…หลายวันถัดไป…
เมื่อถึงเวลาหลงอินออกจากหมู่บ้านเพื่อไปสอบ
ผลคือเขา สามารถสอบจอหงวนได้ และได้ไปทำงาน
ในกรมอาญา ทำให้เขาต้องย้ายไปอยู่ ในเมืองหลิวโจว
เขาได้พบกับคนผู้หนึ่งซึ่งเป็เ้าของห้างร้าน
เขาสนใจ ผ้าที่หลงอินสวมใส่
จึงถามที่มาของผ้า
ทำให้เ้าของห้างร้าน สั่งผ้า
จากโรงทอฮ้ายฉิง
ซูลี่ จึงพลอยได้รับเงินก้อนโต
จากการสั่งผ้าครั้งนี้ นางดีใจมาก
และรีบผลิตผ้าให้ทันตาม ที่ลูกค้าสั่ง
และแล้วก็เสร็จทันเวลา
นางจึงเดินทางออกจากหมู่บ้าน
พร้อมกับ ต้าอัน และ หลงอิน
เพื่อไปส่งสินค้า ในตัวเมือง หลิวโจว
เมืองหลิวโจวเป็เมืองที่ใหญ่มาก
ใหญ่กว่าเมืองจิวหยางอยู่หลายส่วน
ผู้คนในเมืองนี้ต่างรำรวย เพราะเศษฐกิจที่ดีและมีกำลังซื้อสูง
ทำให้เมืองแห่งนี้ใหญ่โต และทันสมัยอยู่มาก
อีกทั้งยังงดงาม ราวกับเมืองในเทพนิยาย
ผู้คนต่างแต่งตัวดีผิวพรรณสะอาดสะอ้าน
ไร้ขอทาน และคนไร้บ้าน
เป็เมืองผู้ดี เศษรฐีโดยแท้
พวกเขาทั้งสามนั่งกินอาหารร้านหนึ่งในตลาด
ขณะที่พวกเขากินอยู่ ก็ได้ยินเสียงพูดคุยกัน
อย่างสนุกสนานถึงเื่ของใครบางคน
>< : เ้ารู้หรือไม่ เขานะคือรักแรกของข้าเซียวละ ทั้งหล่อเหลา
รำรวยอันดับ 1 แถมยัง ตัวคนเดียวด้วย
ถ้าข้าได้ ใกล้ชิดสักครั้งคงตายตาหลับแล้วละ ฮิอิๆ
^^ : เ้าก็ว่าไป ข้านี้ฝันเห็นเขาทุกคนเลย เ้าอย่ามาแย่งของรักของข้าเชียวนะ
เขาเป็ของข้า ฮ่าๆ
>< : รำรวยออกปานนั้น ไม่สนใจใคร สงสัยจะรอข้า ฮ่าๆ
ข้าสืบมาแล้ว วันนี้เขาจะมากินข้าวร้านนี้ละ
ข้างดงามพอหรือยัง
^^ : งดงามยิ่งนัก งดงาม
พวกนางพูดคุยกันไปก็หัวเราะไป
ทำให้ต้าอัน ที่ฟังอยู่
ถามซูลี่ขึ้นมา
ต้าอัน : พวกนางพูดถึงใครกัน ท่านพี่
ปากเล็กที่เคี้ยวอาหาร อยู่ ก็ทั้งเคี้ยวทั้งถาม
ซูลี่ : เ้าไข่อ้วนรีบกินไปเลย เดี๋ยวอาหารติดคอเอาหรอก
หลงอิน : กินช้าๆ ก็ได้ ไม่ต้องรีบ พี่นัดเขาไว้ อีกตั้ง 1 ชั่วยาม
ซูลี่ : เ้าค่ะ
ต้าอันเอื่อมมือมาดึงแขนเสื้อ หลงอิน
ก่อนจะเอ่ย ท่านพี่ ข้าอยากกินขนมนั้น
นางชี้ไปยัง สตอเบอรี เคลือบน้ำตาล ที่เขาเสียบไม้ ไว้
ก่อนจะขอร้องให้หลงอินพาไปซื้อ
หลงอินจึงเดินพานางไปซื้อทันที
เขาไม่เคยปฏิเสธเด็กน้อยตัวอ้วนคนนี้ได้เลยสักครั้ง
เขาทั้งรักและเอ็นดูนางดุจดังน้องสาวแท้ๆ
ปล่อยให้ซูลี่นั่งกินอาหารอยู่ ผู้เดียว
ขณะนั้นเอง
ก็มี ชายหนุ่ม เดินเข้ามาในร้าน
และมีผู้ติดตาม มาอีก 1 นาย
ชายหนุ่มเดินเข้าไปนั่งในห้องสำหรับแขกพิเศษ
ก่อนจะนั่งลง
เมื่อเดินเขามา เหล่าสตรีที่นั่งอยู่ในร้านก็ต่างส่งเสียง ใสเรียกร้องความสนใจ
บ้างก็ จัดแต่ง ผม ปะแป้ง แต่งหน้า ให้ดู งดงาม
ซูลี่เห็นแล้ว ก็อดกลั้นขำ ไม่ได้ ก่อนจะมองเห็นหน้า
ของชายผู้นั้น อย่างชัดเจน
“อ…อาตง!!”
เมื่อนางเห็นเป็เขา
นางก็ดีใจจนจึงรีบวิ่งตามเข้าไปหาในห้อง
เหล่าบรรดา หญิงสาวที่นั่งมองกันอยู่
ต่างพากันซุบซิบนินทากันอย่างเสียงดัง
“นางเป็ ผู้ใดกัน! ช่างกล้ายิ่งนัก!!”
“ดูแต่งตัวเข้า สภาพนั้นยังจะกล้าทำตัวเช่นนี้อีก”
ซูลี่ : อาตง อาตง นี้ข้าเอง ซูลี่
พร้อมยิ้มให้กับชายหนุ่มด้วยความดีใจ
เ้าจำข้า ได้หรือไม่ ข้าไง ซูลี่ ซูลี่เอง
เ้าไม่ได้ หรือ
สิ้นเสียงของนาง เหล่าสตรีนอกห้องก็ต่างขำขันกันเสียงดัง
อี้ชวน ผู้ติดตาม : เเม่นาง ท่านจำผิดคนแล้วละ
นายน้อย ของข้า มีนามว่า ซีฮัน ขอรับ
ท่านจำผิดแล้ว ขอเชิญออกไปเถอะ ขอรับ
ซูลี่ : ไม่ผิดเป็แน่ ข้าจำเขาได้ เขาคือตงหยาง คนรักของข้า
เมื่อสิ้นเสียงนาง เสียงหัวเราะ นอกห้องก็ดังขึ้นมาอีก
พร้อมเสียงด่าว่า นางอย่างเสียหาย ตามมาอย่างต่อเนื่อง
ซูลี่ : อาตง เ้าลืมข้าจริง หรือนี้
ข้าไม่เชื่อว่าเ้าจะลืมข้าได้
ซีฮัน : นำตัวนางออกไป
ซูลี่ : ห่ะ !!!
ไม่ต้อง ข้าไปเอง แต่ข้า ขอพูดอะไรสักหน่อย
ข้าขออภัยแทนท่านพ่อข้าด้วย ถ้าเขาผิดต่อเ้า
ข้าอยากให้เ้าสืบดู เพราะ ข้าว่ามันมีพิรุธหลายอย่าง
ช่วยสืบดูอีกทีจะได้ไหม
นางพูดยังไม่ขาดคำ อี้ชวนก็อุ้มนาง
ออกจากห้อง ก่อนจะโยน นางลงกองกับพื้น
“ตุบ! โอ้ยยยย!! เ้าบ้าเอ่ยยย เจ็บยิ่งนัก!”
เสียงหัวเราะก็ดังจน นางรีบลุคและเดิน ไปนั่งที่โต๊ะตนเอง
นางทั้งเจ็บกาย และเจ็บหน่วงที่ใจ
เขาลืมนางแล้วจริงๆ หรือ
หรือเขาได้รับาเ็ทำให้จำนางไม่ได้กันนะ
ด้วยความที่นางผ่านความลำบาก มามาก
ทำให้นาง ไม่โอดครวญกับสิ่งต่างๆ
นางรีบทำใจ และยอมรับความเป็จริง
ก่อนจะนั่งกินอาหารต่อ
ถึงแม้นางจะรักเขาเพียงใด
แค่ได้รู้ได้เห็นกับตา ว่าเขามีชีวิตที่ดี
ก็ดีเพียงพอแล้ว
เื่เขากับนางคงเป็ไปไม่ได้แล้ว
นางไม่แน่ใจว่า บิดาของนางสั่งฆ่าเขา
หรือว่าเป็เื่เข้าใจผิด
นางเคยคิดหาเหตุผล มันก็เข้าข่ายเป็พ่อของนาง
แต่ถ้าคิด ดูในนิสัยของบิดา นาง แค่มดสักตัว เขายังไม่เคยฆ่าเลย
นี้เป็คน ทั้งคน เขาต้องไม่กล้าทำเป็แน่
นางเก็บความสงสัยมาหลายปี จนเจอเขาวันนี้
ทำให้นางได้พูดออกไป
ที่ผ่านมา นางไม่มีความสามารถ ตามสืบเื่อะไรได้เลย
นอกจากหาเลี้ยงชีวิตนางและน้องสาวแล้ว นางก็ไม่มีเวลาทำสิ่งใดเลย
ต้าอัน : ท่านพี่ ๆ อร่อยจริงๆเ้าค่ะ
ท่านพี่ชิมดู ชิมดู
ต้าอันวิ่งมาก่อนจะยื่นสตอเบอรีเคลือบน้ำตาลมาให้นาง
ซูลี่รับมาก่อนจะ ชิมเข้าหนึ่งคำ
ซูลี่ : อร่อย อร่อย จริงจริงเลย
ต้าอัน : เห็นไหมบอกแล้ว ท่านพี่ต้องชอบเป็แน่
ไว้เมื่อข้ากลับหมู่บ้านจะซื้อไป ฝาก ท่านป้ากับท่านลุงด้วย
หลงอิน : เ้าไข่เน่า เงินเยอะเหลือเกินนะเ้า นี้
ต้าอัน : ไม่ใช่เงินข้า แต่เป็เงินท่านพี่หลง นั้นละเ้าค่ะ ฮ่า ฮ่าา
427
