บทที่ 8
ทันใดมือที่แข็งรางคีมเหล็กของใครคนหนึ่งก็เอื้อมมากระชากแขนไว้ส่วนมืออีกข้างหนึ่งก็ประคองเข้ากับไหล่ ดึงร่างขึ้นสู่เหนือน้ำด้วยสัญชาตญาณแห่งการเอาตัวรอด ทำให้เธอเกาะเขาไว้แน่นสำลักน้ำเค็มที่กลืนลงไปเต็มกระเพาะ ฝ่ามือทั้งสองข้างเกาะต้นแขนเขาไว้แน่นแข้งขาอ่อนเปียกจนแทบไม่อาจจะช่วยตัวเองได้
“คลื่นอีกลูกหนึ่งตามมาแล้วซินยอริต้า พิงร่างไว้กับผมสิ” น้ำเสียงที่คุ้นหูสั่งขึ้น
อีริก้าโอบแขนไว้รอบเอวเขาพร้อมกับเอนศีรษะลงพิงแผงอกไว้อย่างเต็มใจจากแผงขนตาที่ขยับขึ้นเธอมองเห็นเหรียญทองคำที่ห้อยอยู่ตรงแผงอกนั้น
ทันใดคลื่นลูกหนึ่งก็โถมเข้ามาพลังแรงของมันซัดให้ร่างของเธอแนบชิดเข้าไปหาเขายิ่งขึ้น อากาศอัดแน่นในปอดทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก ไม่มีทางที่จะขืนตัวไว้ได้เลยในเมื่อคลื่นแต่ละลูกโถมเข้ามาติดๆ กัน
เมื่อมันค่อยซาลงใบหน้าที่แหงนหงายขึ้นมองเขาเต็มไปด้วยความตระหนกและแปลกใจปล่อยมือข้างหนึ่งออกจากเอวเขา ยกขึ้นปัดปอยผมที่เปียกโชกและปิดตาอยู่
“ขอบ..ขอบคุณมากค่ะ”คำขอบคุณด้วยน้ำใสใจจริงนั้นกลับได้รับการมองอย่างเฉยเมยเป็การตอบแทน
“มาเถอะ” แขนของเขาโอบลงรอบเอวเธอไว้ กึ่งลากกึ่งจูงกลับเข้าฝั่ง “พอถึงที่น้ำตื้นแล้ว คุณจะหายใจได้สะดวกกว่านี้
ทั้งสมองและประสาทััตกอยู่ในความหวั่นไหวใจหนึ่งก็อยากจะปฏิเสธไม่ยอมขอบคุณผู้ที่ช่วยชีวิตไว้ เพราะเธอมองเห็นเขาคนแปลกหน้าคนนี้เป็ประหนึ่งศัตรูคู่อาฆาตมาก่อนแต่ขณะเดียวกันประสาทััก็อดที่จะหวั่นไหวกับความเป็ชายชาตรีทุกกระเบียดนิ้วที่ร่างกายของเธอยังสะท้านอยู่กับััที่อบอุ่นจากเขามิได้
ในที่สุดทั้งเธอและเขาก็มิได้หยุดอยู่เพียงแค่ตรงน้ำตื้น แต่เดินเลยเข้าสู่ฝั่งบัดนี้อีริก้าสามารถเดินได้เองแล้วโดยไม่ต้องมีอ้อมแขนเขาคอยช่วยแต่กระนั้นฝ่ามือของเขาก็ยังแตะอยู่กับแผ่นหลังเพื่อประคองให้เธอก้าวเดินได้ถนัดเมื่อมาถึงกองเสื้อผ้าที่วางทิ้งไว้บนพื้นทรายเขาก็ลดฝ่ามือลงแต่ก็ดูเหมือนมันจะได้พาเอาพละกำลังตรงสองขาให้หายไปด้วยอีริก้าทรุดเข่าลงบนพื้นทรายหยิบผ้าเช็ดตัวขึ้นมาเช็ดถูเนื้อตัวที่สั่นสะท้านไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมจึงรู้สึกหนาวขึ้นมา ทั้งๆ ที่ความรู้สึกภายในก็ยังอบอุ่นอยู่
“ไม่ฉลาดเลยนะครับซินยอริต้า ที่ออกมาว่ายน้ำเพียงลำพังคนเดียวอย่างนี้โดยเฉพาะเมื่อชายหาดไม่มีคนเลย” เขาเอ่ยขึ้นอย่างเป็งานเป็การ
อีริก้าตวัดสายตาขึ้นมองหน้าเขาทันทีผู้ชายคนนั้นยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า ฝ่ามือทั้งสองข้างเท้าอยู่กับขอบกางเกงว่ายน้ำเธอรีบเบือนสายตาหนีเสียจากภาพอำนาจแห่งความเป็ชายที่อยู่ตรงหน้ามองไปทางชายหาดที่ปราศจากผู้คน
“ก็มีคุณไง” เธอพูดห้วนๆ
คิ้วข้างหนึ่งเลิกขึ้นด้วยท่าทางที่บอกให้อีริก้ารู้ว่าเขาไม่ใช่คนที่คุ้นชินกับการที่ใครจะมาย้อนคำพูดให้
“ผมคุ้นชินกับชายหาดและกระแสน้ำอย่างดีนะซินยอริต้าแต่คุณไม่ได้เป็อย่างนั้น”
“ไม่เลย” อีริก้ายอมรับด้วยเสียงกระด้าง “ฉันเป็เพียงนักทัศนาจรคนหนึ่งเท่านั้นเป็นักทัศนาจรชาวอเมริกันไงล่ะ”
คิ้วข้างนั้นลดลงสู่ตำแหน่งของมันสีหน้าของเขาอ่อนโยนลง
“ผู้ซึ่งใช้เงินทุกบาททุกสตางค์เพื่อซื้อผลงานจากประเทศของผม”มีรอยขำขันปรากฏขึ้นในหน้ากากที่เขาสวมไว้ “ก็ออกจะเป็การดีอยู่หรอกที่ผมช่วยชีวิตคุณไว้เพื่อจะให้ได้ใช้เงินซื้อหาต่อไปให้มากขึ้นหรือคุณว่าไม่จริง?” เขาย้อนถามในตอนท้าย
“ฉัน..” ใบหน้าของอีริก้าแดงก่ำเมื่อเขาเอ่ยถึงการจับจ่ายใช้สอยอย่างฟุ่มเฟือยเมื่อวันก่อนและต้องก้มหน้าลงเพื่อซ่อนความละอายใจอยู่แสร้งทำเป็เอื้อมมือไปหยิบเสื้อคลุมลูกไม้ขึ้นมา “ฉันขอบใจจริงๆที่มีคุณอยู่ที่นี่ด้วย” แต่น้ำเสียงที่เอ่ยคำขอบคุณในครั้งนี้ไม่เหมือนกับที่ได้เอ่ยออกไปในตอนแรก “ฉันแทบจะไม่เชื่อเลยจริงๆว่าจะมีใครอยู่แถวนี้ด้วย”
“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องนับว่าโชคดีอยู่ที่ผมเห็นคุณั้แ่ตอนที่คุณเดินลงจากชายหาดแล้วก็บังเอิญได้ยินเสียงร้องของคุณเข้า”
อีริก้าสามเสื้อคลุมก่อนที่ผุดลุกขึ้น เอื้อมไปหยิบผ้าเช็ดตัวกับรองเท้า ราวกับว่ามันคือเกราะกำบังอย่างดี
อีกครั้งหนึ่งที่เธอต้องชะงักไปกับภาพของผิวกายที่เหมือนรูปปั้นทองแดงของผู้ชายคนที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าการที่ได้เห็นผู้ชายอยู่ในชุดกางเกงอาบน้ำมาก่อนไม่เคยสร้างความหวั่นไหวให้เกิดขึ้นได้ถึงเพียงนี้เลยมันเรียกร้องความสนใจทั้งหมดของเธอไป แม้ว่าเธอจะพยายามเตือนตัวเองว่าจริงๆแล้วเขาก็คือ จิ๊กกะโล่ตัวหนึ่งเท่านั้นซึ่งทำหน้าที่คอยติดตามสนองความสุขให้กับพวกผู้หญิงที่มีเงิน ผู้หญิงแก่ๆที่ใช้เงินหาซื้อความสำราญให้กับตัวเอง
“คุณไม่ลงว่ายน้ำต่อหรอกหรือ?”น้ำเสียงห้าวๆ ของเขาเอ่ยถามขึ้น
เธอได้แต่กล้ำกลืนความรู้สึกลงไว้เมื่อตกอยู่ใต้อำนาจของดวงตาคู่นั้น พร้อมกับสั่นศีรษะปฏิเสธ
“ไม่หรอกฉันเพียงแต่ตั้งใจว่าจะว่ายน้ำเล่นสักประเดี๋ยวก่อนที่จะถึงเวลาอาหารเช้าเท่านั้นแหละ”เธอเอื้อมมือขึ้นลูบไล้เรือนผมที่เปียกชื้นอย่างเขินๆ “พ่อฉันกำลังรออยู่แล้ว”
“นั่นสิ” เขาผงกศีรษะอย่างคล้อยตาม
“ขอบใจอีกครั้งนะ”เธอเอี้ยวตัวกลับไปขอบคุณเขา
“เค นาด้า” แต่มีรอยยิ้มอ่อนๆ ระบายขึ้นบนริมฝีปาก
อีริก้าอดที่จะใจหายไม่ได้เมื่อรีบสาวเท้าก้าวออกจากที่นั่นไม่แน่ใจว่ารอยยิ้มของเขาจะเต็มไปด้วยความจริงใจหรือไม่ แต่ในที่สุดก็ปัดความคิดทั้งมวลออกไปเสียจากใจหวังแต่เพียงว่าจะไม่ต้องพบหน้ากันอีก
แต่เธอก็พบเขาอีกจนได้ในวันรุ่งขึ้นแม้จะแน่ใจว่าเขามองไม่เห็นเธอก็ตาม เขาอยู่กับผู้หญิงผมสีบลอนด์คนที่เธอเคยพบบนหาด อาจจะด้วยเวทมนตร์ของผู้ชายแปลกหน้าคนนี้กระมังที่ทำให้ผู้หญิงคนนั้นดูอ่อนวัยลงและสดสวยขึ้นอย่างที่อีริก้าอดรู้สึกหมั่นไส้ไม่ได้
อีริก้ายืนลังเลอยู่ตรงหน้าโรงแรมเธอไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะออกไปอาบแดดหรือว่ายน้ำและกำลังมีความรู้สึกว่าถ้าตัวเองจะต้องใช้เวลาบ่ายวันนี้อีกวันหนึ่งไปยืนดูแบบจำลองเรือของโคลัมบัสลำที่ชื่อว่า เดอะ นีน่า ที่ตั้งอยู่บนหาดทรายแล้ว เป็ต้องกรีดร้องออกมาแน่ๆ
คณะของเธอได้เดินทางมาพักผ่อนที่อะคาพูลโก้นี้เต็มหนึ่งสัปดาห์แล้วนอกเสียจากตลาดเช้าของชาวพื้นเมืองที่เต็มไปด้วยสีสัน, โรงแรมที่พัก, ได้ดูนักโดดน้ำที่พุ่งตัวเองลงมาจากหน้าผากับชายหาดแล้ว อีริก้าก็ไม่ได้เห็นอะไรที่มากไปกว่านั้นเลย ทั้งๆที่น่าจะได้เลยไปถึงหาดไมอามี่ แทนที่จะมาจมปลักอยู่ในเม็กซิโกเช่นนี้
พ่อของเธอได้มอบหมายให้ลอเรนซ์เป็ผู้สั่งอีริก้าให้ออกไปรับแสงตะวันเพียงผู้เดียวและบัดนี้เธอได้แต่กอดหนังสือเล่มหนึ่งไว้ในอ้อมอก มันเป็หนังสือเื่ราวเกี่ยวกับเม็กซิโกที่น่าสนใจอย่างยิ่งที่พ่อได้ให้มาตอนที่เธอละจากลอเรนซ์กับพ่อให้นั่งทำงานอยู่ด้วยกันนั้นอีริก้าตั้งใจไว้ว่าจะลงมาหาที่สงบในสวนของโรงแรมเพื่ออ่านหนังสือเล่มนั้นเพียงแต่ว่า เมื่อมาถึงตอนนี้ เธอหมดอยากที่อ่านมันเสียแล้ว
เธอถอนหายใจออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ขณะที่เดินเลี้ยวเข้าไปในทางเดินเส้นหนึ่งที่ตัดเข้าไปในสวนไม้ดอก และแล้วหัวใจก็เต้นรัวแรงขึ้นเมื่อจำร่างของผู้ชายที่กำลังเดินตรงมาทางเธอได้แม้ว่าผู้ชายผิวคล้ำคนนั้นจะยังมองไม่เห็นเธอก็ตามอีริก้าก็ยังเกิดความไม่แน่ใจขึ้นมาว่าทำไมเธอจึงอยากจะหลีกเลี่ยงไม่้าจะเผชิญหน้ากับเขา บังเกิดความรู้สึกกึ่งรังเกียจกึ่งอยากพบขึ้นมาพร้อมๆกันพยายามหลบเข้าหลังพุ่มไม้ลอดตัวเข้าไปในระหว่างกิ่งไม้เพื่อตัดออกสู่ทางเดินอีกเส้นหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก
ด้วยความรีบร้อนที่บังเกิดขึ้นอย่างในทันทีทันใดทำให้เธอลืมไปว่าตัวเองกำลังหอบหนังสือเล่มนั้นไว้ ทำให้มันตกลงสู่พื้นดินรู้สึกตัวเย็นเยือกขึ้นมาทันทีเมื่อมองดูหนังสือที่ตกอยู่กลางทางเดินความลังเลใจที่เกิดขึ้นทำให้เธอสูญเสียโอกาสที่จะหลบลี้หนีหน้าเขาไปเสียให้พ้นขณะที่เขาเดินใกล้เข้ามาทุกที และเป็ผู้ก้มลงเก็บหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาไว้เสียเอง
5K
