หอฮวาหลัน
“อะไรนะ!! เ้าพาคนไปผิดหรือ” เสี่ยวอ้ายหญิงคณิกาในหอฮวาหลันถามบ่าวรับใช้ที่ยืนอยู่ตรงหน้า
“ข้าคิดว่าอย่างนั้นเ้าค่ะ เพราะตอนที่ข้าเข้าไปจุดกำยาน ข้ายังเห็นแม่นาง เหลียงเฟยอยู่ในห้องพอข้าออกมาจากห้องสักพักเพื่อรอให้กำยานออกฤทธิ์ จึงเข้าไปพาคนออกมา พอพาคนไปส่งถึงห้องรับรองใหญ่ข้าจะกลับมาเก็บกระถางกำยาน กลับพบว่าแม่นางเหลียงเฟยนอนอยู่บนเตียงเ้าค่ะ" หญิงรับใช้เล่า
“เ้าแน่ใจหรือ" เสี่ยวอ้ายถาม
“ข้าแน่ใจเ้าค่ะ”
“แล้วสตรีที่เ้าพาไปล่ะ เ้าพอจะรู้หรือไม่ว่านางเป็ใคร”
“ข้าไม่ทราบเ้าค่ะเพราะนางใช้ผ้าปิดหน้า” ยังไม่ทันได้ถามต่อเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“เสี่ยวอ้ายเ้าอยู่ในห้องหรือไม่ ข้าขอเข้าไปหน่อยได้ไหม” เสียงเหลียงเฟยเฟยเรียกอยู่ด้านนอก
“เ้าออกไปก่อนห้ามพูดอะไรทั้งสิ้นหากไม่เชื่อฟังเ้าคงจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น และนี่ค่าตอบแทนของพวกเ้า” เสี่ยวอ้ายหยิบถุงเงินส่งให้หญิงรับใช้คนนั้น
“พวกข้าเข้าใจดีแม่นางเสี่ยวอ้ายท่านไม่ต้องห่วง”
“แม่นางเหลียงเฟยเข้ามาได้ “
“เสี่ยวอ้ายไหนเ้าบอกว่าทุกอย่างราบรื่นดีทำไมข้านอนอยู่คนเดียวจนถึงเช้า”
เหลียงเฟยเฟยสาวงามอันดับหนึ่งแห่งหอฮวาหลันแม้ว่าเหลียงเฟยเฟยจะเติบโตในหอฮวาหลันแต่หน้าที่ของนางมีเพียงขับกล่อมเสียงดนตรีเท่านั้น “แม่นางเหลียงเฟยทำไมท่านถึงคิดว่าข้าทำงานพลาดล่ะ” เสี่ยวอ้ายถามด้วยท่าทีที่ถือไพ่เหนือกว่า
“หากครั้งนี้สำเร็จข้าจะตอบแทนเ้าอย่างงามขอเพียงข้าได้เป็ฮูหยินของคุณชายใหญ่ เ้า้าสิ่งใดเพียงเ้าเอ่ยปากข้าจะหามาให้เ้าทั้งหมด”
เหลียงเฟยเฟยบอก “ขอให้ท่านจดจำคำพูดของท่านไว้ เมื่อถึงเวลานั้นข้าหวังว่าท่านจะไม่ลืมคำพูดของท่าน” ท่าทางมั่นใจของเสี่ยวอ้ายทำให้เหลียงเฟย
เฟยมองนางอย่างมีความหวัง “แล้วเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกันแน่หลังจากข้ากลับมาจากห้องนางหญิงโม่ข้าก็นอนรอจนถึงเช้ากลับไม่มีความเคลื่อนไหวอันได"เหลียงเฟยเฟยสงสัย
“ท่านไปทำอะไรที่ห้องนายหญิงข้าบอกให้ท่านรออยู่ที่ห้องไม่ใช่หรือ”
“พอข้าบอกนายหญิงว่าไม่สบายนางก็ให้ข้าไปตรวจกับหมอหญิงที่ห้องของนางแต่พอไปถึงหมอหญิงก็กลับไปแล้ว” เหลียเฟยเฟยตอบ “เมื่อคืนหมอหญิงมาที่นี่หรือ”
“ใช่นางแค่ผ่านมาครู่เดียวนางก็กลับมีอะไรหรือ หรือว่าเ้าไม่สบายแต่คงไม่ทันแล้วกว่านางจะมาอีกครั้งก็เป็เดือนหน้า” นางบอกเสี่ยวอ้าย
“เปล่าหรอกไม่มีอะไร”
“เสี่ยวอ้ายข้าไม่เข้าใจในเมื่อเ้าใส่ยาลงไปในสุราของคุณชายใหญ่แล้ว เหตุใดเ้ายัง้าให้ข้าดมกำยานปลุกกำหนัดอีก”
“ท่านคิดว่าแค่วางยาก็ได้หรือหากคุณชายใหญ่รู้ทีหลังว่าถูกท่านวางยา ท่านคิดว่าตำแหน่งฮูหยินยังจะรักษาไว้ได้อีกหรือหากให้คิดว่าท่านเป็ผู้วางยา
มิสู้ให้คุณชายใหญ่คิดว่าท่านทั้งสองถูกวางยาไม่ดีกว่าหรือ “เ้าช่างฉลาดนักข้าเลือกคนไม่ผิดจริงๆ” “ข้ารู้แม่นางเหลียงเฟยว่าท่านคาดหวังกับแผนการครั้งนี้มาก ที่ข้ายอมร่วมมือกับท่านเพราะข้าเองก็อยากออกไปจากที่นี่เช่นกัน เราทั้งคู่ต่างก็หาที่พึ่งพิงไม่ต่างกัน เช่นนั้นครั้งนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นข้าต้องทำให้สำเร็จในเมื่อเราทั้งสองลงเรือลำเดียวกันแล้ว ข้าก็จะทำให้เต็มที่ท่านวางใจได้”
“แต่คุณชายใหญ่เฉินก็ไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ง่ายๆ” เหลียงเฟย เฟย อดที่จะกังวลไม่ได้ “ต่อให้ร่างกายและจิตใจของคุณชายใหญ่เฉินจะแข็งแกร่งสักแค่ไหนก็ไม่สามารถต้านทานพิษเปียนฝูของข้าได้แน่นอนท่านอย่าได้กังวลไป”
“เ้ารับปากเช่นนั้นข้าก็เบาใจ”
เหลียงเฟยเฟยพูด
“ข้าว่าอีกไม่เกินสามวันคุณชายใหญ่เฉินต้องตามหาท่านแน่แม่นางเหลียงเฟยเฟย”
เหลียงเฟยเฟยดีใจมากหลายปีที่นางเฝ้าฝันถึงแต่บุรุษผู้นี้
ไม่ว่าจะยากเย็นสักแค่ไหนต่อให้ต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมสักเพียงใดแม้แต่เื่ที่น่ารังเกียจอย่างการวางยา นางก็ทำได้โดยไม่ลังเลขอเพียงนางได้บุรุษผู้นี้ ต่อให้ต้องปีนูเาดาบหรือข้ามทะเลเพลิงนางก็ยอม ขณะที่เหลียงเฟยเฟยกำลังฝันหวานอยู่นั้น เสี่ยวอ้ายก็กำลังคิดเช่นกัน
“เป็เช่นนี้ก็ดีหากเ้าได้สิ่งที่้าแล้วเ้ายังจะเชื่อฟังข้าอยู่อีกหรือ มิสู้หาคนอื่นมาแทนตราบใดที่ข้ามีความลับของเ้าข้าก็ยังควบคุมเ้าได้
หรือ์กำลังเข้าข้างข้าป่านนี้ แม่นางผู้นั้นคงเตลิดหนีไปไกลแล้วหรือหากนางกลับมาเปิดเผยตัวตน ข้าจะเป็คนส่งนางไปปรโลกเอง ถึงจะเสี่ยงหน่อยแต่ผลตอบแทนก็คุ้มค่านักถึงเวลานั้นข้าเกรงว่าตำแหน่งฮูหยินของเ้าข้าคงต้องขอเ้าแล้ว”
เหลียงเฟยเฟยมัวแต่ดีใจจนไม่ทันสังเกตุท่าทางยิ้มเยาะของเสี่ยวอ้าย
546
