คำสั่งของคุณชายใหญ่เซี่ยหยางนั้นศักดิ์สิทธิ์ และรวดเร็วยิ่งกว่าราชโองการใดๆ ในสายตาของเสี่ยวชุ่ย นางใช้เวลาเพียงไม่ถึงครึ่งชั่วยามในการระดมพลและจัดเตรียมทุกสิ่งทุกอย่างจนพร้อมสรรพ
ขบวนเล็กๆ แต่กลับดู “เอิกเกริก” อย่างน่าประหลาดได้เคลื่อนตัวออกจากเขตเรือนไผ่หยก มุ่งหน้าลึกเข้าไปยังเขตเรือนหลังอันเงียบสงบ เสี่ยวชุ่ยเดินนำหน้าอย่างกระฉับกระเฉง รอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจประดับอยู่บนใบหน้าของนางไม่จางหาย เื้ัของนางคือบ่าวชายร่างกำยำสองคนที่ช่วยกันหามหีบเสื้อผ้าไม้เนื้อดีใบใหญ่ ตามมาด้วยบ่าวหญิงอีกสองคนที่คนหนึ่งประคองถาดสำรับอาหารซึ่งมีผ้าไหมคลุมไว้อย่างดี ส่วนอีกคนถือกล่องไม้ที่บรรจุของเล่นเด็กหญิงกระจุกกระจิกและผลไม้อบแห้งนานาชนิด
การปรากฏตัวของขบวนอันแปลกตานี้ได้สร้างแรงกระเพื่อมให้แก่เหล่าบ่าวไพร่ในเขตเรือนหลังที่ใช้ชีวิตอย่างซ้ำซากจำเจในทันที สายตาหลายสิบคู่ต่างจับจ้องมองตามด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกันออกไป
บ้างก็มองด้วยความอิจฉาริษยา...กระซิบกระซาบกันว่าเหตุใดคุณหนูเจ็ดผู้เป็ใบ้และถูกหลงลืมไปแล้ว จู่ๆ จึงได้รับความโปรดปรานถึงเพียงนี้
บ้างก็มองด้วยความเวทนา...ทอดถอนใจในโชคชะตาอันน่าสงสารของคุณหนูผู้อาภัพ และรู้สึกยินดีอยู่ลึกๆ ที่อย่างน้อย์ก็ยังคงมีตาอยู่บ้าง
เสี่ยวชุ่ยเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ไม่ได้สนใจสายตาเ่าั้ นางเดินตรงไปยังจุดหมายปลายทาง...เรือนพักเก่าของหลิวอี๋เหนียงที่บัดนี้แทบจะกลายเป็เรือนร้างไปแล้ว
เมื่อมาถึงหน้าเรือน...รอยยิ้มบนใบหน้าของเสี่ยวชุ่ยก็พลันหุบลงในทันที ภาพที่เห็นตรงหน้าช่างน่าหดหู่ใจยิ่งนัก ลานหน้าเรือนที่เคยงดงาม บัดนี้กลับมีวัชพืชขึ้นแซมอยู่ประปรายตามรอยแยกของแผ่นหิน ตัวเรือนไม้ที่เคยทาสีไว้อย่างสวยงามก็ซีดจางและหลุดร่อนไปตามกาลเวลา ไม่มีการบูรณะซ่อมแซมมาเป็เวลานานเท่าใดแล้วก็สุดจะรู้ได้
นางถอนหายใจยาวออกมาเฮือกหนึ่ง ก่อนจะหันไปสั่งบ่าวชายหญิงที่ตนพามาด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “พวกเ้า! ยังจะยืนบื้ออยู่ใยเล่า! รีบปัดกวาดเช็ดถูทำความสะอาดเรือนนี้ให้เร็วที่สุด! ทุกซอกทุกมุมต้องสะอาดเอี่ยมอ่อง! ที่นี่คือเรือนพักของคุณหนูเจ็ด...ไม่ใช่โรงเก็บฟืน..!”
สิ้นเสียงคำรามของนาง บ่าวทั้งสี่ก็รีบลงมือทำงานกันอย่างแข็งขัน
ขณะนั้นเอง...สายตาของเสี่ยวชุ่ยก็เหลือบไปเห็นเงาเล็กๆ ที่กำลังแอบมองนางอยู่ข้างบานประตูเรือนที่แง้มไว้...คุณหนูเจ็ดนั่นเอง
เสี่ยวชุ่ยรีบปรับสีหน้าให้กลับมาอ่อนโยนดังเดิม นางเดินเข้าไปใกล้ๆ ก่อนจะยอบกายลงทำความเคารพอย่างงดงามที่สุด “คารวะคุณหนูเจ็ดเ้าค่ะ”
นางเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มกว้างอย่างเป็มิตรที่สุดเท่าที่นางจะทำได้ “คุณชายใหญ่เป็ห่วงคุณหนู จึงให้บ่าวนำคนมาคอยรับใช้ดูแล และยังมีอาหารเลิศรส เสื้อผ้าอาภรณ์งดงาม และของอื่นๆ อีกมากมายมามอบให้ด้วยนะเ้าคะ”
เซี่ยหลิงหลันมองนางด้วยแววตาที่ยังคงหวาดระแวง แต่เมื่อได้ยินว่าเป็คำสั่งของ “พี่ชายใหญ่” นางก็ค่อยๆ พยักศีรษะช้าๆ เป็เชิงอนุญาตให้เข้ามาในเรือนได้
เสี่ยวชุ่ยจึงเดินนำขบวนบ่าวที่ยกข้าวของตามเข้าไปด้านใน บ่าวหญิงชราคนเดิมรีบออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มที่ดูไม่จริงใจนัก สายตาของนางเบิกกว้างเป็ประกายวาววับเมื่อเห็นข้าวของล้ำค่าที่ถูกนำเข้ามา
เสี่ยวชุ่ยแอบเห็นสายตาอันไม่เป็มิตรคู่นั้นได้อย่างชัดเจน นางจึงเดินเข้าไปใกล้ๆ แล้วเอ่ยปากปรามด้วยน้ำเสียงที่เบาแต่เยียบเย็น “ป้าจาง...คุณชายใหญ่ท่านเมตตา...แต่สายตาของท่านก็คมกริบดุจเหยี่ยว ความเมตตานี้หากมีคนทรยศ...มันก็อาจจะหายไปพร้อมกับลมหายใจของคนผู้นั้นได้เช่นกัน...ความหวังดีที่มีให้เ้าน่ะ อาจมีเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น”
บ่าวหญิงชราถึงกับหน้าซีดเผือด นางยิ้มแห้งๆ รีบโค้งคำนับรับคำอย่างรวดเร็ว “ข้า...บ่าวเข้าใจแล้วเ้าค่ะ เสี่ยวชุ่ย”
หลังจากนั้น เสี่ยวชุ่ยก็ไม่เสียเวลาอีกต่อไป นางสั่งให้บ่าวหญิงที่พามาสองคนต้มน้ำอุ่น เตรียมอ่างอาบน้ำให้คุณหนูเจ็ดอย่างระมัดระวังที่สุด การอาบน้ำขัดสีฉวีวรรณเป็ไปอย่างทุลักทุเลเล็กน้อย เพราะเซี่ยหลิงหลันยังคงหวาดระแวงคนแปลกหน้าอยู่ไม่น้อย นางคอยชำเลืองมองบ่าวหญิงชราคนเดิมอยู่เป็ระยะๆ ราวกับกลัวว่านางจะเข้ามาทำอันตราย
เมื่ออาบน้ำเสร็จและเปลี่ยนมาสวมใส่อาภรณ์ผ้าไหมสีชมพูอ่อนตัวใหม่ที่งดงามแล้ว รัศมีความเป็คุณหนูผู้สูงศักดิ์ก็ปรากฏขึ้นมาในทันที เสี่ยวชุ่ยจัดการตั้งสำรับอาหารให้คุณหนูเจ็ดด้วยตนเอง ป้อนข้าวนางอย่างใจเย็นจนอิ่มหนำสำราญ จากนั้นจึงนำของเล่นไม้แกะสลักรูปสัตว์ต่างๆ ออกมาให้เล่น
เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเข้าที่เข้าทางดีแล้ว เสี่ยวชุ่ยจึงขอตัวกลับ นางทิ้งบ่าวชายหญิงที่แข็งแรงและดูไว้ใจได้ไว้คู่หนึ่ง เพื่อคอยช่วยเหลือและปกป้องคุณหนูเจ็ด ตามคำสั่งของคุณชายใหญ่ทุกประการ
ค่ำคืนนั้น...เป็คืนแรกในรอบปีที่เซี่ยหลิงหลันได้นอนหลับบนเตียงที่สะอาดและอบอุ่น
ด้วยความเหนื่อยล้ามาตลอดทั้งวัน นางจึงเผลอหลับไปอย่างรวดเร็ว ในอ้อมแขนเล็กๆ ของนางนั้น...กำลังกอดตุ๊กตาผ้าตัวใหม่ที่พี่ชายใหญ่ฝากมาให้แน่น...
หยาดน้ำใสๆ หยดหนึ่ง...ค่อยๆ ไหลรินออกจากหางตาที่ปิดสนิท อาบดวงหน้านวลผ่องแม้ในขณะที่นางกำลังหลับใหล...มันคือน้ำตาแห่งความผาสุข ที่นางไม่เคยได้ััมาเนิ่นนานเหลือเกิน
ในห้วงนิทราอันแสนหวาน...นางฝัน...
นางฝันว่าตนเองได้กลับไปอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่นของหลิวอี๋เหนียง มารดาผู้เป็ที่รักอีกครั้ง นางไม่ได้เป็ใบ้ในความฝันนั้น...นางกำลังส่งเสียงเจื้อยแจ้ว เล่าเื่ราวอันแสนวิเศษที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้มารดาของนางได้ฟังอย่างมีความสุข...
…..
ด้านหวังอี๋เหนียง นางได้หยอดเชื้อไฟแห่งความริษยาลงในใจของบุตรชายแล้ว เซี่ยจื่อเหว่ยก็ไม่รอช้าแม้แต่วินาทีเดียว เขารีบเร่งรุดเดินทางไปยังห้องตำราของบิดาในทันที ด้วยความหวังอันเปี่ยมล้นว่าจะได้เห็นพี่ชายผู้โง่เขลาของตนถูกลงทัณฑ์ในเร็ววันนี้
เมื่อมาถึง เขาก็พรรณนาเื่ราวที่เกิดขึ้นในเขตเรือนหลังด้วยสำนวนวาจาที่บิดเบือนเล็กน้อย เน้นย้ำว่าการกระทำของคุณชายใหญ่เซี่ยหยางนั้น “ผิดกฎ” และ “ล่วงละเมิดขนบธรรมเนียม” ของวงศ์ตระกูลอย่างร้ายแรง
เสนาบดีเซี่ยที่กำลังนั่งสะสางกิจของราชสำนักอยู่นั้น เมื่อได้ฟังเื่ราวก็ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความประหลาดใจระคนความไม่พอใจ ‘เ้าลูกคนโตนั่นน่ะหรือจะไปที่เรือนหลัง?’ เขาคิดในใจ ‘ปกติมันไม่เคยย่างกรายเข้าใกล้สถานที่เ่าั้เลยแม้แต่ก้าวเดียว...นี่มันคิดจะทำอะไรกันแน่?’
ความเบื่อหน่ายในปัญหาที่บุตรชายคนโตสร้างขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อนใน่นี้ ทำให้โทสะของเขาเริ่มคุกรุ่นขึ้นมาอีกครั้ง แต่ด้วยนิสัยที่สุขุมเยือกเย็น เขายังคงเก็บอาการไว้ได้อย่างแเี
“พ่อบ้านเซี่ย!” เขาเอ่ยเรียกเสียงเรียบ “ส่งคนไปสืบดู...ว่าข่าวที่คุณชายรองนำมาแจ้งนั้น เป็จริงหรือไม่”
“ขอรับนายท่าน”
เพียงชั่วเวลาจิบชาหมดถ้วย บ่าวชายที่ถูกส่งไปก็รีบกลับมารายงานว่าเป็เื่จริงทุกประการ! ไม่เพียงแต่คุณชายใหญ่จะเข้าไปในเขตเรือนหลัง แต่ยังเอิกเกริกถึงขั้นส่งบ่าวไพร่และข้าวของมากมายไปปรนนิบัติคุณหนูเจ็ดอีกด้วย!
บัดนี้ ความไม่พอใจได้แปรเปลี่ยนเป็โทสะอย่างสมบูรณ์! แม้ใบหน้าของเสนาบดีเซี่ยจะยังคงเรียบเฉย แต่บรรยากาศภายในห้องตำรากลับเย็นเยียบลงหลายส่วนจนน่าขนลุก
“ไปตามตัวคุณชายใหญ่...มาพบข้าที่โถงประชุม..!”
พ่อบ้านเซี่ยสะดุ้งสุดตัว เขารีบโค้งคำนับรับคำแล้ววิ่งจากไปอย่างรวดเร็ว ในใจรู้ดีว่านายเหนือหัวของตนกำลังมีโทสะอย่างหนัก การเรียกไปพบที่ “โถงประชุม” นั้นหมายความว่านี่ไม่ใช่การว่ากล่าวตักเตือนธรรมดา...แต่คือการ “ไต่สวนความผิด” อย่างเป็ทางการ..!
เซี่ยจื่อเหว่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ ลอบยิ้มอย่างสะใจ ‘คราวนี้ล่ะ...พี่ใหญ่...ข้าจะรอดูว่าท่านจะเอาตัวรอดไปได้อย่างไร!’
ข่าวการไต่สวนด่วนครั้งนี้แพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเื่ไปถึงหูของฮูหยินใหญ่และคุณหนูใหญ่เซี่ยอวี้เหวิน ทั้งสองก็ถึงกับหน้าถอดสี รีบทิ้งสิ่งที่ทำอยู่ในมือแล้วมุ่งหน้าไปยังโถงประชุมด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความเป็กังวลในทันที
ระหว่างเส้นทางที่ทอดยาวไปยังโถงประชุม เซี่ยหยางเดินขนาบข้างพ่อบ้านเซี่ยผู้ชราภาพมาอย่างสงบ ด้วยสติปัญญาอันเฉียบแหลมของเสิ่นอี้ นางจึงเอ่ยถามถึงต้นสายปลายเหตุจากพ่อบ้านเซี่ยด้วยวาจาที่นอบน้อมแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจ จนทราบความจริงทั้งหมดในที่สุด
‘ที่แท้...ก็คือเ้าหนูรองนั่นเอง’ นางนึกหยันในใจ ‘คิดจะใช้กฎของบ้านมาเล่นงานข้างั้นรึ...ช่างอ่อนหัดสิ้นดี!’ ในสมองของนาง แผนการรับมือและคำพูดโต้กลับได้ถูกร่างขึ้นอย่างรวดเร็วจนเสร็จสมบูรณ์
เมื่อมาถึงโถงประชุมอันโอ่อ่าและน่าเกรงขาม บรรยากาศภายในก็ตึงเครียดยิ่งกว่าเชือกพิณที่ขึงไว้จนสุด ท่านเสนาบดีเซี่ยนั่งสงบนิ่งอยู่ในตำแหน่งประมุขบนเก้าอี้ไม้จื่อถานตัวใหญ่ที่สุด เบื้องขวาของเขาคือฮูหยินใหญ่และพี่หญิงใหญ่เซี่ยอวี้เหวินซึ่งมีสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล และเบื้องซ้าย...คือคุณชายรองเซี่ยจื่อเหว่ย ผู้ซึ่งยืนกอดอกมองมาที่เขาด้วยแววตาแห่งผู้ชนะ
เซี่ยหยางรับรู้ได้ถึงความเป็ปรปักษ์ที่อีกฝ่ายส่งมาให้ได้อย่างชัดเจน
เขาเดินเข้าไปกลางโถงอย่างสง่างาม ประสานมือทำความเคารพทุกคนในที่นั้นอย่างงดงามตามธรรมเนียม “คารวะท่านพ่อ คารวะท่านแม่ คารวะท่านพี่หญิงใหญ่..”
เสนาบดีเซี่ยไม่รอช้า เขารีบเข้าเื่ในทันที “เซี่ยหยาง!” น้ำเสียงของเขาแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความเดือดดาล “เ้าจงอธิบายมา! เหตุใดเ้าจึงล่วงละเมิดกฎของวงศ์ตระกูล ย่างกรายเข้าไปในเขตเรือนหลังโดยพลการ!”
ท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่จับจ้องมา...เซี่ยหยางกลับไม่แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขากล่าวตอบด้วยน้ำเสียงที่สุขุมและเยือกเย็นยิ่งกว่าน้ำในบ่อลึกเสียอีก
“ท่านพ่อเปรียบประหนึ่งดวงสุริยัน ที่คอยมอบความอบอุ่นและแสงสว่างให้แก่คนทั้งจวน...ผู้ที่อยู่ใกล้ชิดก็ย่อมได้รับไออุ่นอย่างทั่วถึง แต่ผู้ที่อยู่ห่างไกลออกไปในมุมมืด...ก็อาจต้องหนาวเหน็บอยู่บ้าง เพราะแสงสว่างนั้นสาดส่องไปไม่ถึง”
เขาเริ่มต้นด้วยการเปรียบเปรยที่ยกย่องบิดาจนทุกคนต้องนิ่งฟัง
“ผู้บุตร...ในฐานะบุตรชายคนโต พึงมีความกตัญญูรู้คุณและแบ่งเบาภาระของบิดามารดา
วันนี้...ผู้บุตรบังเอิญได้พบเจอกับน้องหญิงเจ็ดผู้โดดเดี่ยวโดยบังเอิญ สภาพของนางนั้นน่าอเนจอนาถใจยิ่งนัก ทั้งเสื้อผ้าที่ขาดวิ่น ร่างกายที่ผอมโซ และที่สำคัญ...คือแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว”
เขาหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น “เื่นี้...มิอาจโทษท่านพ่อและท่านแม่ได้ที่ดูแลจวนไม่ทั่วถึง ด้วยท่านทั้งสองมีภารกิจมากมายล้นตัว แต่คงเป็เพราะบ่าวไพร่บางคนละเลยในหน้าที่ เห็นว่าคุณหนูเจ็ดขาดอี๋เหนียงคอยดูแล จึงปล่อยปะละเลยนางถึงเพียงนี้”
“ในฐานะบุตรที่ดี และพี่ชายร่วมสายเื...ผู้บุตรมิอาจทนเห็นน้องหญิงเจ็ด เด็กสาวอายุเพียงเจ็ดขวบผู้เป็ใบ้ ต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนั้นได้ จึงจำต้องยื่นมือเข้าช่วยเหลือเป็การเร่งด่วน...ด้วยเกรงว่าหากเื่นี้รั่วไหลออกไปถึงนอกจวน จะทำให้เกียรติภูมิของสกุลเซี่ยต้องมัวหมองได้ว่า...แม้แต่คุณหนูในบ้านของตนเองยังดูแลไม่ได้”
คำพูดนั้นราวกับค้อนหนักที่ทุบลงกลางใจของเสนาบดีเซี่ย.!
เซี่ยหยางยังไม่หยุดเพียงเท่านั้น เขาปรายตามองไปยังเซี่ยจื่อเหว่ยแวบหนึ่ง ก่อนจะกล่าวประโยคสุดท้ายที่ร้ายกาจที่สุด
“ผู้บุตรเพียงแค่กำลังจะรีบมาเรียนให้ท่านพ่อได้ทราบเื่นี้อยู่พอดี...ทว่า...กลับมีบ่างช่างยุบางคน...รีบนำความมาฟ้องร้องเสียก่อน...ทำให้เื่ราวดูราวกับว่าผู้บุตรทำความผิดร้ายแรงไปเสียได้”
สิ้นคำนั้น...ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางห้องโถง!
คำอธิบายของเซี่ยหยางนั้นสมเหตุสมผลทุกประการ! เขาไม่ได้แก้ตัวว่าตนเองไม่ผิด แต่กลับพลิกสถานการณ์ทั้งหมด จากผู้ที่ “ทำผิดกฎ” กลายเป็ “บุตรกตัญญูผู้ปกป้องชื่อเสียงวงศ์ตระกูล”! และที่สำคัญที่สุด...เขาได้ตราหน้าผู้ที่นำเื่มาฟ้อง...ว่าเป็เพียง “บ่างช่างยุ” ที่คิดเล็กคิดน้อยไปในทันที!
สายตาของทุกคนในห้อง...ทั้งของเสนาบดีเซี่ย ฮูหยินใหญ่ และพี่หญิงใหญ่...ต่างหันไปมองยังเซี่ยจื่อเหว่ยเป็ตาเดียวกัน!
เซี่ยจื่อเหว่ยถึงกับกระอึกกระอัก.! ใบหน้าที่เคยเปี่ยมด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะบัดนี้ซีดเผือดลงในทันที เขารู้สึกราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่กลางที่ประชุม.!
“ท่านพ่อ!” เขารีบคุกเข่าลงกับพื้น ประสานมือแก้ตัวเสียงสั่น “ลูก...ลูกเพียงแต่เห็นว่าพี่ชายใหญ่ทำผิดขนบธรรมเนียม จึงรีบมาแจ้งให้ท่านพ่อได้ทราบเท่านั้น! หามีความคิดอ่านจะยุแยงใส่ความให้พี่ใหญ่ต้องได้รับโทษไม่นะขอรับ! ได้โปรดท่านพ่อโปรดเชื่อลูกด้วย!”
คำแก้ตัวของเขานั้นช่างฟังดูอ่อนหัดและไร้น้ำหนักสิ้นดี...ในสมรภูมิแห่งการชิงไหวชิงพริบครั้งนี้...เขาได้พ่ายแพ้ให้แก่พี่ชายผู้ที่เขาเคยดูแคลนมาตลอด...อย่างย่อยยับ..!
หนึ่งคอมเม้น หนึ่งดวงหัวใจ คือกำลังใจสู่นักประพันธ์
271K
