! เป็ไอ้บ้านั่นเหรอก็ว่าทำไมมันถึงกร่างไปทั่วแบบนี้ได้”ชายที่ไปเถียงด้วยตอนแรกกล่าวออกมาด้วยความใ
หลังจากนั้นทุกคนที่อยู่ในห้องนอกจากชายเย่อหยิ่งพนักงานที่นอนอยู่กับพื้น และคริสที่มองทุกอย่างด้วยความเรียบเฉยก็ออกไปจนหมด
“เ้าเป็อะไรหรือไม่ ?”มีเสียงชายคนหนึ่งดังขึ้นโดยไม่ได้สนใจดงกวักซูที่กำลังยืนเชิดอยู่อย่างภูมิใจที่มันสามารถไล่ผู้คนออกไปได้
“แค่ก... คุณหนีไปดีกว่าครับ เดี๋ยวจะซวยเอา” พนักงานชายไอออกมาเป็เืก่อนจะกล่าวเตือนด้วยความเป็ห่วง
“ไอ้หน้าหล่อ แกยังไม่ไปอีก ?” ดงกวักซูชี้หน้าคริสก่อนจะกล่าวออกมาเสียงดัง
“เ้าพูดกับข้ารึ ?”คริสมองอีกฝ่ายก่อนจะถามกลับไปด้วยใบหน้าเรียบเฉยมันยิ่งทำให้ดงกวักซูที่อารมณ์ร้อนง่ายอยู่แล้วเดือดดาลขึ้นไปอีก
“ก็เออสิวะ! ไม่พูดกับแกจะให้พูดกับหมาที่ไหน!”ดงกวักซูรำคามออกมาเสียงดัง
“แล้วมีอะไร ?”คริสถามกลับไปด้วยใบหน้าเรียบเฉยดังเดิม เขาไม่ได้สนใจอะไรอีกฝ่ายสักนิด
ประเมินจากการเคลื่อนไหวพลังที่แผ่ออกมา การโจมตีพนักงานร้าน ทุกอย่างบ่งบอกว่าชายตรงหน้าของเขาเป็เพียงพวกไม่ได้ความเท่านั้นดังนั้นมันจึงไม่มีเหตุผลอะไรให้เขาต้องเก็บเื่ของอีกฝ่ายมาสนใจเลยสักนิด
“ฉันบอกให้แกไปให้พ้น! โทรศัพท์เครื่องนั้นฉันซื้อแล้ว!!”ดงกวักซูกล่าวออกมาเสียงดัง
“ข้ามาก่อน เ้านั่นแหละต้องหลบไป” คริสก็สวนกลับไปด้วยเหตุและผล
“คนอ่อนแออย่างแกจะเอาโทรศัพท์รุ่นนี้ไปทำไมกัน? ในเมื่อพูดไม่ฟังก็ไปนอนโรงบาลซะ!!” ดงกวักซูที่ทนไม่ไหวอีกต่อไปะโออกมาเสียงดังก่อนจะปล่อยหมัดขวาเข้าใส่ใบหน้าของคริสที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ตัวมัน
ครึ่งหลัง
ฟุบ ฟุบ ฟุบ
เสียงหมัดจู่โจมออกมาหลายสิบหมัดอย่างรวมเร็วถ้าเป็คนธรรมดาคงโดนหมัดเหล่านี้ชกจนน่วมไปแล้วแต่คริสกลับหลบพวกมันได้ทุกหมัดอย่างง่ายดาย
“อืม... อ่อนแออย่างที่ข้าคิดจริง ๆเสียด้วยสิ” คริสกล่าวออกมาพลางหลบหมัดของดงกวักซูไปด้วย
“ไอ้เวรเอ๊ย! แน่จริงอย่าหลบสิวะ!!”ดงกวักซูคำรามออกมาเสียงดังพลางเร่งพลังขึ้นไม่หยุด
“หยุด! ทั้งสองคนหยุดการต่อสู้เดี๋ยวนี้” ในขณะที่คริสกำลังจะลงมือตอบโต้ไปก็ได้มีเสียงะโดังขึ้นมาพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่มาคั่นกลางระหว่างทั้งสองฝ่าย
ตุบ!
“แกเป็ใครวะ ?”ดงกวักซูที่ถูกอีกฝ่ายหยุดหมัดเอาไว้กล่าวออกมา
“ผมเป็บอดี้การ์ดของร้านนี้คุณสร้างความวุ่นวายในร้านนี้ดังนั้นโปรดออกไปด้วยครับ”ชายร่างสูงใหญ่กล่าวออกด้วยความจริงจัง
“ฉันไม่ไป! แกจะทำไม ?” ดงกวักซูกล่าวเสียงดัง ในตอนนี้เขาอารมณ์เสียสุด ๆ
“ถ้าอย่างนั้นผมต้องขอเสียมารยาทนะครับ” ชายร่างสูงใหญ่กล่าวออกมาก่อนที่เขาจะเข้าไปยกตัวดงกวักซูโยนออกไปนอกร้าน
“แก!! รอฉันก่อนเถอะ!”เมื่อถูกจับโยนออกมาต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ดงกวักซูจึงได้แต่กล่าวอาฆาตออกมาก่อนที่จะหายตัวไป
“ข้าสามารถซื้อโทรศัพท์ได้หรือยัง ?” คริสที่เดินตามมาด้วยกล่าวถามออกมา
เขาไม่ได้สนใจว่าอีกฝ่ายจะไปไหนหรือทำอะไรต่อเขาแค่้าทำธุระของตัวเองให้เสร็จ
“ได้ครับ เดี๋ยวผมจะไปเรียกพนักงานมาให้” ชายร่างสูงใหญ่กล่าวตอบก่อนที่ทั้งคู่จะหันกลับเข้าไปในร้านตามเดิม
...
“เรียบร้อยครับ ขอบคุณมากครับ” พนักงานชายที่ถูกซ้อมไปกล่าวขอบคุณออกมา
“ไม่เป็ไรข้าขออยู่ที่นี่สักพักก่อนจะออกไปได้หรือไม่ ?”คริสกล่าวถามออกมา
“ได้สิครับถ้ามีอะไรที่ไม่เข้าใจก็ถามผมได้ทุกเื่เลยนะครับ”พนักงานชายยิ้มให้พลางกล่าวออกมา
หลังจากที่ดงกวักซูได้จากไปคริสก็ได้ซื้อโทรศัพท์เรียบร้อยโดยมีพนักงานชายที่ถูกซ้อมมาเป็ผู้ขายให้หลังผ่านไปสักพักอาการของพนักงานชายก็ดีขึ้นแล้วทำให้เขาได้รับค่าคอมมิชชั่นจากการขายไปจำนวนหนึ่ง
พนักงานชายสอนทุกอย่างเกี่ยวกับการใช้งานโทรศัพท์เครื่องนี้ให้ชายหนุ่มรู้เนื่องจากที่โลกเก่าของชายหนุ่มก็ใช้วิทยาศาสตร์เป็หลักรวมถึงมีเครื่องมือสื่อสารอยู่บ้างเขาจึงปรับตัวเข้ากับการใช้งานโทรศัพท์เครื่องนี้ได้ไม่ยากนัก
‘ข้าควรจะแสวงหาปัจจัยสี่ให้ครบก่อนสินะ’ชายหนุ่มคิดในใจ ในตอนนี้เขามีร่างกายที่สามารถฟื้นสภาพตัวเองได้ปัจจัยเื่ยารักษาโรคและสุขภาพคงไม่มีปัญหา
คงต้องมองหาที่อยู่กับเสื้อผ้าไว้เสียแล้วอาหารหากินได้ไม่ยากมีทุกหนแห่ง
“หมาตัวไหนมันกล้าทำร้ายน้องชายของฉันวะ!ออกมานี่หน่อย!!” มีเสียงะโดังลั่นออกมาจากทางหน้าร้านทำให้คริสที่ได้ยินจึงเดินออกไปดู เขาเดาว่าน่าจะเป็คนรู้จักของชายก่อนหน้านี้
“ผมเอง มีอะไรรึเปล่าครับ ?” เสียงของชายร่างใหญ่ดังขึ้นมา เขายืนเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว
“เฮอะ! มิน่าถึงกล้าทำร้ายน้องชายฉันถ้าแน่จริงก็ไปเจอกันที่สนามประลองเสมือนจริงหน่อยไหมล่ะ ?ถ้าแกไม่ไปฉันจะพังร้านแกตอนนี้นี่แหละ!!” พี่ชายของดงกวักซูกล่าวออกมาเสียงดังเส้นผมสีแดงของเขาเข้ากันกับชุดลายเพลิงเป็อย่างดี
แค่ดูภายนอกก็รู้แล้วว่าชายร่างใหญ่คนนี้เป็คนอารมณ์ร้อนขนาดไหน
“ได้สิ ผมไม่มีอะไรต้องกลัวอยู่แล้ว” บอดี้การ์ดของร้านตอบกลับไป เขาไม่ได้หวาดกลัวอะไรอีกฝ่ายอยู่แล้ว
คงเป็แค่พวกบ้าบอที่มาสร้างความวุ่นวายทั่วไปนั่นแหละ