สตรีดื้อรั้นผู้นี้ เป็นภรรยาของข้า

หลายวันผ่านไป หลังจากหยางลี่เจินฟื้นตัวจนแข็งแรงดี และเรื่องวุ่นวายในจวนก็คลี่คลาย เหวินเจาเหยียนตัดสินใจพาหยางลี่เจินกลับจวนใหญ่ที่เมืองหลวง ทุกอย่างในเมืองนี้เริ่มกลับสู่ความสงบสุข และเขาเองก็คิดว่าถึงเวลาที่จะกลับไปจัดการงานการค้าที่คั่งค้างอยู่

“เจ้าพร้อมจะเดินทางหรือยัง?” เหวินเจาเหยียนถามขณะที่หยางลี่เจินกำลังตรวจสอบสัมภาระ

“ข้าพร้อมแล้ว” นางตอบด้วยรอยยิ้ม แม้จะมีความอาลัยเล็กน้อยต่อบรรยากาศสงบเงียบของจวนแห่งนี้ แต่ในใจก็ยินดีที่จะได้กลับไปยังที่ที่เธอรู้สึกว่าเริ่มเรียกว่า “บ้าน” ได้

เช้าวันเดินทาง รถม้าคันใหญ่พร้อมบ่าวไพร่ที่เตรียมตัวเรียบร้อยจอดรออยู่หน้าเรือน เหวินเจาเหยียนก้าวขึ้นม้าของเขา หันมามองหยางลี่เจินที่บ่าวช่วยพยุงขึ้นรถม้า “เจ้ามั่นใจว่าข้านั่งบนรถม้ากับเจ้าไม่ได้หรือ?” เขาถามพร้อมรอยยิ้ม

หยางลี่เจินหัวเราะเบาๆ “ท่านคงไม่อยากทิ้งม้าตัวโปรดของท่านหรอก ข้ารู้ว่าท่านชอบขี่ม้ามากกว่า”

“แต่ข้าก็ชอบอยู่ข้างเจ้าเหมือนกัน” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทำให้แก้มของหยางลี่เจินขึ้นสีเล็กน้อย

ระหว่างการเดินทาง ถนนยาวทอดผ่านป่าเขียวชอุ่ม สายลมเย็นพัดผ่าน เสียงล้อรถม้าดังกึกก้อง แต่กลับไม่ทำลายความสงบของบรรยากาศ หยางลี่เจินมองออกไปนอกหน้าต่างรถม้า ดวงตาของนางเปล่งประกายเมื่อเห็นทิวทัศน์ที่สวยงามตลอดเส้นทาง

“เจ้าเห็นอะไร?” เสียงของเหวินเจาเหยียนดังขึ้นจากด้านนอก

นางยิ้มก่อนจะตอบ “ทิวเขาสูงที่คล้ายกับภาพวาด ข้าคิดไม่ถึงว่ามันจะงดงามเช่นนี้”

เขาหัวเราะเบาๆ “นี่เป็นเพียงส่วนเล็กๆ ของแผ่นดิน ยังมีสิ่งที่งดงามกว่านี้ที่ข้าอยากพาเจ้าไปดู”

หยางลี่เจินยิ้มด้วยความสุข “ข้าจะรอคอยวันที่ท่านพาข้าไป”

เมื่อการเดินทางเข้าสู่วันที่สาม ขบวนม้าของพวกเขาเริ่มเข้าใกล้เมืองหลวง เสียงจอแจของผู้คนเริ่มดังมาแต่ไกล เหวินเจาเหยียนมองหอคอยสูงที่เป็นจุดเด่นของเมืองหลวงพร้อมรอยยิ้มบางๆ “ข้าคิดถึงบ้านเสียแล้ว” เขาพูด

หยางลี่เจินมองเขาผ่านหน้าต่าง ดวงตาของนางเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่น “ข้าก็เช่นกัน บ้านที่มีท่านอยู่ด้วย ข้ารู้สึกอบอุ่นเสมอ”

เขาหันมามองนาง สายตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน “เจ้าคือเหตุผลเดียวที่ทำให้บ้านของข้ามีความหมาย” หยางลี่เจินยิ้ม รู้สึกถึงความอุ่นใจในคำพูดของเขา ในใจของนางรู้ดีว่าไม่ว่าจะอยู่ที่ใด หากมีเหวินเจาเหยียนอยู่ข้างกาย นั่นก็คือบ้านสำหรับนางแล้ว…

หลังจากการเดินทางอันยาวนาน ขบวนของเหวินเจาเหยียนและหยางลี่เจินก็กลับมาถึงจวนใหญ่ที่เมืองหลวง ท้องฟ้ายามเย็นถูกย้อมด้วยแสงอาทิตย์สีทอง สร้างบรรยากาศที่อบอุ่นแต่สง่างาม เมื่อประตูจวนเปิดออก บ่าวไพร่ที่รออยู่รีบก้มลงคำนับด้วยความนอบน้อม “ยินดีต้อนรับกลับจวนเจ้าค่ะ/ขอรับ นายท่าน ฮูหยิน” หยางลี่เจินมองจวนใหญ่ที่อยู่ตรงหน้า แม้จะเคยมาที่นี่ก่อนหน้านี้ แต่ครั้งนี้ความรู้สึกกลับเปลี่ยนไป นางรู้สึกเหมือนได้กลับมาสู่บ้านที่แท้จริง

เหวินเจาเหยียนช่วยประคองนางลงจากรถม้า “เหนื่อยหรือไม่?” เขาถามเสียงนุ่ม

“ไม่เลย ข้าสบายดี” นางตอบด้วยรอยยิ้ม แม้ในใจจะรู้สึกเหนื่อยล้าจากการเดินทาง แต่ก็ไม่อยากให้เขากังวล

หลังจากเข้ามาในจวน เหล่าบ่าวไพร่รีบจัดเตรียมทุกอย่างให้พร้อม ทั้งอาหารและห้องพัก หยางลี่เจินนั่งลงในห้องโถงใหญ่ มองสำรับอาหารที่ถูกจัดวางอย่างประณีตตรงหน้า

“พวกเจ้าลำบากกันมากหรือเปล่า?” นางเอ่ยถามบ่าวไพร่ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

บ่าวพยักหน้าเล็กน้อย “ไม่เลยเจ้าค่ะ ฮูหยิน พวกเรายินดีที่ได้ดูแลท่าน” เหวินเจาเหยียนมองนางพลางยิ้มบางๆ เขาชอบที่หยางลี่เจินปฏิบัติต่อบ่าวไพร่ด้วยความอ่อนโยนเสมอ

“เจ้าไม่ต้องเกรงใจ ข้าจะดูแลเจ้าตลอดเวลาอยู่ที่นี่” เขากล่าว พร้อมกับส่งสำรับอาหารให้ตรงหน้านาง

หยางลี่เจินยิ้มรับ “ข้ารู้ว่าท่านดูแลข้าดีที่สุดอยู่แล้ว” หลังจากรับประทานอาหารเย็นเสร็จ ทั้งสองเดินออกมายังสวนด้านหลังจวนที่เต็มไปด้วยต้นไม้เขียวชอุ่มและแสงจันทร์ที่ส่องกระทบพื้นหญ้า

“ข้าจำได้ว่าตอนที่มาครั้งก่อน สวนนี้ยังไม่ได้งดงามเช่นนี้” หยางลี่เจินเอ่ย ขณะมองไปรอบๆ ด้วยสายตาเปี่ยมความชื่นชม

“ข้าสั่งให้คนจัดใหม่ เพราะข้ารู้ว่าเจ้าชอบดอกไม้” เหวินเจาเหยียนตอบ

นางหันมามองเขา ใบหน้าเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง “ท่านทำเพื่อข้าถึงเพียงนี้…”

เขายิ้มบางๆ ก่อนจะยื่นมือไปจับมือนาง “ข้าทำเพื่อเจ้ามากกว่านี้ได้เสมอ”

หยางลี่เจินมองเขา น้ำตาคลอเบาๆ “ท่านเป็นสามีที่ข้ารู้สึกโชคดีเหลือเกินที่ได้พบ”

เหวินเจาเหยียนจับมือนางแน่นขึ้น ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปใกล้ “และเจ้าก็คือสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิตข้า” ทั้งสองยืนอยู่ใต้แสงจันทร์ในสวนที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่นที่ไม่ต้องการคำพูดใดอีก…

หลังจากพักผ่อนในจวนได้ไม่นาน เหวินเจาเหยียนต้องกลับไปจัดการเรื่องการค้าอีกครั้ง เขานั่งอยู่ในห้องทำงาน ท่ามกลางเอกสารกองโตที่ลูกน้องนำมาส่งให้ “ท่านดูงานเยอะเหลือเกิน ข้าชักสงสารเสียแล้ว” หยางลี่เจินเดินเข้ามาพร้อมถาดชา นางวางถาดลงเบาๆ บนโต๊ะ ก่อนจะยื่นถ้วยชาให้เขา

เหวินเจาเหยียนเงยหน้ามองนาง ดวงตาที่เคยขรึมเคร่งกลับอ่อนโยนทันที “ข้าชินแล้ว เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง”

หยางลี่เจินมองเขา ก่อนจะนั่งลงข้างๆ “ถึงอย่างนั้น ท่านก็ควรพักบ้าง งานสำคัญ แต่สุขภาพของท่านสำคัญกว่าสำหรับข้า”

เขายิ้มบางๆ ก่อนจะดึงนางเข้ามาใกล้ “เจ้าช่างเป็นห่วงข้านัก”

“ข้าเป็นภรรยาของท่าน หากข้าไม่ห่วงท่าน แล้วข้าจะห่วงใคร?” นางตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

เหวินเจาเหยียนหัวเราะเบาๆ พร้อมกับลูบศีรษะนาง “เจ้าพูดเช่นนี้ ข้าคงปฏิเสธไม่ได้แล้วว่าจะต้องดูแลตัวเองให้ดียิ่งขึ้น” หลังจากเหวินเจาเหยียนพักดื่มชาสักครู่ เขาเดินออกไปดูโรงเก็บสินค้าของตระกูลพร้อมลูกน้อง ปล่อยให้หยางลี่เจินอยู่ในจวน

หยางลี่เจินเดินเล่นรอบๆ จวนใหญ่ สายลมอ่อนๆ พัดผ่าน ทำให้นางรู้สึกผ่อนคลาย นางหยุดยืนอยู่ที่สวนหลังจวน มองต้นไม้และดอกไม้ที่ปลูกไว้เรียงรายอย่างสวยงาม “ที่นี่สงบมาก…” นางพึมพำกับตัวเอง แต่ในใจกลับคิดถึงวันที่เธอและเหวินเจาเหยียนเดินเล่นด้วยกัน ไม่นานนัก เหวินเจาเหยียนกลับมาที่จวน เขามองหานางจนพบว่านางอยู่ในสวน เขาเดินเข้าไปใกล้ แล้วเรียกนางเบาๆ

“ลี่เจิน เจ้าออกมาเดินเล่นที่นี่คนเดียวหรือ?”

หยางลี่เจินหันมามองเขา ก่อนจะยิ้ม “ท่านกลับมาเร็ว ข้าแค่ออกมาสูดอากาศ”

เหวินเจาเหยียนเดินเข้ามาใกล้ แล้วจับมือนาง “ถ้าเจ้าอยากเดินเล่น คราวหน้ารอข้า ข้าอยากอยู่ข้างๆ เจ้า” หยางลี่เจินหัวเราะเบาๆ “ท่านพูดจาเหมือนจะตามติดข้าทุกเวลา”

“ข้าก็คิดเช่นนั้น” เขาตอบพร้อมรอยยิ้มมุมปาก ก่อนจะพานางเดินกลับเข้าไปในจวน บรรยากาศอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและความสบายใจที่ทั้งสองมีให้กันเสมอ…