Chapter 5
“วันนี้คุณทีพาคุณหนูไปบ้านตระกูลหยางครับ” ราล์ฟบอกนายของตนเมื่อรถขับเข้ามาในพื้นที่คฤหาสน์
“อืม” สงสัยป๊ากับม๊าเฮียบินมาจากจีนแน่ ๆ จะว่าไปเขาเองก็ไม่ได้เจอท่านทั้งสองนานแล้ว เดี๋ยวไว้ต้องให้คนเชิญมาทานข้าวที่ธานีบ้าง
“นายน้อย สิ้นเดือนนี้ทางสถานทูตอังกฤษส่งบัตรเชิญงานเลี้ยงมาให้นายน้อยกับคุณทีครับ” ราล์ฟบอกงานสุดท้ายที่เพิ่งมีอีเมลเข้ามา
“ได้ ลงตารางไว้ด้วย พรุ่งนี้เข้าคลับ่เย็นนะ”
ทามลงจากรถที่หน้าตึกใหญ่ก่อนจะเดินขึ้นห้องของตัวเอง วันนี้ไม่มีใครอยู่ ป๊ากับแด๊ดพามัมไปฮันนีมูนต่างประเทศเสร็จแล้วจะแวะไปซาร์นพาต่อ น่าจะกลับมาสิ้นเดือน
“หาข้อมูลโรงเรียนนี้มาเพิ่มให้หน่อย” เมื่อวานที่ได้ไปกินข้าวที่คลับกับทาม ทั้งคู่ได้แลกไอดีสำหรับติดต่อกันเอาไว้ และทามก็ได้ส่งข้อมูลโรงเรียนนานาชาติมาให้
“ได้ครับ” วัลดัสรับโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของเ้านายมาก่อนจะจดชื่อโรงเรียนแล้วส่งคืน
ลูคัสเพิ่งรู้สึกตัวว่าเมื่อวานได้ให้ไอดีส่วนตัวของตนกับทามไป ปกติแล้วเบอร์โทรศัพท์หรือไอดีส่วนตัวของเขานั้นถือเป็ความลับเวลามีใคร้าติดต่อเขาจะต้องผ่านเลขาส่วนตัวหรือวัลดัสเท่านั้น
‘ขอบคุณ’ ลูคัสส่งข้อความกลับไปถึงทาม
“นายน้อย อรุณสวัสดิ์ค่ะ” แม่บ้านที่ยืนรออยู่ในห้องรับประทานอาหารทักทายทันทีเมื่อทามเดินเข้ามา
“สวัสดีครับ” ทามค้อมหัวให้กับแม่บ้าน
“เช้านี้เป็โจ๊กเห็ดนะคะ” ทามพยักหน้ารับ เขาเป็คนไม่เื่มาก มีอะไรก็กินได้ทั้งนั้น
“คุณทีแจ้งว่าไม่มาเพราะต้องไปประชุมที่โรงพยาบาล ส่วนคุณหนูลี่ลี่ออกไปกับคุณหยางหลง” ทามใช้เวลากับมื้อเช้าไม่นาน ก็กลับขึ้นไปบนห้อง
ออด
“เข้ามา”
“เสี่ยแสงติดต่อมาขอเข้าพบนายน้อยครับ แจ้งว่า้าเข้ามาขอโทษด้วยตนเอง”
“ไม่รับ ตอบกลับไปว่าดูแลคนของตัวเองให้ดีก็พอ แล้วก็ส่งตารางรอบของที่กำลังจะเข้าใหม่ไปด้วย” ถ้าต้องรับนัดทุกคนคงไม่มีเวลาทำอะไรแล้ว
“สถานทูตฯ ซาร์นพาถามว่างานเลี้ยงของสถานทูตฯ อังกฤษสิ้นเดือนนี้ จะให้ทางนั้นส่งตัวแทนไปไหมครับ”
“บอกให้เตรียมตัวไว้ก่อนใกล้ ๆ จะบอกอีกที แต่น่าจะไปเอง”
“แล้วก็เนทจัดหนึ่งหน่วยไปดูแลลูเซียนให้ตามที่สั่งเรียบร้อยแล้วครับ”
“เฮียให้คนติดต่อมาหรือยังเื่โกดัง” เมื่อได้นั่งทำงาน ก็มีหลายเื่เข้ามาให้คิด
“เรียบร้อยครับ ไป๋เค่อแจ้งมาว่า้ายืมโกดังสำหรับพักสินค้าค้าสามวันก่อนจะส่งลงเรือไปยังแผ่นดินใหญ่”
“อย่าให้มีปัญหา ส่งคนไปดูแลให้เรียบร้อย” ทามเคาะปากกาลงบนโต๊ะ
“่นี้มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า”
“… ไม่มีนะครับ นายน้อยอยากให้ตรวจสอบหรือระวังอะไรเพิ่มมั้ยครับ” ราล์ฟนิ่งคิด ก่อนจะตอบ นายน้อยถามแบบนี้แสดงว่าต้องรู้สึกอะไรบางอย่างแน่ ั้แ่เด็กนายน้อยไม่เคยเตือนอะไรเปล่า ๆ ก่อนหน้าจะมีการลอบทำร้ายหรือเหตุร้ายเกิดขึ้นกับคนในครอบครัวก็ได้นายน้อยเป็คนเตือนก่อนทุกครั้ง
“ให้คนตรวจแถวคลับบ่อยหน่อยแล้วกัน รู้สึกแปลก ๆ” ทามเป็คนมีััพิเศษในด้านอันตรายที่จะเกิดกับตนเองหรือคนใกล้ตัว เป็เหมือนลางสังหรณ์ที่เกิดขึ้นชั่วครั้งคราว แต่เมื่อไหร่ที่รู้สึก ทามจะไม่ปล่อยให้ความประมาทเป็ตัวพิสูจน์
“รอคโคนัดเราที่ไหน”
“ที่โกดังร้างครับ ทางนั้นจะส่งโลเคชันมาให้อีกทีตอนบ่าย”
“นายอยู่ดูแลลูเซียนให้ดี แล้วก็เตรียมคนของเราให้พร้อม คัดไปสิบคนพอไม่ต้องเยอะ”
“คุณท่านครับ ให้ผมไปกับท่านด้วยเถอะครับ” วัลดัสแย้ง จะไว้ใจพวกมาเฟียได้ยังไง
“นายอยู่ที่นี่ดีแล้ว” เมื่อลูคัสยังคงยืนยัน วัลดัสก็ได้แต่รับคำก่อนจะเดินออกไปจัดคน
“คืนนี้แด๊ดกลับดึกมาก ๆ นอนกับวัลดัสก่อนเลยนะครับ”
“อื้อ แต่แด๊ดต้องสัญญาก่อนว่าจะเจอกันพรุ่งนี้!”
“แด๊ดสัญญา ตอนนี้แด๊ดยังว่างอยู่เราเล่นอะไรกันดี” ลูคัสอุ้มลูกชายขึ้นมากอด
“ลูเซียนอยากเล่นตัวต่อ” ลูเซียนดิ้นลงจากแขนผู้เป็พ่อก่อนจะลากแขนให้เข้าไปที่ห้องนอนของตนอย่างอารมณ์ดี
วันนี้แด๊ดว่างมาเล่นกับลูเซียนด้วย!
สองพ่อลูกนั่งเล่นกันที่ห้องส่วนการ์ดต่างแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ปล่อยให้เ้านายทั้งสองได้ใช้เวลาร่วมกัน
“ที่นี่แน่เหรอ” ลูคัสถาม ตรงหน้าคือโกดังร้างจำนวนสี่ถึงห้าห้อง แม้ว่าจะอยู่กลางเมืองแต่เพราะรอบ ๆ บริเวณมีเพียงชุมชนแออัดและพื้นที่รกร้างทำให้ที่นี่ไร้ผู้คนและแน่นอนว่าตอนนี้ที่เป็เวลาค่ำ ย่อมทำให้เปลี่ยวและดูอันตรายกว่าเดิม
“ครับ รอคโคส่งโลเคชันมาเอง ไม่ผิดแน่ครับ ถ้ายังไงให้เราส่งคนลงไปดูก่อนไหมครับ” ไม่ใช่แค่ลูคัสที่รู้สึกแปลก ๆ แต่การ์ดทุกคนที่ทำงานมานานยังรู้สึก เจรจาอะไรกันทำไมนัดมาสถานที่แบบนี้
ฟุ่บ ฟุ่บ
ยังไม่ทันที่ลูคัสจะได้ตอบ ก็มีเสียงดังขึ้นก่อนที่รถของการ์ดด้านหน้าจะติดต่อมา
‘ท่านครับ รถเราโดนยิงยาง พวกมันน่าจะวางแผนไว้ ท่านรีบหนีไปก่อนเลยครับ’ ทันทีที่ได้ยินคนขับรถก็รีบกลับรถแล้วขับออกไปทันที
แกร๊ง ปัง
ก่อนที่รถจะขับออกก็โดนราวเหล็กที่กั้นผลักออกมาชนพร้อมกับรถอีกสองคันขับเข้ามาบังด้านหน้าเอาไว้
‘พวกผมจะยิงสกัดไว้’ เสียงติดต่อจากวิทยุสื่อสารของการ์ดอีกคันยังคงดังต่อเนื่องพร้อมกับทุกคนที่กระชับปืนในมือ ไม่ต่างกับลูคัส นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาต้องตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ แต่มีเพียงครั้งนี้ที่เขาและลูกน้องประมาทเกินไป เพราะคิดว่ารอคโคที่มีอิทธิพลมากจะไม่เล่นสกปรก
“ไปครับนาย!” การ์ดเปิดประตูไว้เป็ที่กำบังก่อนจะยิงสวนเข้าไป
ลูคัสวิ่งฝ่าออกมาพร้อมกับการ์ดอีกสามคน
“ผมสกัดให้ครับ” การ์ดที่วิ่งรั้งท้ายะโบอก
ลูคัสกัดฟัน เพราะรอการติดต่อของรอคโคมานานทำให้ไม่ฉุกใจคิดถึงอะไรมาก ปกติแล้วเขาไม่ได้ทำธุรกิจสีดำ การลอบทำร้ายแบบนี้เกิดขึ้นไม่บ่อยนัก ยิ่งหลังจากที่ท่านพ่อสละฐานันดรของตัวเองไปก็แทบไม่มี
ปัง ฟุ่บ
“ตามคนมาเพิ่มหรือยัง”
“ตามแล้วครับ” ลูคัสคิ้วขมวด พวกเขาเสียเปรียบเกินไป เพิ่งมาอยู่ไทยได้ไม่นานยังไม่ชินกับเส้นทาง ยิ่งถนนในชุมชนแบบนี้ยิ่งยาก
“แถวนี้ใกล้คลับ 3times ใช่มั้ย” ตอนขามาเขาจำได้ว่าเห็นคลับอยู่ไม่ไกล
“ใช่ครับ!”
“ระวังครับ! ปัง!” การ์ดรีบฉุดมือให้วิ่งต่อเพราะพวกมันกำลังใกล้เข้ามา
ครืดด ครืดด
“สวัสดีครับ”
‘ระวังครับ! ปัง!’
“คุณ เป็อะไรหรือเปล่า” ทามเปิดลำโพงก่อนจะกดอินเตอร์คอมให้ราล์ฟเข้ามาหาทันที
“คุณ..”
‘ทางนี้ครับ แฮ่ก’ เสียงที่ลอดออกมาเบามาก ส่วนใหญ่จะเป็เสียงลมเหมือนเ้าของโทรศัพท์กำลังวิ่งอยู่
“ตรวจสอบรอบ ๆ บริเวณว่าแถวนี้เกิดอะไรขึ้นไหม ถามคนของเราด้วยว่าทางลูเซียนเป็ยังไง” ระหว่างสั่งทามก็หยิบโทรศัพท์ที่ยังคงคาสายเอาไว้แล้วเดินออกจากห้อง
“เอารถออก” เนทที่นั่งอยู่หน้าห้องผุดตัวขึ้นก่อนจะวิ่งไปจัดการตามที่สั่ง
‘ปัง ปัง แฮ่ก’ เสียงจากโทรศัพท์ยังคงดังเป็ระยะ
“นายน้อย คนของเราบอกว่าวันนี้คุณลูคัสออกไปเจรจาธุรกิจครับ ทิ้งวัลดัสให้ดูแลคุณลูเซียน ส่วนบริเวณนี้เมื่อครู่มีคนได้ยินเสียงปืนดังจากใกล้ ๆ โกดังร้าง”
“ขับไปแถวนั้น ส่งคนไปตรวจสอบพื้นที่โกดังด้วย”
(หวังว่าจะไม่เป็อะไรนะ) ทามคิดในใจ
ไม่ถึงห้านาที รถของทามก็มาจอดอยู่ใกล้หน้าปากทางเข้าไปยังโกดังร้าง
ทามหยิบปืนขึ้นมาจากช่องเก็บของก่อนจะตรวจสอบะุและขึ้นไกเตรียมพร้อม
เมื่อเนทและราล์ฟเห็นดังนั้นก็เข้าใจทันทีก่อนจะบอกไปยังการ์ดอีกสองคันที่ตามมาประกบหน้าและหลังให้เตรียมพร้อมและเข้าเคลียร์พื้นที่โดยรอบ
“มีคนกำลังวิ่งมาทางนี้ครับแบ่งเป็สองกลุ่ม กลุ่มแรกมีสองคนกลุ่มหลังคาดว่าจะมีห้าคน” เนทที่ออกไปตรวจสอบกลับเข้ามารายงาน พร้อมภาพจากโดรนที่จับสัญญาณความร้อนจากร่างกายมนุษย์ที่กำลังใกล้เข้ามา
“เตรียมรถไว้ แบ่งการ์ดจับพวกมันมาด้วย” ทามกระชับปืนในมือ เดินหลบมายังหลังต้นไม้ใหญ่
“แฮ่ก แฮ่ก” เสียงหอบหายใจของคนใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
“คุณ! ทางนี้ ปัง ปัง” ทามขยับตัวออกจากที่กำบังให้ทั้งคู่เห็นก่อนจะยิงสกัดกลุ่มคนร้าย
“อึก แฮ่ก แฮ่ก” เมื่อทั้งลูคัสและลูกน้องขึ้นรถได้ทามก็ะโตามแล้วสั่งให้ออกรถทันที
“ขอบคุณ แฮ่ก แฮ่ก”
“ท่านครับ ท่านถูกยิง” เสียงการ์ดของลูคัสทำให้ทามต้องหันไปมองและกดเปิดไฟ ทำให้เห็นรอยเืที่ซึมออกมาจากแผลบริเวณสีข้างด้านซ้ายจนเสื้อสีขาวชุ่มไปด้วยสีแดงก่อนที่กลิ่นสนิมคาวจะฟุ้งออกมา
“ไปที่คอนโดฯ เรียกหมอมารอด้วย” ทามสั่งอย่างรอช้าก่อนจะรับกล่องปฐมพยาบาลเบื้องต้นจากราล์ฟมาเปิดและหยิบผ้าก็อซออกมาจำนวนหนึ่ง
“กดแผลเอาไว้ก่อนคุณ”
“ขอบคุณมาก” เพราะเสียเืมาพอสมควรทำให้ตอนนี้ลูคัสเริ่มที่จะมึนหัว
“เฮ้ ห้ามหลับนะ” ทามพยายามเรียกสติเมื่อเห็นว่าลูคัสปรือตาลงด้วยความเหนื่อยล้า
“ดูเ้านายของคุณไว้ ห้ามให้เขาหลับ”
เพราะความรีบทำให้รถของทามมาจอดที่หน้าคอนโดฯ ในเวลาเพียงห้านาที
“พยุงเขาขึ้นไป” ทามรู้ว่าการ์ดของลูคัสยังไม่ไว้ใจเขา เลยบอกให้เ้าตัวเป็คนประคองลูคัสลงจากรถแทน
โชคดีที่คนของทามเตรียมรถเข็นเอาไว้รอแล้วเลยไม่ต้องแบกร่างคนเจ็บขึ้นลิฟต์เอง
“ถ้าคุณไม่ไว้ใจจะเข้าไปดูด้วยก็ได้” ทามบอกหลังจากนี้เขาจะปล่อยให้เป็หน้าที่หมอ
“ไม่เป็ไรครับ ผมขอยืมโทรศัพท์ได้ไหม” ถึงลูกน้องของลูคัสจะไม่ไว้ใจแต่มาถึงขนาดนี้แล้วก็คงต้องยอมให้หมอมาดูอาการเ้านายก่อน
“ได้ แต่คงต้องให้คนของผมอยู่ด้วย ที่นี่เป็หนึ่งในที่พักอาศัยส่วนตัวของผม คุณคงจะเข้าใจ” ทามพูดเสร็จก็พยักหน้าให้ราล์ฟพาการ์ดไปคุยโทรศัพท์
แกร๊ก แอด
“นายน้อย” คุณหมอเดินออกมาจากห้องหลังจากเข้าไปไม่นาน
“ตอนนี้คนเจ็บปลอดภัยดีแล้วครับ โดนยิงเพียงถาก ๆ เท่านั้น ตอนนี้ผมให้น้ำเกลือและยาแก้อักเสบไปเรียบร้อยแล้ว ถ้านายน้อย้าย้ายเข้าไปธานีก็สามารถทำได้ครับ”
“ไม่เป็ไร ให้เขาอยู่ที่นี่ไปก่อน ระหว่างนี้ต้องรบกวนคุณหมอมาดูอาการเขาแล้ว”
“นายน้อยไม่ต้องห่วงครับ เป็หน้าที่ผมอยู่แล้ว”
“ให้คนส่งคุณหมอด้วย”
ทามเดินเข้าไปในห้องนอน ลูคัสนอนให้น้ำเกลืออยู่บนเตียงไม่ได้ใส่เสื้อ ใต้ผ้าห่มยังเห็นผ้าพันแผลโผล่ออกมา
เมื่อเห็นว่าลูคัสหลับสนิทแล้วจึงเดินกลับออกมา
“พอจะบอกได้ไหมว่าพวกที่ไล่ยิงมาคือใคร” การ์ดของลูคัสนั่งรออยู่บนโซฟาลุกขึ้นทันทีก่อนจะตอบคำถาม
“มาเฟียครับ รอคโคแฟมิลี วันนี้คุณท่านมีนัดคุยกับรอคโคแฟมิลีทางนั้นเป็คนส่งโลเคชันมาให้พอไปถึงรู้ตัวว่าไม่ใช่ก็ออกมาไม่ทันแล้ว ไม่รู้คนอื่นเป็ยังไงบ้าง”
“นายน้อย เราพบการ์ดของคุณลูคัสโดนยิงาเ็อยู่ที่โกดังและตามทางทั้งหมดเจ็ดคน” เนทกลับเข้ามารายงาน
“พวกเรามาทั้งหมดสิบคนไม่รวมคุณท่าน”
“ไม่ต้องห่วงเราจะตามหาให้ ส่งคนเจ็บทุกคนไปโรงพยาบาลให้คนไปเฝ้าเอาไว้ด้วย”
“แล้วก็พวกมันไม่ใช่คนของรอคโคแฟมิลีหรอก รอคโคไม่ขี้ขลาดลอบกัดแบบนี้” ทามพูดก่อนจะยิ้มเหี้ยม ใครมันบังอาจใช้ชื่อแฟมิลีของเขาไปทำเื่ต่ำ ๆ แบบนี้ อย่าหวังว่าจะรอดเลย
หลังจากตอนนี้ไรต์จะทยอยลงจนจบและเปิดให้อ่านฟรีนะคะ ใครไม่อยากรอสามารถไปอุดหนุนทั้งแบบรายตอนและอีบุ๊กได้ค่า
ปล. ตอนพิเศษมีเฉพาะในอีบุ๊กนะคะ ไม่มีขายรายตอน
< Meb E-book >
< Dek-D E-book >
< Pinto E-book >
9K
