ทะลุมิติมาเป็นสาวน้อยปากแซ่บ ผู้ใช้วาจานำโชคในยุค 70 [จบ]

        สวี่จือจือเลือกที่จะเมินเฉยต่อคำเยาะเย้ยของลู่หลิงซาน แต่ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ

        “จุ๊ๆ ผู้หญิงคนนี้นี่ใจร้ายจริงๆ” ลู่หลิงซานพิงกรอบประตูมองสวี่จือจือวางของลง พร้อมพูดจาประชดประชัน “พี่ชายฉันโดนคุณย่าเรียกไปพบ แต่เธอกลับไม่รู้สึกเป็๞ห่วงอะไรเลยสักนิด?”

        “เป็๲ห่วงแล้วยังไง ไม่เป็๲ห่วงแล้วยังไง?”สวี่จือจือตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ

        “เธอ!” ลู่หลิงซานจ้องหน้าเธอ แล้วหัวเราะออกมา“เธอไม่สงสัยบ้างเหรอว่าทำไมคุณย่าถึงเรียกพี่ชายฉันไปพบด้วยท่าทีโกรธเกรี้ยวขนาดนั้น?”

        “ทำไมล่ะ?”

        สวี่จือจือไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น วันนี้เธอไปเอาเสื้อผ้าเก่าๆที่พอจะใส่ได้ของเ๯้าของร่างเดิมมาจากบ้านตระกูลสวี่ ขณะที่จัดเสื้อผ้าไปด้วยก็ถามอย่างไม่ใส่ใจ

        “เมื่อคืนพวกเธอทำอะไรไว้ เธอไม่รู้ตัวหรือไง?”ลู่หลิงซานกลอกตา

        “ทำอะไร?” คราวนี้สวี่จือจือเงยหน้าขึ้นมามองอีกฝ่ายกอดอกแล้วพูดอย่างสบายๆ “หรือว่าเมื่อคืนเธอไปแอบฟังที่ข้างกำแพงมา?”

        “เธอมันหน้าไม่อาย!” ลู่หลิงซานกระทืบเท้าด้วยความโมโห

        “ฉันก็แค่พูดตามที่เธอพูดนั่นแหละ ว่าแต่เธอเป็๞น้องสามีมาสอดส่องเ๹ื่๪๫ในห้องนอนของพี่ชายที่เพิ่งแต่งงานใหม่เนี่ย มันหน้าไม่อายกว่าเหรอ?”เธอแบมือพูด

        ลู่หลิงซานโมโหจนแทบตาย

        สวี่จือจือจึงพูดต่อ “ฉันแนะนำนะ เอาเวลาไปตั้งใจเรียนดีกว่าเพราะกว่าที่บ้านจะส่งเธอเรียนได้ มันก็ไม่ใช่เ๹ื่๪๫ง่ายๆ เลย”

        “เธอเอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ” ลู่หลิงซานหัวเราะเยาะ“เมื่อวานพี่ชายฉันไม่แตะต้องตัวเธอเลย รอโดนหย่าได้เลย”

        สวี่จือจือกลอกตา ไม่สนใจอีกฝ่าย

        ในสายตาของลู่หลิงซาน นั่นคือเธอทำตัวมีพิรุธก็เลยยิ่งได้ใจ

        กำลังจะพูดจาเสียดสีสวี่จือจืออีก จู่ๆ ก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งหลัง เมื่อหันกลับไปก็สบเข้ากับดวงตาลุ่มลึกของลู่จิ่งซาน

        ถึงแม้เขาจะแค่จ้องมองเธอด้วยสายตาเรียบเฉยแต่ก็ทำให้ลู่หลิงซานรู้สึกหวาดกลัว ยิ้มเจื่อนๆ ไม่กล้าพูดอะไรอีก แล้วรีบวิ่งหนีไป

        “เธอก็กลัวคุณเหมือนกันนะ” สวี่จือจือหัวเราะ

        ลู่จิ่งซานเหลือบมองเธอ ไม่ได้พูดอะไร

        “คุณย่าว่าคุณเหรอ?” เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้น มองรอยปะบนเสื้อผ้าแล้วถอนหายใจพร้อมกับถามอย่างไม่ใส่ใจ

        ต้องหาทางหาเงินบ้างแล้วมั้ง จะให้ไม่มีเสื้อผ้าดีๆใส่เลยคงไม่ได้

        ลู่จิ่งซานนอนอยู่บนเตียงแล้วตอบรับในลำคออย่างเกียจคร้าน

        “ด่าด้วยเหรอ?” สวี่จือจือชะงักแล้วหันไปมองเขา รู้สึกกังวลเล็กน้อย

        เพราะไม่ว่าจะในยุคสมัยไหน ผู้หลักผู้ใหญ่ก็มีความคิดเหมือนๆกัน คนโสดถูกเร่งเ๹ื่๪๫แต่งงาน คนแต่งงานแล้วก็ถูกเร่งเ๹ื่๪๫มีลูก

        “คุณไม่ต้องห่วงหรอก” ลู่จิ่งซานขมวดคิ้วเล็กน้อย“ผมคุยกับคุณย่าเรียบร้อยแล้ว”

        ส่วนที่ว่าคุยกันว่ายังไงนั้น เขาก็คงไม่บอกสวี่จือจือแน่ๆเพื่อไม่ให้คุณนายลู่โกรธเธอ เขาจึงแกล้งบอกว่าจริงๆ แล้วเขามีคนในใจอยู่แล้ว

        ตอนนั้นคุณนายลู่โมโหจนอยากจะทุบลู่จิ่งซานให้ตาย แต่ถึงยังไงก็โทษลู่จิ่งซานไม่ได้ เพราะการแต่งงานครั้งนี้เป็๲สิ่งที่เธอตัดสินใจเอง

        ลู่จิ่งซานไม่รู้เ๹ื่๪๫อะไรเลย จนกระทั่งเขากลับมาถึงบ้าน แต่ถ้ามีคนในใจอยู่แล้ว ทำไมไม่พูดออกมาแต่แรก

        เห็นลู่จิ่งซานมีท่าทีอึกอัก คุณนายลู่ก็รู้สึกเย็นวาบในใจ

        เกรงว่าคงจะไปชอบคนที่เขาไม่ควรชอบเข้า?

        และรู้สึกผิดกับสวี่จือจือมากขึ้นกว่าเดิม

        “ในเมื่อแต่งเมียแล้ว แกก็ต้องรับผิดชอบด้วย”คุณนายลู่พูด “ถ้าแกกล้าทำร้ายจือจือ ย่าไม่ปล่อยแกไว้แน่”

        “ส่วนเ๱ื่๵๹เข้าหอ...”

        “คุณย่าไม่ต้องห่วง” ลู่จิ่งซานขัดขึ้น “ในเมื่อผมแต่งงานกับเธอแล้วผมก็จะดูแลเธอให้ดีที่สุด”

        “เพียงแต่คุณย่าครับ ให้เวลาผมหน่อยนะ” เขาหัวเราะอย่างเศร้าๆ“แล้วก็เ๱ื่๵๹จือจือด้วย ตอนที่ผมไม่อยู่บ้าน คุณย่าก็ช่วยดูแลเธอด้วยนะครับ”

        เพราะในครอบครัวใหญ่นี้ ดูภายนอกเหมือนจะปรองดองกันดีแต่ทุกคนก็มีเ๹ื่๪๫ที่คิดไม่เหมือนกัน แถมสวี่จือจือก็เป็๞สะใภ้ที่เพิ่งแต่งเข้ามาใหม่แถมยังไม่ได้เข้าหออีกด้วย

        “เ๱ื่๵๹นี้ไม่ต้องให้แกบอกหรอก” คุณนายลู่ถึงกับปวดศีรษะเมื่อมองหน้าเขาจึงไล่เขาไป “รีบไปได้แล้ว เห็นหน้าแกแล้วย่าหงุดหงิด”

        เมื่อลู่จิ่งซานเดินไปถึงหน้าประตู ก็ได้ยินเธอพูดขึ้นอีกว่า“หลานเอ๊ย อย่าให้ย่ารอนานนักนะ”

        เธอแก่แล้ว กลัวว่าวันหนึ่งจะจากไปโดยที่ยังไม่ได้เห็นหลานชายสุดที่รักมีลูกมีหลาน

        สวี่จือจือยังอยากจะพูดอะไรต่อ แต่เห็นเขามีท่าทีไม่อยากจะพูดถึงเ๹ื่๪๫นี้เธอก็เลยต้องหุบปากไป

        เก็บเสื้อผ้าใส่ตู้แล้วหันกลับมาก็เห็นลู่จิ่งซานลุกขึ้นมาจากเตียงเตา๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

        “พรุ่งนี้ผมจะพาคุณไปซื้อเสื้อผ้าสักหน่อยนะ”ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

        ในชนบทมีธรรมเนียมว่าก่อนแต่งงาน ฝ่ายชายจะต้องพาฝ่ายหญิงไปซื้อเสื้อผ้า เพียงแต่ว่าสถานการณ์ของลู่จิ่งซานนั้นพิเศษเขาเพิ่งกลับมาในวันแต่งงาน

        “ดีเลย” สวี่จือจือพยักหน้า เพราะตอนนี้เธอเองก็ไม่มีเสื้อผ้าจะใส่จริงๆ“คุณไม่ต้องห่วงนะ ถ้าฉันหาเงินได้เมื่อไหร่จะคืนให้”

        ลู่จิ่งซานอึ้งไป มองเธอด้วยท่าทีจริงจังแล้วส่ายหน้าด้วยรอยยิ้ม

        “คุณอย่าดูถูกคน” สวี่จือจือยู่ปาก “ฉันเก่งจะตาย”

        ในชาติก่อน ครอบครัวของเธอไม่ได้มีฐานะร่ำรวยเธอจึงทำธุรกิจต่างๆ มา๻ั้๹แ๻่เด็กเพื่อเลี้ยงดูตัวเอง

        ตอนเด็กๆ เคยเอาหนังสือการ์ตูนไปปล่อยเช่าเคยขายลูกอมผลไม้

        พอขึ้นมัธยมต้นก็ต่อรองราคากับเ๽้าของร้านหนังสือเพื่อซื้อแบบฝึกหัดให้เพื่อนๆแล้วเอาส่วนต่างมาเป็๲กำไร รับจ้างซื้อข้าวเช้าให้เพื่อนๆ ๰่๥๹ปิดเทอมก็เปิดร้านขายชา...

        พอขึ้นมัธยมปลายก็ขายบุหรี่ บะหมี่เย็น ขนมกุยช่ายต่างๆสถานการณ์ดีๆ ก็ทำเงินได้คืนละเป็๞ร้อย

        ค่าเทอมมัธยมต้น มัธยมปลาย และมหาวิทยาลัยก็มาจากน้ำพักน้ำแรงของเธอเองทั้งนั้น น่าเสียดายที่เรียนมหาวิทยาลัยได้ไม่นานก็ทะลุมิติมาอยู่ที่นี่ซะแล้ว

        “ได้สิ” ลู่จิ่งซานหัวเราะ “พอคุณหาเงินได้แล้วก็ซื้อเสื้อผ้าให้ผมด้วยล่ะ”

        แต่ในใจกลับคิดว่า สุดท้ายแล้วก็ยังเป็๲เด็ก

        พอกินอาหารเย็นเสร็จ สวี่จือจือก็อยู่ช่วยเก็บกวาดล้างจานกับลู่ซือหยวน

        บ้านตระกูลลู่ยังไม่ได้แยกบ้านกัน เมื่อวานเพราะลู่จิ่งซานแต่งงานทุกคนจึงลาหยุดกลับมา วันนี้ตอนเช้าทุกคนที่ทำงานก็พาลูกๆ กลับไปแล้ว ตอนนี้คนที่เหลืออยู่ก็คือครอบครัวของลู่หวยไห่ครอบครัวของลู่หวยเหรินและเด็กๆ อีกหลายคน

        เหอเสวี่ยฉินเอวเคล็ด ตามความตั้งใจของเธอก็คืออยากจะให้สวี่จือจือมาคอยดูแลแต่ถูกคุณนายลู่ด่าไปเสียก่อน

        ครอบครัวของพวกเขานั้น ไม่ใช่พวกชอบกดขี่ลูกสะใภ้ เหอเสวี่ยฉินเข้ามาเป็๲สะใภ้ของตระกูลลู่ก็ไม่เคยเห็นเธอจะดูแลใครเลย

        “เมียตัวเองก็ดูแลเองสิ ไปลาหยุดงานสักหลายวันมาดูแล”คุณนายลู่พูดด้วยความรังเกียจ “อย่างแย่ที่สุด หลิงซานเองก็โตแล้ว ช่วยแบ่งเบาภาระได้แล้ว!”

        ตอนนี้เธอยังรู้สึกผิดเพราะลู่จิ่งซานไม่ยอมเข้าหอกับสวี่จือจือพวกเขากลับอยากจะให้เด็กสาวไปดูแลอีก! หน้าด้านจริง!

        ถึงแม้ว่าลู่หวยเหรินจะโมโหแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ในเมื่อหญิงชราพูดแล้ว เขาจะทำอะไรได้อีก?

        เหอเสวี่ยฉินได้ยินก็ร้องไห้ เอาแต่เอามือปิดปากอยู่บนเตียง

        “คุณแม่ไม่เคยเห็นฉันอยู่ในสายตาเลย” เธอร้องไห้ด้วยความน้อยใจ“ไม่ว่าฉันจะทำอะไร คุณแม่ก็คิดว่าฉันสู้เขาไม่ได้อยู่ดี”

        “พี่ก็คิดแบบนั้นด้วยใช่ไหม?”

        “พูดอะไรไร้สาระ!” ลู่หวยเหรินพูดอย่างจนปัญญาแล้วก็ต้องตามใจเธอไปอีก

        คนคนนั้นที่ว่าคือใคร สองสามีภรรยาก็รู้กันดี

        สิ่งที่ทำให้พวกเขาโมโหยิ่งกว่าก็คือ นอกจากสวี่จือจือจะไม่มาดูแลแล้วยังไปซื้อเสื้อผ้าในอำเภอกับลู่จิ่งซานอีกด้วย

        .............................