ฮานะ

                ภาพตรงหน้าของฮานะยังคงเคลื่อนไหวอยู่หลังช่องผนัง แสงสลัวจากอีกห้องกระทบเงาร่างที่ทับซ้อนกัน จังหวะของพวกเขาไม่เหมือนกันเสียทีเดียว แต่กลับประสานกันอย่างแปลกประหลาด เสียงหลายเสียงที่ไหลซ้อนกันหนักบ้าง แ๶่๥บ้าง เหมือนกำลังเรียกหา หรืออาจกำลังตอบรับกันอยู่

                ฮานะไม่ขยับ สายตาของเธอถูกดึงไว้กับภาพนั้น ราวกับกลัวว่าถ้าเธอละสายตาไปเพียงนิดเดียว ทุกอย่างจะหายไป ด้านหลังของฮานะ ริวยังคงอยู่ใกล้เธอ ใกล้พอจะรับรู้จังหวะลมหายใจที่เริ่มไม่สม่ำเสมอ เนื้อผ้าบางเบาถูกเลื่อนผ่านขึ้นไปอย่างช้า ๆ เหมือนไม่ได้ตั้งใจเร่งอะไรเลย แต่ก็ไม่ได้หยุด

                การ๼ั๬๶ั๼เกิดขึ้นอย่างเงียบงัน ไม่รุนแรง แต่ชัดเจนพอให้ฮานะรับรู้ได้ทันที ริวซุกหน้าลงกับร่องเสียวอมชมพูอันน้อยมีน้ำเริ่มฉ่ำแฉะ ลิ้นเริ่มทำหน้าที่โลมเลียในร่อง คว้านลึกลงไป

                ลมหายใจของเธอสะดุด ร่างกายเกร็งขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ถอย ตรงกันข้ามฮานะกลับนิ่งเหมือนกำลังรับรู้ทั้งภาพตรงหน้า และความรู้สึกที่ค่อย ๆ ชัดขึ้นจากด้านหลัง ความอบอุ่นบางอย่างแผ่ซ่านอย่างช้า ๆ…และต่อเนื่อง

                ฮานะเม้มริมฝีปาก ก่อนจะค่อย ๆ หันกลับมา ดวงตาของเธอมองพี่ริวที่กำลังเล่นเสียวกับร่องของเธอ ไม่ใช่แค่ความสงสัยอีกต่อไป เธอเองก็เริ่มควบคุมไม่ได้

                “พี่ริวคะ…” เสียงของเธอเบาและสั่นเล็กน้อย

                “ทำไมหนูถึงเริ่มอยากให้มันเกิดขึ้นอีก…ทั้งที่มันเพิ่งจบไปเองคะ”

                คำถามนั้นหลุดออกมาอย่างตรงไปตรงมา ไม่มีการปิดบัง ไม่มีการหลบเลี่ยง เหมือนเธอไม่ได้ถามเพื่อหาคำตอบ แต่ถามเพราะเธอรู้สึกมันอยู่จริง ๆ

                ริวเงยหน้ามองเธอ สายตานิ่ง ก่อนจะตอบกลับเบา ๆ ใกล้พอให้เสียงนั้นเหมือนกระซิบอยู่ข้างหู “ก็เพราะเธอน่ารักไงล่ะ”

                คำตอบนั้นสั้น ไม่ได้อธิบายอะไรด้วยคำพูด แต่ริวอธิบายด้วยการกลับลงไปตรงร่องเสียวริมฝีปากเขาดูดเม้มกลีบแคมที่ยังอูมแน่น ซึ่งนั่นกลับทำให้หัวใจของฮานะเต้นแรงขึ้นกว่าเดิม เธอหันกลับไปทางผนังอีกครั้ง แต่คราวนี้ภาพตรงหน้าไม่ใช่สิ่งเดียวที่เธอรับรู้

                ความรู้สึกจากด้านหลังค่อย ๆ ชัดขึ้น และรุนแรงขึ้น ลมหายใจของฮานะขาดห้วง เสียงจากอีกห้องยังคงดำเนินต่อแต่สำหรับฮานะ ทั้งภาพและความรู้สึกเหมือนเป็๞สิ่งเดียวกัน และเป็๞จังหวะที่เธอไม่อยากหยุดมันอีกแล้ว