แสงสุริยาอัสดงดวงสีส้มอิฐค่อยๆ จมลงสู่ก้นบึ้งของท้องทะเลมืดมิด ทิ้งไว้เพียงแสงสีม่วงครึ้มปนแดงฉานดั่งสีของสายเืทาบทับทั่วผืนฟ้าตะวันตกที่เงียบเหงา
ภายในห้องนอนของรดา กวินกำลังแต่งกายด้วยชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวเข้ารูปสีดำสนิทและกางเกงยีนส์สีเข้ม ชายหนุ่มตรวจเช็กเครื่องมืองัดแงะสลักพกพาช้าๆ สีหน้าหล่อเหลาตึงเครียด แววตาเด็ดเดี่ยวเด็ดขาด รดาเดินก้าวเข้ามาขวางประตูห้องนอนไว้ หยาดน้ำตาอุ่นๆ ไหลรินอาบสองแก้มใส หญิงสาวโผเข้ากอดแผ่นหลังกว้างของกวินไว้แ่า ซบใบหน้าหวานสะอื้นไห้ตัวสั่นระริกด้วยความกลัวลึกซึ้ง
"ไม่ไปได้ไหมคะกวิน... รดาขอร้อง... รดากลัวเหลือเกินว่าจะสูญเสียเธอไปจริงๆ... โฉนดที่ดินนั่นช่างมันเถอะ รดาไม่อยากให้เธอลอยคอเอาชีวิตไปเสี่ยงอันตรายกับคนชั่วร้ายแบบนายหัวเดชา" รดาพร่ำวอนเสียงสะอื้นไห้พลางใช้กำปั้นเล็กๆ ทุบอกแกร่งของเขาเบาๆ ด้วยความอัดอั้น
กวินหันกลับมากุมสองมือเรียวของคนรัก ดึงร่างอวบอัดเข้ามาสวมกอดไว้แน่นแสนรัก ปลายคางถูไถหัวไหล่บางอย่างอ่อนโยน "ไม่ได้หรอกครับรดา... เื่เลวร้ายทั้งหมดมันเริ่มต้นขึ้นเพราะความแค้นและความประมาทของผม... ผมเป็คนนำความมืดและมินตราเข้ามาทำลายคดีของคุณ... ให้ผมได้ชดเชยไถ่โทษของผมนะครับ... ผมสัญญาว่าจะเอาโฉนดที่ดินตัวจริงกลับคืนมาให้คุณและชาวบ้านให้ได้ เชื่อมั่นในตัวผมนะครับรดา"
ความรัก ความตึงเครียด และความกลัวว่าจะสูญเสียกันและกันไปชั่วนิรันดร์จุดชนวนไฟเพลิงราคะความปรารถนาสุดท้ายก่อนการเดิมพันด้วยชีวิตให้ปะทุขึ้น กวินก้มลงบดริมฝีปากจูบประคองรดาอย่างแสนรักและโหยหา รสจูบเต็มไปด้วยความปวดหนึบ ละมุนละไม ปนความป่าเถื่อนกลัวพราก รดากระชับโอบกอดบดเบียดเนื้อตัวเข้าหาแผงอกอุ่นร้อน สองมือดึงทึ้งเสื้อผ้าหลุดพ้นจากเรือนร่างอย่างเร่งรีบจนทั้งสองร่างเปลือยเปล่าััเนื้อหนังร้อนผ่าวบนเตียงนอนหนานุ่มท่ามกลางแสงโพล้เพล้สลัว
บทรักในค่ำคืนสั่งลานี้เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาและแรงราคะสะท้านใจ กวินลูบไล้ไปตามเนื้อตัวละเอียดละออของรดาดั่ง้าสลักความทรงจำ สองมือกุมหน้าอกเต้าอวบเต่งตึงบีบเค้นกระตุ้นอารมณ์บ้าคลั่ง ยอดปทุมถันสีชมพูตึงชันแข็งเกร็งรับริมฝีปากร้อนของกวินที่ก้มลงดูดกลืนเลียโลมอย่างหิวกระหาย รดาบิดส่ายสะโพกพลางร้องครางกระเส่าเสียงพร่า น้ำตาอุ่นๆ นองอาบสองแก้มด้วยความเสียวซ่านและหวาดหวั่น
"กวิน... รักรดาแรงๆ นะคะ... รักให้รดารู้สึกว่าคุณยังอยู่ตรงนี้..." รดาเว้าวอนเสียงสั่นพร่า
กวินไม่รอช้า ขยับแทรกสะโพกแน่นตึงระหว่างเรียวขาเรียวคู่สวยของรดาที่แยกอ้าอ้ากว้างต้อนรับตัวตนของเขา ชายหนุ่มจับแก่นกายยาวใหญ่ร้อนผ่าวแข็งขึงขยายตัวสูงสุดปูดเส้นเืจ่อเข้าปากทางรักชุ่มฉ่ำอุ่นร้อนที่เหนียวหนืดชุ่มน้ำกระสันท่ามกลางอารมณ์เสน่หาเย้ายวน กวินกดสะโพกสอบสอดใส่ตัวตนยาวใหญ่ทะลวงเข้าช่องทางรักคับแน่นอุ่นชื้นรวดเดียวสุดความยาวลึกซึ้งชนจุดเสียวลึกกระสัน
*สวม!*
"อ๊า!... กวิน!... จุกเสียวเหลือเกิน... ฮึก..." รดาครางสะท้าน ซบหน้าสะอื้นกับไหล่หนา ผนังช่องรักขมิบตอดรัดแก่นกายหนาั์แ่าราวกับ้ากักขังเขาไว้ในกายไม่ให้หายไป กวินโหมสะโพกกระแทกกระทั้นซอยเข้าออกเป็จังหวะหนักหน่วงรุนแรงสั่นสะท้านเตียงนอนขยับตามจังหวะรักป่าเถื่อน
*พั่บ! พั่บ! พั่บ!*
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังประสานกับเสียงสะอื้นไห้ของรดา กวินกระหน่ำกระแทกสะโพกสอบอย่างดิบป่าเถื่อนเอาแต่ใจ ปรนเปรอความเสียวซ่านให้คนรักอย่างลึกซึ้งที่สุดเท่าที่กวินเคยทำมา รดาโยกบดสะโพกมนสู้แรงกระแทก ยอดอกเสียดสีบดเบียดสู้พายุอารมณ์รักจนเนื้อตัวเกร็งสั่นสะท้าน รดาครางกระเส่าหลงทางร้องกรีดสุดเสียงเมื่อจุดกระสันถูกกระแทกย้ำซ้ำๆ จนปลดปล่อยน้ำหวานรักอุ่นๆ ออกมาเต็มคราบ กวินโหมกระแทกสะโพกซอยถี่นับสิบครั้งเป็จังหวะสุดท้ายกระแทกกดแน่นจนสุดตัวตน ครางต่ำลึกและะเิปล่อยน้ำรักอุ่นร้อนผ่าวขาวข้นฉีดพ่นเข้าช่องทางรักของรดาทุกหยาดหยดขมิบตอดรับแรงกระแทก
ทั้งสองกอดกุมกันแ่าหอบหายใจโยนในสภาพบอบช้ำเหนื่อยล้า กวินพรมจูบซับน้ำตาทั่วใบหน้าหวานของรดาแสนรักยืนยันสัญญาว่าจะกลับมาหาเธออย่างปลอดภัย
---
ยามดึกสงัด ท้องฟ้ามืดมิดไร้แสงจันทร์ มีเพียงเสียงคลื่นลมทะเลคำรามเกรี้ยวกราดดังกังวานก้องชายหาด
กวินในชุดพรางสีดำก้าวเท้าเดินเลียบแนวโขดหินทรายท้ายชายหาดมุ่งหน้าสู่คฤหาสน์หรูหลังโตของนายหัวเดชา ซึ่งตั้งเด่นเป็สง่ามีกำแพงปูนสูงชันล้อมรอบพร้อมกล้องวงจรปิดและระบบความปลอดภัยที่หนาแน่น ชายหนุ่มอาศัยสัญชาตญาณความยืดหยุ่นของร่างกายที่เคยฝึกฝนมาอย่างดี ปีนป่ายกำแพงด้านหลังจุดอับสายตากล้องหลบระบบเตือนภัยขึ้นไปได้อย่างเงียบงันดุจเงาแมวป่า
กวินแอบซุ่มเดินผ่านสวนหรู ลอบเลาะข้ามระเบียงชั้นสองผ่านประตูกระจกบานเลื่อนที่ไม่ได้ลงกลอนล็อกสนิทเข้าสู่ตัวตึกใหญ่ ชายหนุ่มก้าวเดินไปตามโถงทางเดินมืดสลัว ก้าวเท้าอย่างแ่เบาไร้เสียง มุ่งตรงไปยังห้องทำงานส่วนตัวของนายหัวเดชาที่เปิดไฟสลัวสีส้มด้านในสุดชวนให้ใจสั่น
กวินใช้เหล็กแหลมสะเดาะกลอนบานประตูแอบสอดตัวก้าวเข้ามาในห้องทำงานขนาดใหญ่ ตกแต่งด้วยไม้สักหนาและเครื่องหนังราคาแพง ชายหนุ่มเริ่มค้นหาโฉนดที่ดินตามโต๊ะและลิ้นชักตู้เอกสารอย่างร้อนรน ทว่ายังไม่ทันไร เสียงฝีเท้าหนักๆ และบทสนทนาอันคุ้นเคยก็ดังใกล้เข้ามาจากโถงทางเดินภายนอก กวินสะดุ้งรีบก้าวตัวแทรกแอบซ่อนอยู่หลังผ้าม่านกำมะหยี่ผืนหนาหลังโต๊ะทำงานใหญ่ทันควัน สองหูเงี่ยฟังหัวใจเต้นโครมคราม
บานประตูเปิดออกเผยให้เห็นร่างของนายหัวเดชาก้าวเดินเข้ามาพร้อมกับมินตรา ทนายความสาวในชุดเดรสรัดรูปโชว์เนินอกและสะโพก มินตรายื่นซองพลาสติกที่บรรจุโฉนดที่ดินตัวจริงโบราณส่งมอบให้นายหัวเดชาอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง
"นี่ค่ะโฉนดที่ดินตัวจริงของพวกชาวบ้าน... มินขโมยมาให้เรียบร้อยแล้วค่ะนายหัว" มินตราเอ่ยน้ำเสียงปนความโลภและหยิ่งผยอง
นายหัวเดชารับซองเอกสารมาเปิดดู คลี่โฉนดมองลายประทับโบราณแล้วหัวเราะร่าด้วยความสะใจกึกก้อง "ฮ่าๆๆ! เยี่ยมยอดมากมินตรา... เท่านี้พวกประมงหน้าโง่ก็ไม่มีหลักฐานไปสู้คดีในศาลสัปดาห์หน้า โครงการรีสอร์ตพันล้านของฉันจะได้ลุยต่อเต็มตัวสักที!"
นายหัวเดชาวางซองโฉนดที่ดินไว้บนโต๊ะทำงานกระจกใส ก่อนจะหันตัวเข้าหากระชั้นชิดมินตรา เอื้อมมือหนาไปลูบเอวบางและสะโพกอวบของทนายสาวลวนลามลูบไล้อย่างมีจุดประสงค์ "เพื่อเป็การฉลองความสำเร็จ... คืนนี้เธอต้องอยู่ปรนเปรอฉันหน่อยนะมินตรา" มินตราแม้ในใจจะอึดอัดและรังเกียจ แต่แสร้งฝืนยิ้มหวานแววตาซ่อนเร้นความ้าเงินทองสามล้านบาท
จังหวะที่นายหัวเดชาหันหลังจะดึงตัวมินตราเข้ามากอดรัดบดจูบ กวินตัดสินใจพุ่งตัวทะยานออกจากผ้าม่านหนาอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มคว้ามือคว้าซองโฉนดที่ดินบนโต๊ะทำงานกระจกได้อย่างแม่นยำและหมุนตัวหันหลังวิ่งมุ่งหน้าจะออกจากห้องทันทีหวังจะนำกลับไปให้รดา
"เฮ้ย! ใครวะ! จับมัน!" นายหัวเดชาะโเสียงหลงสะดุ้งโยนด้วยความโกรธจัด
กวินวิ่งบุกเปิดประตูห้องโถงทางเดินออกไป ทว่าชายหนุ่มกลับต้องหยุดชะงักเมื่อพบลูกน้องติดอาวุธปืนสั้นปืนยาวก้าวเข้ามาล้อมรอบทิศทางเป็สิบนายตามทางเดิน กวินกัดฟันสู้สุดใจ หลบวิถีะุปืนและะโเตะต่อยหักข้อมือชิงปืนล้มลูกน้องไปสองสามนาย ทว่าจำนวนคนที่มากกว่าและมีอาวุธล้อมรอบทำให้เขาเพลี่ยงพล้ำ ลูกน้องนายทุนคนหนึ่งก้าวเท้าอ้อมหลังชกด้ามปืนพกฟาดเข้าศีรษะแกร่งของกวินอย่างรุนแรงดังปึก!
ร่างสูงใหญ่ของกวินล้มโครมคว่ำลงกับพื้นหินอ่อน โลหิตสีแดงสดไหลทะลักออกจากาแที่ขมับเปื้อนหน้าหล่อเหลา ชายหนุ่มนอนทรมานไร้แรงต้านทาน สติสัมปชัญญะค่อยๆ ดับวูบลอยหลุดหายไปพร้อมกับซองโฉนดที่ถูกนายหัวเดชาก้าวเท้ามากระชากชิงคืนกลับไป
---
กวินสะดุ้งตัวลืมตาตื่นขึ้นมาช้าๆ ด้วยความเ็ปร้าวระบมปวดร้าวศีรษะประหนึ่งจะแตกออกเป็เสี่ยงๆ ชายหนุ่มพบว่าตนเองถูกมัดแขนมัดขาแ่าด้วยเชือกไนลอนติดกับเก้าอี้ไม้สักกลางห้องทำงานมืดสลัว เืสีแดงเริ่มแห้งกรังเปื้อนใบหน้าหล่อเหลา แผลแตกที่ขมับปวดหนึบจนลืมตาแทบไม่ขึ้น
นายหัวเดชาแสยะยิ้มยืนถือซองโฉนดที่ดินกวาดสายตามองกวินประหนึ่งมดปลวกไร้ค่า โดยมีมินตรายืนอยู่ด้านหลัง แววตาของทนายสาวฉายแสงความตื่นกลัว ห่วงใย และรู้สึกผิดอยู่ลึกๆ เธอขบริมฝีปากแน่นแต่ไม่กล้าเอ่ยปากทัดทานใดๆ เพราะกลัวอิทธิพลปืนและลูกน้องติดอาวุธของนายหัวเดชาที่จะหันกลับมาเล่นงานเธออีกคน
"แกคิดว่าแกเป็ฮีโร่หลุดมาจากหนังงั้นเหรอไอ้หนุ่มกวิน?" นายหัวเดชาเค้นเสียงหัวเราะ สมเพชจ่อปลายกระบอกปืนพกกระแทกขมับเปียกเืของกวิน "โฉนดที่ดินนี่ฉันจะเผาทิ้งคืนนี้... ส่วนตัวแก... ฉันจะสั่งให้ลูกน้องถ่วงหินโยนลงทะเลลึกให้ไปนอนเฝ้าปลาใต้สมุทร คดีที่ดินก็จบและแกก็จบพรากจากยัยรดาไปด้วย!"
กวินจ้องมองนายหัวเดชากลับด้วยสายตาคมกริบอาฆาตแค้นไร้ซึ่งความหวาดกลัวความตาย แม้ร่างกายจะาเ็สาหัสและตกเป็รองกิเลสบาป เดิมพันคดีที่ดินและชีวิตของเขาแขวนอยู่บนเส้นด้ายมรณะสีเืในราตรีโหมกระหน่ำพายุร้าย...
4K
