ตอนที่ 19 ปราการด่านสำคัญของความรัก
“พฤกษ์เชื่อพี่ไหม”ณภัทรถามอย่างรู้สึกกลัวคำตอบอีกฝ่าย ใจเต้นไม่เป็ส่ำ ทั้งกลัวทั้งลุ้นคำตอบ
“พี่แม่ง โครตเห็นแก่ตัวพี่รู้ตัวไหม ว่าพี่ทำลายความรู้สึกคนอื่นไปกี่คนแล้ว”
“พี่ขอโทษ”
“พี่ไม่ต้องขอโทษผมพี่ไปขอโทษพวกเธอโน่น”
“ได้ พี่จะไปขอโทษพวกเธอแต่พฤกษ์หายโกรธพี่ได้ไหม”
“พี่โกหกผมครั้งแล้วครั้งเล่าผมแม่งอยากจะโกรธพี่ให้ตายไปเลย”
“พี่ไม่ได้โกหกครั้งแรกเหรอ”ณภัทรบอกพลันนึกทบทวน เขาจำได้ว่าเพิ่งจะโกหกครั้งแรกนี่น่า
“พี่จำได้ไหมวันที่พี่บอกว่าจะมารับผมแต่พี่ก็ไม่มาแล้วมาบอกว่าพี่ไปทำธุระให้แม่แต่สิ่งที่ผมเห็นคือพี่ยืนจับมือกับกานดาหญิงสาวที่เคยทำร้ายผม แล้วนี่ก็อีก พี่บอกว่าไปสั่งงาน แต่จริงๆ ที่นัดกับพี่ซูซี่พี่จับมือกัน พี่กอดกัน ผมเห็นทั้งหมดั้แ่คืนนั้นแล้วแล้วนี่พี่ยังโกหกอะไรผมอีก คนรักกันไม่ควรโกหก ไม่ควรปิดบังกันไม่ใช่หรือผมถามหน่อย พี่รักผมจริงหรือเปล่า หรือเห็นผมเป็เพียงของเล่นเหมือนที่ผ่านๆ มา”พฤกษาพูดออกมาอย่างเหลืออด
“ครั้งแรกพี่ไปทำธุระให้แม่จริงๆแม่กลับมาจากต่างจังหวัดจึงฝากของมาให้เพื่อนแม่ที่เป็อาจารย์แต่ระหว่างทางที่จะไปหาพฤกษ์ พี่ก็โดนกานดาดักรอที่พี่ไม่บอกเพราะกลัวว่าพฤกษ์จะไม่สบายใจทั้งครั้งก่อนและครั้งนี้ พี่ขอโทษนะแต่พี่จะไม่ทำอีกแล้ว พฤกษ์เชื่อพี่ได้ไหม” ณภัทรเอ่ยอย่างเว้าวอนมิน่าเมื่อก่อนพฤกษ์ชอบพูดว่าเขาโกหก
“ถ้าพี่กล้าโกหกผมอีกครั้งเดียวพี่อย่าหวังว่าจะได้เห็นหน้าผมอีก ผมจะไม่ให้อภัยพี่อีกแล้ว”ณภัทรได้ยินคำนั้นก็ถึงกับเข้าไปกอดอีกฝ่ายอย่างแสนดีใจหัวใจที่เคยห่อเหี่ยวตอนนี้กลับมาเบิกบานอีกครั้ง เขาสัญญากับตัวเองว่าต่อไปนี้เขาจะพูดแต่ความจริง จะไม่โกหกคนตรงหน้าเพื่อให้สบายใจอีก แต่จะปรึกษาสุขทุกข์ไปด้วยกัน เพราะความห่วงของเขาที่มากเกินไปทำให้อีกฝ่ายทุกข์ใจที่เขาปิดบังมากกว่า มันทำให้ความเชื่อใจของพฤกษาลดลงไปอีกดังนั้น ต่อจากนี้เขาจะทำอะไรอย่างซื่อตรง สองหนุ่มเดินจับมือกันขึ้นห้องนอนด้วยตอนนี้นาฬิกาบอกเวลาตีสองแล้วหลังจากอาบน้ำเสร็จพฤกษาก็ขยับเข้าไปนอนในอ้อมกอดคนรักที่เขาคิดถึงและถวิลหา ณภัทรก็กอดรัดกลับแน่นเช่นกันห่างกันแค่วันเดียวแต่เหมือนห่างกันแสนนาน ความกังวล ความกลัวความเ็ปที่ณภัทรไม่เคยได้รับก็ถาโถมเข้ามาใส่พฤกษาเองก็รู้สึกเ็ปไม่ต่างกัน ทั้งสองรับรู้แล้วว่าต่างฝ่ายต่างรักและ้ากันมากแค่ไหน
เช้าวันใหม่วันนี้ต้องเดินทางกลับเชียงใหม่ณภัทรคุมงานในภาพรวมและให้ทุกคนเก็บงานให้เรียบร้อยพฤกษาอยู่กับเพื่อนๆและเพื่อนข้างบ้านที่ไม่ยอมห่าง ณภัทรมองอย่างขัดตาแต่ตอนนี้เขาทำได้เพียงแต่มองเพราะเขาต้องรับผิดชอบหน้าที่ตัวเองให้เสร็จเสียก่อนอีกอย่างหากใช้อารมณ์ในการแก้ปัญหา เขากลัวว่าพฤกษาจะโกรธเขาอีก ดังนั้นตอนนี้จึงยอมทำตัวสงบเสงี่ยมแล้วค่อยคิดเอาคืนเพื่อนข้างบ้านคนนั้นคงต้องคุยกันให้รู้เื่ว่าจะเอายังไง ที่มายุ่งวุ่นวายกับคนของเขาอยู่ตลอดเวลา
“พี่กลับก่อนนะพฤกษ์กลับกับพี่ไหม จะได้ไม่ต้องไปเบียดกันนั่งบนรถบัสระหว่างทางพี่จะแวะพาไปซื้อของฝากให้คุณแม่ของพฤกษ์ด้วย”ราเมศวร์ถามอย่างมีความหวัง เขาใช้ข้ออ้างซื้อของฝากให้มารดาอีกฝ่ายเพื่อให้พฤกษาไม่กล้าปฏิเสธ
“ต้องขอโทษด้วยครับขากลับผมมีงานจะมอบหมายให้พฤกษ์ทำ มีแต่เขาที่ทำได้ ใช่ไหมพฤกษ์”ณภัทรเดินมาขัดจังหวะ เพราะได้ยิน ราเมศวร์กำลังชวนคนรักของเขากลับด้วยกันมันทำให้เขาหงุดหงิด
“เอ่อ ครับขอโทษด้วยนะครับพี่เมศวร์”พฤกษายอมโกหกและกล่าวขอโทษอีกฝ่าย เขาไม่อยากเป็คนโลเลไปกับคนโน้นที ไปกับคนนี้ทีในเมื่อเขาและคนรักเคลียกันแล้วก็อยากจะอยู่ข้างกายคนรักตลอด
ณภัทรคลี่ยิ้มอย่างดีใจเมื่อได้ยินคำพูดของคนรักนั่นแปลว่าพฤกษาเลือกเขาแทนเพื่อนข้างบ้านมือหนายื่นมือไปจับมือบางอย่างรักใคร่โดยไม่สนใจว่าใครจะมองอยู่
ราเมศวร์มองน้องน้อยของเขา โดยไม่สนใจอีกคน ก่อนจะถอนหายใจเบาๆเมื่อรับรู้ได้ว่า ตอนนี้ตัวเองไม่อาจแทรกเข้าระหว่างกลางทั้งสองคนได้จึงได้แต่ยิ้มรับคำตอบนั้น
“ไม่เป็ไร เดี๋ยวพี่เอาของฝากไปให้ที่หอ งั้นพี่กลับก่อนนะดูแลตัวเองดีดี หากมีใครทำให้พฤกษ์เจ็บ พี่ขอบอกว่า พี่เจ็บกว่าและพี่จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำให้คนที่พี่รักเจ็บ พฤกษ์เข้าใจที่พี่พูดไหม” ราเมศวร์พูดแทรกความหมายให้อีกฝ่ายรับรู้ว่าเขารักน้องน้อยของเขาแค่ไหนและพร้อมจะอยู่เคียงข้างเสมอ
พฤกษายิ้มกว้างให้ผู้เป็พี่ชายและเดินไปส่งเขาขึ้นรถโดยมี ณภัทรเดินตามมาคุมเชิงพร้อมทำหน้าเซ็งๆ
“ขอบคุณมากนะครับพี่ขอบคุณสำหรับทุกเื่ ขอบคุณที่อยู่ข้างผมตลอด พี่คือสิ่งที่ดีที่สุดของผมขอบคุณครับ” พฤกษาพูดอย่างจริงใจราเมศวร์ยิ้มกว้างก่อนก้าวขายาวขึ้นรถขับออกไปด้วยใจแช่มชื่นกับคำพูดเยินยอจากคนที่เขารัก
“สิ่งที่ดีที่สุดเลยเหรอ”ณภัทรเอ่ยถาม ใบหน้าคว่ำตึง ในใจรู้สึกอิจฉาคำเยินยอนั้นเขาอยากเป็คนที่ดีที่สุดของคนรัก ทำไมคำพูดนั้นไม่เป็ของเขา
“พี่คิดว่าไงล่ะ”พฤกษายิ้มอย่างเอ็นดูที่อีกฝ่ายหึงกระทั่งคำพูดเยินยอคนอื่น
“พี่อยากเป็คนที่ดีที่สุดของพฤกษ์อยากเป็คนแรกที่พฤกษ์คิดถึงไม่ว่าจะทำอะไร” ณภัทรบอกอย่างจริงใจเขาอยากเป็อย่างนั้นจริงๆ และอยากให้คนรักเห็นความสำคัญของเขา ตอนนี้บอกตามตรงว่าเขาขาดความมั่นใจ เขาไม่แน่ใจว่า พฤกษารักเขามากแค่ไหน
ใบหน้างอง้ำอย่างคนอารมณ์ไม่ดีของณภัทรทำให้อรอุมาและเพื่อนๆ ของพฤกษ์สอบถามร่างบางว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมประธานนักเรียนหน้าตาบอกบุญไม่รับแบบนั้น หรือทะเลาะกันอีกแต่ทุกคนกลับไม่ได้คำตอบอะไรนอกจากรอยยิ้มของพฤกษา
รถบัสแล่นออกจากวัดในจังหวัดลำพูนด้วยความเหนื่อยอ่อนจากกิจกรรมที่เพิ่งผ่านมา ทำให้ทุกคนในรถบัสนั่งหลับกันหมดไม่เว้นแม้แต่แจ๊สซี่ และออลลี่พิธีกรที่สร้างสีสันและความสนุกให้ทุกคนบนรถบัสก็สลบไสลไปด้วย
ณภัทรมองหน้าคนรักที่กำลังนั่งกินขนมขบเคี้ยวอย่างไม่สนใจเขาหรือพฤกษายังโกรธเขาอยู่ แต่เมื่อคืนก็เคลียกันหมดแล้ว แต่ก่อนที่ปากหยักจะถามอะไรออกไปกลิ่นน้ำยาสระผมก็ลอยมาแตะจมูก พร้อมศรีษะงามซบอิงไหล่หนาอย่างออดอ้อนปากหยักยกยิ้ม และเอนศรีษะตัวเองลงซบศรีษะงามเช่นกัน
“ผมรักพี่นะครับ รักมากที่สุดและเพราะรักมาก ผมจึงไม่อยากให้พี่โกหกอะไรผม ไม่อยากให้พี่เล่นกับความรู้สึกคนอื่นพี่ราเมศวร์คือพี่ชายที่ดีที่สุดของผม ส่วนพี่ก็คือคนรักที่ดีที่สุดของผม”สิ้นคำพูดนั้น หัวใจของ ณภัทรก็พองโตจนคับอก รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าคมมือหนาจับมือบางอย่างแสนรัก คำพูดที่เขารอคอยในที่สุดก็ได้ยินจากคนรักของเขาแล้วต่อไปนี้เขาจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับใครอีกถึงแม้ที่ผ่านมาจะมีแต่หญิงสาวมาเสนอและเขาเพียงทำหน้าที่สนอง มันเป็ความเต็มใจของทั้งสองฝ่าย แต่สุดท้ายหากอีกฝ่ายทำตามสัญญาว่าไม่จะผูกมัดไม่ได้ก็จะทำให้เกิดปัญหาเหมือนที่เกิดกับซูซี่ เมื่อความรู้สึกรักเกิดขึ้น ความ้าความยึดมั่นในรัก ก็ทำให้สร้างความเ็ปให้อีกฝ่ายอยู่ดีหลังจากนี้เขาจะรักและดูและพฤกษาให้ดีที่สุด เพราะพฤกษาเป็คนดีจึงทำให้เขาอยากเป็คนดีไปด้วย
“พี่ขอบคุณมากนะพี่ก็รักพฤกษ์มากเช่นกัน” มือหนาบีบมือบางเพื่อ้ายืนยันความหนักแน่นในคำพูดของเขา
ในที่สุดรถบัสก็กลับมาถึงมหาวิทยาลัยทุกคนแยกย้ายกลับห้องของตัวเองเพื่อพักผ่อนให้เต็มที่ณภัทรขับมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์โดยมีพฤกษาซ้อนท้ายขับกลับมายังหอพัก และได้พบกับราเมศวร์ยืนรอพฤกษาอยู่สายตาคมมองอย่างหงุดหงิดอีกครา
“พี่เอาของฝากคุณป้ามาให้ พี่ฝากให้ท่านนะอาทิตย์นี้หากพฤกษ์กลับบ้านก็บอกพี่ พี่จะไปส่ง”
“ครับพี่ ขอบคุณมากครับ”
“ไม่ต้องครับ แฟนผม ผมพาไปเองได้ขอบคุณนะครับพี่” ณภัทรเดินไปหาทั้งสองคนพร้อมบอกอย่างหงุดหงิด
“งั้นไม่เป็ไรมีอะไรให้พี่ช่วยก็บอกละกันนะ พี่ไปก่อน” ราเมศวร์ขอตัวลาเมื่อเห็นสีหน้าของณภัทรที่บอกว่าหงุดหงิดเต็มที่
“ทำไมพฤกษ์ไม่ปฏิเสธรู้ทั้งรู้ว่าพี่ไม่ชอบให้ไปไหนมาไหนด้วยกัน พี่เป็แฟนพฤกษ์ อยากไปไหนก็บอกพี่จะ์หรือนรกพี่ก็พาไปได้หมด”
“ผมบอกแล้วไง ว่าเขาเป็แค่พี่พี่เขาอยากไปหาแม่ ผมก็แค่จะพาไปด้วย ไม่มีอะไรเกินเลย”
“ไม่รู้แหละ พี่ไม่ชอบก็คือไม่ชอบอยากไปไหนพี่พาไปเอง เข้าใจไหม” อารมณ์หึงทำให้ณภัทรไร้เหตุผล และเอาแต่ใจกับคนรัก
“คร้าบ ได้คร้าบ ว่าแต่ช่วยพาผมไป์หน่อยสิผมอยากเห็น”
“ได้ตามมาสิ ์ชั้น 7 เลยล่ะ” ณภัทรพูดเป็นัย แต่ร่างบางก็ฟังไม่เข้าใจคิดว่าเขาจะพาไป์จริงๆ แต่์ที่ณภัทรพูดกับที่พฤกษาเข้าใจ เป็คนละที่กันหากพฤกษารู้เขาคงโดนหยิกเป็แน่ ตอนนี้เขาอารมณ์ดีแล้วเพราะคำว่า ‘อยากขึ้น์ของอีกฝ่าย’
หลังจากขึ้นมาบนห้องชั้น 12 ตอนนี้พฤกษายึดห้องนี้เป็ห้องตัวเองไปแล้ว เพราะณภัทรไม่ยอมให้ลงไปนอนห้องตัวเองมือบางหยิบผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำทำความสะอาดร่างกายเพราะเหนียวตัวเต็มที ณภัทร อยากเข้าไปอาบน้ำด้วยกันแต่พฤกษาก็ดึงดันห้ามไว้เขายังเขินอายเกินกว่าจะทำยอมทำอะไรน่าอายแบบนี้
เที่ยงคืนศรีษะงามนอนหนุนแขนแกร่งของคนรักมือบางเลื่อนดูคลิปในเฟสบุ๊คที่เพื่อนๆ เขาเอาลงในเพจ เป็ภาพกิจกรรมค่ายอาสามีทั้งแบบภาพนิ่ง และคลิปวีดิโอ พฤกษาเอ่ยแซวเมื่อมีภาพถ่ายติดภาพเขาหรือภาพคนรักณภัทรเองก็ดูตาม ก่อนจะโน้มตัวมากอดร่างบาง สูดดมกลิ่นหอมของเส้นผมมือแกร่งลูบไล้เส้นผมเล่นไปด้วย เอ่ยแซวไปด้วย ณภัทรมีความสุขอิ่มเอิบหัวใจไม่นานทั้งสองก็เผลอหลับทั้งคู่ด้วยความเหนื่อยอ่อน ตอนแรกณภัทรคิดว่าจะพาพฤกษาไปดู์สักหน่อยเห็นบ่นอยากไปแต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายเหนื่อยมาจากงานค่ายอาสาเขาจึงคิดว่าแค่นอนกอดก็คงพอสำหรับค่ำคืนนี้
วันนี้วันเสาร์ สองหนุ่มจึงนอนหลับโดยไม่สนใจเวลาว่าผ่านไปเท่าไหร่จนสิบโมงเช้าก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นถี่ๆ มือบางเอื้อมไปหยิบอย่างงัวเงียตายังลืมไม่เต็มที่
“ฮาลลลลโหล คร้าบ”
“นี่แกยังไม่ตื่นอีกเหรอมีเื่แล้วรู้มั้ย เปิดดูเพจ Cuteboy ตอนนี้เลย” เสียงรีบร้อนของชนะพลดังขึ้นทำให้จากคนที่งัวเงียกลายเป็ตื่นเต็มตา มือบางรีบเปิดเพจดูว่าเกิดเื่อะไรขึ้นแล้วหัวใจก็กระตุกวูบ ดวงตากลมสะท้อนความกลัวอย่างไม่อาจปกปิดร่างบางหันไปมองคนรักที่ยังหลับใหลไม่นานเสียงเคาะประตูหน้าห้องก็ดังขึ้นรัวๆและเมื่อพฤกษาไปเปิดประตูก็พบว่า เพื่อนๆของเขารวมทั้งอรอุมาอยู่กันพร้อมหน้าแล้ว
พฤกษาปลุกให้ณภัทรตื่นมารับรู้เหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นเมื่อมีใครบางคนเอารูปตอนเขากำลังกอดกำลังจูงมือเดินเข้าห้องที่โรงแรมตอนไปเข้าค่าย ลงในเพจ Cuteboy คอมเมนท์บางคนก็กรี๊ดแสดงความดีใจ แต่บางคนก็กร่นด่าอย่างหยาบคายว่าเป็ถึงประธานนักศึกษาแต่กลับทำตัวไม่เหมาะสมคบทั้งหญิงและชาย ทำตัวน่ารังเกียจณภัทรอ่านข้อความแล้วก็ไม่แสดงสีหน้ายินดียินร้าย เพราะคนเ่าั้ไม่ได้มีอิทธิพลอะไรกับเขาไม่มีสิทธิ์มาตัดสินชีวิตของเขา คนเ่าั้ก็แค่สนุกและใช้ไม้บรรทัดของตัวเองวัดค่าของคนอื่น
“ทำยังไงดีพี่ตอนนี้เขารู้กันทั้งมหาลัยแล้ว” พฤกษากล่าวอย่างร้อนรน มองหน้าเพื่อนๆ เขาใจเสียทำอะไรไม่ถูก ตัวเขาเองไม่เป็ไรหรอกแต่ณภัทรเป็ถึงประธานนักศึกษา เป็เดือนมหาวิทยาลัย เป็คนที่ต้องเป็ตัวอย่างที่ดีอีกอย่างการคบกันของชายรักชายเป็ที่ยอมรับได้มากแค่ไหนแล้วอาจารย์หรือแม้แต่อธิการบดีพ่อของณภัทร จะกังวลแค่ไหนกับเื่นี้เขารู้สึกหูอื้อตาลายไปหมดเลย
“นั่นสิหากพ่อนายรู้เื่ไม่ยิ่งแย่เหรอ ท่านจะรับได้แค่ไหนเพื่อนในมหาลัยจะมองทั้งคู่ยังไง แล้วเื่ที่ภัทรคบทั้งหญิงทั้งชาย มันจะทำให้นายเสียชื่อมากแค่ไหน”อรอุมาบอกอย่างเป็ห่วง
“ไม่ต้องห่วงเราหรอกเราเตรียมตัวเื่นี้มานานแล้ว แต่ที่ยังกังวลก็คือพ่อกับแม่แต่พฤกษ์ไม่ต้องเป็ห่วง เราจะสู้ไปด้วยกัน พี่ไม่เคยอายที่คบพฤกษ์พี่ไม่เคยแคร์ว่าใครจะว่ายังไง ขอเพียงคนเ่าั้ไม่ว่า ไม่ทำร้ายพฤกษ์พี่ก็พอแล้วพี่อยากให้พฤกษ์เข้มแข็งเตรียมรับมือไว้ และสัญญากับพี่ว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเราจะไม่ปล่อยมือกันและกัน ได้ไหมพฤกษ์”ณภัทรมองสบตาขอคำสัญญาจากคนรักเพราะเขากลัวเหลือเกินว่าพฤกษาที่เป็ห่วงแต่ความรู้สึกคนอื่นจะปล่อยมือเขาเพียงเพื่อให้ทุกฝ่ายสบายใจ
“ครับ พี่” พฤกษาพยักหน้าให้สัญญา
“พวกเราจะช่วยไปคอมเม้นท์ดีๆเปลี่ยนกระแสแล้วกัน หากให้พวกเราช่วยอะไรก็บอกได้นะ พวกเรายินดีเสมอ”พิชัยบอกทั้งคู่ เขาเป็ห่วงพฤกษ์ไม่แพ้กัน
“ว่าแต่ห้องนี้มันสุดยอดของสุดยอดจริงๆ”ธานินทร์ตาโตเมื่อเริ่มสำรวจห้องของณภัทร ลูกชายอธิการบดีและนั่นทำให้ทุกคนเริ่มสังเกตและตาโตกันทุกคน
“นี่มันคอนโดหลายล้านเลยนะแบบนี้”ยงยุทธเสริม
“ห้องรับแขกคุณพ่อแต่เราขอมาอยู่น่ะ”ณภัทรบอกเรียบๆก่อนที่จะชวนทุกคนไปกินข้าวและเขาจะเป็คนเลี้ยงเองเพราะทุกคนอุตส่าห์มาด้วยเื่ของพวกเขา
บ่ายโมงของวันเสาร์หลังจากกินข้าวเสร็จและเพื่อนๆ ทุกคนแยกย้ายไปหมดแล้ว จริงๆวันนี้ต้องเป็วันครอบครัวแต่ณภัทรกลับไม่มีอารมณ์ทำอะไร ดวงตาคมยืนมองต้นกระบองเพชรสองต้นที่พฤกษาเป็คนให้ไว้โดยดูแลคนละต้นสิ่งที่เขากังวลมากที่สุดก็คือพ่อของเขา ตอนนี้พฤกษาออกไปข้างนอกโดยบอกเขาว่าไปทำธุระส่วนตัว เขาเองไม่อยากเซ้าซี้ เพียงแต่จะไปส่งแต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมจะขอไปเอง ตอนนี้จึงมีเพียงเขายืนดูต้นกระบองเพชรเพียงลำพัง ไม่นานก็มีเสียงโทรศัพท์เข้าซึ่งก็คือพ่อของเขาเองณภัทรยืนมองชื่อผู้โทรเข้าก่อนจะกดรับอย่างลังเลและกังวล
“ครับพ่อ”
“มาหาพ่อเดี่ยวนี้”น้ำเสียงเฉียบขาดทำให้ณภัทรรู้แล้วว่า พ่อเขารู้เื่ทุกอย่างแล้วถึงแม้ในใจจะกังวลมากแค่ไหน แต่ตอนนี้เขาตัดสินใจแล้วว่าเขาจะปกป้องความรักครั้งนี้ให้คงอยู่ให้ได้
ร่างสูงเดินเข้าบ้านอย่างเด็ดเดี่ยวและพร้อมจะเผชิญกับทุกสถานการณ์หากวันนี้ไม่เกิดเื่นี้ วันหน้าก็คงต้องเกิดขึ้นอยู่ดี เขาเตรียมใจไว้นานแล้วเพียงแต่ยังไม่รู้ว่าพ่อแม่เขาจะยอมรับได้มากแค่ไหน
“มาแล้วเหรอพ่อตัวดี”คำทักทายที่วันนี้แค่ฟังก็รู้ว่า อีกฝ่ายกำลังเก็บอารมณ์โกรธไว้แค่ไหนณภัทรมองหน้าผู้เป็บิดาที่นั่งหน้าตาบึ้งตึงมองหน้าผู้เป็มารดาที่นั่งบอกบุญไม่รับและพี่สาวของเขาที่ตอนนี้ส่งสายตาประมาณว่าพี่ช่วยแล้วนะแต่ไม่ได้ผล
“ว่ายังไงครับพ่อ ถ้าเื่พฤกษ์ผมอธิบายได้”
“งั้นอธิบายมา”
“ผมกับพฤกษ์เป็แฟนกัน ผมรักเขาและเขาก็รักผม เรารักกันครับพ่อ แล้ว เอ่อ พ่อกับแม่จะว่ายังไงครับ”
“แกรู้ไหมว่าแกทำให้พ่อเสียชื่อเสียหน้าแค่ไหน แกทำอะไรไม่เคยคิดถึงหน้าพ่อเลยพ่อเป็ถึงอธิการบดีแล้วลูกชายมาเป็แบบนี้ พ่อจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนถ้าคบกับผู้หญิงจะร้อยคนพันคนพ่อไม่เคยว่า แต่นี่แกคบกับผู้ชายทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็คบกับผู้หญิงมาโดยตลอด คนอื่นเขาจะว่าแกเป็คนยังไง เอาทุกเพศแกนี่มัน” ผู้เป็บิดาพูดอย่างเหลืออด จนผู้เป็แม่ต้องลุกขึ้นมาห้าม
222
