ย้อนเวลาสู่ยุค 80 : สาวอวบผงาดฟ้า เปลี่ยนชะตามหาเศรษฐี 【จบ】

        อาสามเห็นภรรยาทำท่าจะกระโจนเข้ามาข่วนหน้าก็รีบถอยหนี "หวังหงสยา ถ้าไม่อยากมีมือฉันจะตัดทิ้งให้เดี๋ยวนี้แหละ!"

        แม่เฒ่าหูมองดูลูกชายอบรมสั่งสอนลูกสะใภ้อย่างยินดีแต่ตอนนี้กลับไม่อยากให้ทั้งสองคนมาทะเลาะกันต่อหน้า

        แม่เฒ่าหูกระแอมไอแล้วทำหน้าขรึม พร้อมกับตำหนิ "พวกแกสองคนอยากตีกันก็กลับไปตีกันในห้อง อย่ามาตีกันต่อหน้าฉัน!"

        พอแม่เฒ่าออกฤทธิ์สองผัวเมียที่กำลังจะลงไม้ลงมือ ก็สงบเสงี่ยมขึ้นมาทันที

        พอพวกเขาสงบลงได้แล้วแม่เฒ่าหูถึงได้พูดต่อ "พอโรงเรียนเลิกฉันจะไปบ้านพี่ชายพวกแกเองเดี๋ยวจะขอให้หล่อนปลดเจี้ยนหมิงออกจากตำแหน่งหัวหน้าห้องให้"

        พอรู้ว่าแม่เฒ่ายอมออกหน้าสองสามีภรรยาอาสามก็ดีใจจนปิดไม่มิด

        อาสามรีบเข้าไปประจบประแจงแม่เฒ่า"แม่ครับ ถ้าแม่ไปพูดให้แบบนี้หลานสาวคนโตของผมต้องไม่กล้าขัดใจแน่"

        สะใภ้สามก็รีบสนับสนุนอีกเสียง"ใช่ค่ะ ถึงยัยหนูจะไม่ยอมเชื่อฟังแม่แต่หนูเชื่อว่าพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้คงไม่เป็นแบบนั้น พวกเขาเชื่อฟังแม่ที่สุดแล้ว"

        แม่เฒ่าหูส่งเสียงฮึค้อนสะใภ้สาม"บ้านสาม ถ้าไม่ใช่เพราะแกทำเสียเรื่องแกคิดว่าฉันต้องมาออกหน้าเองแบบนี้ไหม?"

        หลังจากตำหนิลูกสะใภ้แล้วแม่เฒ่าหูก็ผ่อนน้ำเสียงลง "ต่อไปมีอะไรให้พูดกันในบ้านอย่าไปพูดต่อหน้าคนอื่น แกคิดว่าคนนอกจะช่วยแกได้เหรอ? พวกนั้นมีแต่จะหัวเราะเยาะแกทั้งนั้นแหละเข้าใจไหม?"

        พอแม่เฒ่าพูดแบบนี้สะใภ้สามถึงเข้าใจว่าตัวเองผิดพลาดที่ตรงไหนเลยไม่ได้รู้สึกว่าตนได้รับความไม่เป็นธรรมที่โดนตบหน้าเมื่อครู่อีกแล้ว 

        พอโรงเรียนเลิกหูหลันเยวี่ยก็เก็บของเตรียมตัวกลับบ้าน

        วันแรกของการเปิดเรียนไม่มีการเรียนการสอนจริงจัง หูหลันเยวี่ยจึงรู้สึกว่าวันนี้ผ่านไปแบบสบายๆ

        เธอเดินฮัมเพลงกลับบ้านท่ามกลางแสงตะวันยามเย็นที่อ่อนโยน

        พอเข้ามาในบ้านได้ยินเสียงดังแว่วมาจากห้องโถง หูหลันเยวี่ยพลันรู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมา

        ในห้องโถงแม่เฒ่าหูกำลังคุยกับจ้าวหงเหมยถิงถิงก็กำลังยุ่งกับการเตรียมกับข้าวมื้อเย็นในครัวส่วนหูฉางหมินยังไม่ได้กลับจากทำงานในไร่นา

        หูหลันเยวี่ยเอาของไปเก็บไว้ในห้องตัวเองก่อนแล้วค่อยกัดฟันเดินเข้าไปในห้องโถง

        ทันทีที่หูหลันเยวี่ยเดินเข้าไปในห้องโถงยังไม่ทันได้เรียกย่า แม่เฒ่าก็พูดขึ้นมาก่อน

        "เยวี่ยเยวี่ยกลับมาแล้วเหรอ ทำงานวันแรกเหนื่อยไหม?"

        แม่เฒ่าหูที่เอาแต่ด่าหลานสาวว่าเป็นตัวเสียเงินเปล่ากลับมาถามไถ่หลานสาวด้วยความเป็นห่วง ทำเอาคนประหลาดใจจริงๆ

        ไม่ใช่แค่หูหลันเยวี่ยที่รู้สึกว่าแม่เฒ่าผิดปกติแม้แต่จ้าวหงเหมยที่อยู่กับแม่เฒ่ามาเกือบยี่สิบปีก็รู้สึกราวกับว่าวันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกแน่

        ในใจหูหลันเยวี่ยรู้สึกรังเกียจความห่วงใยของย่าแต่ก็แสร้งทำเป็นดีใจ "ขอบคุณที่ย่าเป็นห่วงนะคะหนูทำงานไม่เหนื่อยเลย ย่ามาที่บ้านหนู เพราะเป็นห่วงว่าหนูทำงานเหนื่อยใช่ไหมคะ?"

        "ฉันคิดว่างานที่แกทำคงไม่เหนื่อยเท่าไหร่หรอก เยวี่ยเยวี่ยเอ๊ยแกต้องตั้งใจทำงานนะ ถ้าทำงานได้ดีบางทีวันข้างหน้าอาจจะได้บรรจุเป็นครูประจำก็ได้ ถ้าได้บรรจุก็เหมือนกับได้จับชามข้าวเหล็กแล้ว" ตอนที่พูดคำว่าชามข้าวเหล็กน้ำเสียงของแม่เฒ่าหูก็หนักแน่นขึ้นเล็กน้อยพร้อมกันนั้นดวงตาทั้งสองข้างก็เป็นประกาย

        ตระกูลหูของพวกเขาสืบเชื้อสายมาจากชาวนาชาวไร่ที่ยากจนข้นแค้นอย่าว่าแต่เป็นครูเลย แม้แต่ช่างไม้ก็ยังไม่มีสักคน

        ถึงแม้ว่าตอนนี้หูหลันเยวี่ยจะเป็นแค่ครูอัตราจ้างแต่ก็ทำให้แม่เฒ่าหูรู้สึกว่าบรรพบุรุษของพวกเขาทำบุญมาดีทำให้เธอมีหน้ามีตาต่อหน้าญาติพี่น้อง

        ตอนนี้แม่เฒ่าหูก็เลยลืมเรื่องที่หูหลันเยวี่ยขัดขวางไม่ให้เธออุ้มยายาไปแล้วชั่วคราว

        แม่เฒ่าหูคุยเรื่องสัพเพเหระกับหูหลันเยวี่ยอีกนิดหน่อยจากนั้นก็เริ่มพูดถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของตน "เยวี่ยเยวี่ยเอ๊ย ฉันรู้ว่าสะใภ้สามโง่เขลา ทำอะไรหลายอย่างที่แกไม่พอใจเจี้ยนหมิงก็เป็นเด็กไม่เอาไหน เห็นแก่หน้าย่าเถอะนะ อย่าถือสาพวกเขาเลยได้หรือเปล่า?"

        เพราะต้องขอร้องหลานสาวแม่เฒ่าหูก็เลยมีน้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย

        หูหลันเยวี่ยรู้ว่าที่แม่เฒ่ามาก็คงหนีไม่พ้นเรื่องของบ้านสาม "ย่าคะหนูไม่ได้ถือสาพวกอาสะใภ้สามเลยนะคะ"

        จ้าวหงเหมยก็พูดเสริม"แม่คะ เยวี่ยเยวี่ยเป็นคนใจกว้าง ไม่ถือสาเรื่องแบบนี้หรอกค่ะ"

        แม่เฒ่าหูพูดต่อ"เจี้ยนหมิงสอบได้อันดับรั้งท้ายประจำถ้าให้เขาเป็นหัวหน้าห้อง คนอื่นๆ คงหัวเราะเยาะตายเลยคนนอกต้องคิดว่าเพราะมีพี่สาวเป็นครู เจี้ยนหมิงถึงได้เป็นหัวหน้าห้องกันแน่ๆเรื่องนี้มันส่งผลเสียกับแกด้วยนะ หงเหมยเอ๊ย เยวี่ยเยวี่ยยังเด็ก ประสบการณ์น้อยในฐานะแม่ อย่าทำตัวงี่เง่าเหมือนลูกเลย!"

        หูหลันเยวี่ยพูดบ้าง"ย่าคะ เจี้ยนหมิงเป็นน้องชายแท้ๆ ของหนูหนูต้องดูแลเขาอยู่แล้ว ต่อให้โดนผู้ปกครองคนอื่นหาว่าหนูเห็นแก่ตัวก็เถอะ จริงๆแล้วเจี้ยนหมิงเป็นคนฉลาดมาก แค่เขาไม่ยอมตั้งใจเรียนหนูให้เป็นหัวหน้าห้องก็เพื่อกระตุ้นให้เขาตั้งใจเรียนค่ะ ย่าลองคิดดูสิถ้าเจี้ยนหมิงรู้ว่าตัวเองเป็นหัวหน้าห้องแล้วจะโดนเพื่อนๆหัวเราะเยาะเพราะเรียนไม่เก่ง เขาก็แค่ต้องตั้งใจมากขึ้นเพื่อให้ตัวเองมีหน้ามีตาและไม่ถูกหัวเราะเยาะอีกจริงไหมคะ?"

        เดิมทีแม่เฒ่าหูคิดว่าการที่หูหลันเยวี่ยให้หูเจี้ยนหมิงเป็นหัวหน้าห้องก็คือการประชดประชัน แต่ตอนนี้กลับไม่คิดแบบนั้นแล้ว

        หูหลันเยวี่ยเห็นว่าคำพูดของเธอใช้กับแม่เฒ่าได้ผลก็เลยพูดต่อ "ตอนที่พวกหนูเรียนชั้นประถมพวกหนูก็เรียนไม่เก่ง ครูประจำชั้นเลยให้เป็นกรรมการห้องพวกหนูไม่เก่งแล้วจะมีสิทธิ์อะไรไปดูแลคนอื่นคะ? ตอนนั้นหนูโดนเพื่อนๆหัวเราะเยาะบ่อยมาก และเพื่อไม่ให้เพื่อนๆคิดว่าหนูไม่เหมาะสมกับตำแหน่งกรรมการห้อง หนูเลยตั้งใจเรียนอย่างหนักสุดท้ายผลการเรียนก็ดีขึ้นเร็วมาก ขนาดหนูยังทำได้แล้วเจี้ยนหมิงเขาฉลาดกว่าหนูตั้งเยอะ น้องชายต้องทำได้ดีกว่าหนูแน่นอนค่ะ"

        ถึงจะเป็นเรื่องที่แต่งขึ้นแต่หูหลันเยวี่ยก็พูดออกมาเหมือนกับเป็นเรื่องจริงเธอเลยหลอกแม่เฒ่าหูจนเชื่อสนิทใจได้

        "เยวี่ยเยวี่ยเอ๊ย แกเป็นห่วงน้องชายมากขนาดนี้แต่ย่ากับสะใภ้สามกลับเข้าใจแกผิด ไม่น่าเลยจริงๆ!" แม่เฒ่าหูถึงกับรู้สึกละอายใจตอนนี้เธอเชื่อจริงๆ แล้วว่าการที่หูเจี้ยนหมิงเป็นหัวหน้าห้อง ไม่ใช่เรื่องร้ายแต่เป็นเรื่องดี

        จากนั้นแม่เฒ่าหูก็หันไปมองจ้าวหงเหมย"สะใภ้ใหญ่ ถึงเยวี่ยเยวี่ยจะไม่ได้เติบโตในบ้านเรามาหลายปีแต่พอกลับมาก็เข้ากับครอบครัวใหญ่ของเราได้เร็วแบบนี้ทั้งหมดนี้เป็นความดีความชอบของแกกับเจ้าลูกคนโตนะ!"

        "แม่คะ ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพราะเยวี่ยเยวี่ยเป็นเด็กดีหนูกับพ่อของเธอไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ" จ้าวหงเหมยพูดอย่างถ่อมตัว

        เมื่อก่อนเอาแต่ด่าว่าจ้าวหงเหมยท้องไม่มีน้ำยาเอาแต่คลอดลูกสาวออกมา ตอนนี้แม่เฒ่ากลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

        จ้าวหงเหมยชินชากับการถูกแม่สามีด่าทอหรือเสียดสีเป็นประจำพอแม่สามีทำดีด้วยขึ้นมากะทันหัน กลายเป็นว่าเธอไม่ชินเสียเอง

        สีหน้าของแม่เฒ่าเปลี่ยนแปลงไปแต่หูหลันเยวี่ยก็ยังไม่ชอบย่าคนนี้อยู่ดี

        หูหลันเยวี่ยกล้าพนันว่าถ้าพรุ่งนี้เธอโดนไล่ออกจากงานครูอัตราจ้างแม่เฒ่าจะต้องชี้หน้าด่าเธออย่างแน่นอน

        ตอนนี้ยายาตื่นขึ้นมาจ้าวหงเหมยก็รีบวิ่งเข้าไปปลอบ

        หูหลันเยวี่ยก็ไปช่วยถิงถิงทำกับข้าวในครัว

        และแม่เฒ่าหูก็ถูกปล่อยทิ้งไว้ตรงนั้น

        ถึงแม้หลานสาวคนเล็กจะอยู่ห่างจากเธอแค่ผ้าม่านกั้นแต่แม่เฒ่าหูก็ไม่ยอมเข้าไปดูหลานเลยแม้แต่ครั้งเดียว