เวหาโอบพระพาย : ตอนที่ 4 ความในใจของอาจารย์เวหา
...เวหา...
เป็ครั้งแรกในตลอดระยะเวลา 7 ปีที่ผ่านมา ที่ผมได้มองหน้าน้องพายชัด ๆ
และเป็อีกครั้งที่ผมได้เห็นหยดน้ำสีใสเปรอะเปื้อนบนแก้มนวลของเธอ
“บ้าเอ๊ย” ผมด่าตัวเองด้วยความโมโห ผมทำน้องพายร้องไห้อีกแล้ว ผมมันไม่เอาไหนเลยจริง ๆ
น้องพายร้องไห้แล้วนิทราก็ดึงเธอออกไป ใจของผมอยากวิ่งตามเธอไปเลยในตอนนั้น แต่ตัวของผมยังไม่สามารถทำอะไรได้เพราะผมต้องทำหน้าที่อาจารย์พิเศษต่อไป
ทุกครั้งที่ผมเห็นน้องพายร้องไห้เหมือนใจผมโดนมีดเป็ร้อย ๆ เล่มมาปักเข้าที่กลางใจ ทำใจผมเจ็บเหลือเกิน
และเมื่อผมเดินตามน้องพายออกไป สิ่งที่ผมเห็นคือไอ้บ้าที่ไหนก็ไม่รู้ ซื้อน้ำมาให้น้องพายของผม ใจจริงผมแทบอยากเดินเข้าไปแล้วบอกมันว่าอย่ามายุ่งกับคนรักของผม แต่ใช่ครับ ผมไม่สามารถพูดคำเ่าั้ได้
ผมทำได้แค่เพียงบอกออกไปว่าใกล้จะถึงเวลาเรียนแล้ว พอถึงชั่วโมงเรียนสิ่งที่ผมมองหาอันดับแรกเลยคือ น้องพาย แต่ก็ต้องทำหน้าที่ของผมตามปกติ
ผมหาวิธีได้พูดคุยกับเธอโดยการสุ่มเลขที่ให้ตอบคำถาม แน่นอนครับผมเล็งไว้แล้ว น้องพายของผมเลขที่ 12
ผมรู้ดีว่าตำนานดอกกุหลาบแดงที่น้องพายพูดถึงเื่ราวเป็อย่างไร ผมหยุดนิ่งกับคำตอบของน้องพายอยู่สักพักก่อนที่ปากพล่อย ๆ ของผมมันจะพูดออกมาว่า “ขอบคุณครับนักศึกษา”
ผมพูดไปแค่นั้นและลอบมองน้องพายกับเพื่อนอยู่เป็ระยะ น้องพายน่ารักเป็บ้าเลย น่ารักจนทำใจผมเจ็บไปหมด
แล้วความคิดชั่วร้ายในหัวของผมมันก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง ผมมองไปที่น้องพายกับนิทราและแกล้งทำเป็ต่อว่าพวกเธอที่คุยกันในเวลาเรียน เพื่อจะทำให้ผมได้ใกล้กับเธอมากขึ้นโดยให้เธอและเพื่อนเก็บเอกสารประกอบการเรียนการสอนมาคืนผม
ทุกเวลาที่น้องพายจะทำอะไรไม่ว่าจะขยับตัวหรือคุยกับใครทุกอย่างอยู่ในสายตาของผมทั้งหมด จนถึงเวลาที่น้องพายเดินเอาเอกสารประกอบการเรียนการสอนมาคืนผม ผมก็มัวแต่คิดเื่ของเธอเพลินๆ พอเธอถามผมว่าให้วางเอกสารทั้งหมดไว้ตรงไหนผมเลยเผลอปากพูดไปว่า
“วางไว้บนโต๊ะเลยครับน้องพาย”
ผมเห็นน้องพายนิ่งเงียบไปสักพัก คงเพราะเธอคงจำได้ว่า ผมมักจะเรียกเธอว่าน้องพายเสมอ รอพี่หน่อยนะครับน้องพายอีกไม่นานเกินรอ พี่จะทำให้เรากลับมารักกันเหมือนเดิมให้ได้ ไม่สิ ผมจะรักเธอให้มากขึ้นกว่าเดิม ...พี่รักน้องพายนะคะ...
402
