....วันรุ่งขึ้น เมฆหนาทึบปกคลุมยอดเขาฮั่วซาน ลมแรงหอบเสียงกระพือของผืนธงในลานพิธี ศิษย์สำนักเกือบร้อยคนยืนเรียงแถวเป็สองฝั่ง ทุกคนถือดาบในมือ
เยว่หลิงและเลี่ยหยางถูกศิษย์จับมัดตรึงกับเสาไม้สูงกลางลานคนละต้น แขนแผ่กางออกร่างแ่าด้วยเชือกหยาบ
เลี่ยหยางหันคอไปมองเยว่หลิงที่ถูกผูกข้าง ใบหน้าของคุณชายชุดขาวยังคงสงบนิ่ง ราวกับไม่ใช่ผู้ต้องสังเวย แต่เป็เพียงผู้ชม
“หลิงหลิง…ท่าทางเ้าน่าจะชอบนะ ถูกผูกไว้เฉยๆ ไม่ต้องทำอะไร” เลี่ยหยางยิ้มเจื่อๆ เอียงหัวทำตาหวานใส่
เสียงฝีเท้าก้าวเข้ามา ตึง! อาจารย์อา ก้าวเข้ามาพร้อมศิษย์ 4 คน เสื้อคลุมขาวพลิ้วไหว ใบหน้างดงามแต่เย็นะเื รังสีอำมหิตฉายแสงออกมาจากดวงตา
“วันนี้ เราจะเริ่มพิธี สังเวยิญญากระบี่ เพื่อความรุ่งโรจน์นิรันดร์ของสำนักฮั่วซาน!”
เสียงศิษย์ทุกคนชูดาบขึ้นพร้อมกัน ก้องสะท้อนหุบเขา
“สังเวย! สังเวย!”
ดาบนับร้อยแสงวาบเป็ประกายเยือกเย็น แสงคมกระบี่สะท้อนเข้าตาของเลี่ยหยาง เขาหัวเราะหึๆ
“พิธีสังเวยิญญากระบี่? มันเป็แค่เหล็กจะมีผีในนั้นได้ยังไง พวกเ้าบ้ากันไปแล้ว”
อาจารย์อาหันขวับ แววตาแหลมคมเหมือนเพลิงไฟที่พร้อมจะแผดเผา
“ปากของเ้ามันต่ำต้อย…แต่วันนี้ทั้งเ้าและเขา จะต้องตายเพื่อสำนักข้า!”
เมื่อสิ้นคำ มือของนางชี้ขึ้นสู่ท้องฟ้า ศิษย์ทั้งหมดตวัดกระบี่ลงพร้อมเสียงโห่ร้อง มีกระบี่เล่มหนึ่งค่อยๆขึ้นมาจากพื้นลานซึ่งมีกลไกซ่อนอยู่
กระบี่นั้นใบดาบยาว 1 จั้งเศษ (ราวๆ 3.5 ฟุต) สีเงินอมทอง เมื่อสะท้อนแสงอาทิตย์จะเรืองรองราวเปลวไฟจริง ด้ามจับพันด้วยเส้นไหมสีแดงชาด
ดูปุ๊บรู้ปั๊ยเลยว่านี่ไม่ใช่กระบี่ธรรมดา
"กระบี่นี่เล่ากันว่าถูกหลอมขึ้นจากหินอสนีที่ตกจาก์บนยอดเขาฮั่วซานในคืนเดือนดับ ฟ้าร้องคำราม ลมกรรโชก และเปลวไฟ์หลอมรวมเข้ากับเหล็กมนุษย์กลายเป็กระบี่เล่มนี้" เยว่หลิงพูดประโยคยาวๆ ซึ่งนานๆทีเลี่ยหยางจะได้ยิน
"นานมาแล้วมีเซียนผู้หนึ่งได้ใช้กระบี่เล่มนี้ปราบปีศาจเพลิงพันปีใต้หุบเขา ทำให้ผู้คนยกย่องว่าเป็กระบี่ที่เชื่อม์และมนุษย์เข้าด้วยกัน"
"ทุกครั้งที่ชักออกจากฝัก จะมีไอร้อนแผ่พุ่งจนศิษย์สามัญไม่อาจเข้าใกล้ได้ หากผู้ถือมีจิตใจไม่บริสุทธิ์ จะถูกเปลวเพลิงจากดาบเผาร่างจนมอดไหม้"
เลี่ยงหยางฟังแล้วไม่ได้ช็อคข้อมูล แต่เขาช้อคที่เ้าหลิงหลิงผู้เ็าพูดมากครั้งแรกมากกว่า
"แต่กระบี่นี้ทำไมไม่มีฝัก และข้าไม่เห็นเปลวไฟอะไรนั่นเลย" เลี่ยหยางสงสัย
"หากใจคนเที่ยงธรรม กระบี่คือแสงสว่าง หากใจคนต่ำช้า กระบี่คือไฟนรก!" เยว่หลิงพูดเสียงดัง
ประโยคนี้เป็ประโยคที่เสมือนเป็สุภาษิตของฮั่วซาน ทุกคนมีอาการอ้ำอึ้ง
ทันใดนั้นพื้นดินลานเริ่มสั่นะเืจากเสียงกรีดร้องโหยหวนของหญิงลึกลับใต้บ่อน้ำร้างดังลั่นไปทั้งสำนัก ราวกับิญญาปกคลุมสำนัก
"รีบเอากระบี่แทงมัน! สังเวยิญญา!" อาจารย์อาสั่งศิษย์คนหนึ่ง
เขาเข้าไปจับด้านกระบี่ศักดิ์สิทธิ์ เยว่หลิงกระมืบเท้าซ้าย ปรากฎเข็มเล่มหนึ่งพุ่งไปแทงศิษย์คนนั้นจนขยับตัวไม่ได้
"หากใจคนต่ำช้า กระบี่คือไฟนรก!" คราวนี้เยว่หลิงะโเสียงดังมาก พลังปราณของเขาทำลานหินสั่น หินตะเกียงก็สั่น ทุกคนสั่น
"เอาผ้ามัดปากมันไว้!" อาจารย์อาสั่งและรีบเข้าไปจับกระบี่เซียนแทนศิษย์จะเอามาแทงเยว่หลิง แต่ช้าไปแล้วเลี่ยหยางตัดเชือกได้แล้ว เพราะเยว่หลิงให้เข็มอันหนึ่งกับเขาเมื่อคืน (แหมมม ไหนบอกไม่ให้ใครไง คนนี้พิเศษจังเนอะ)
เพียงไม่กี่กระบวนเลี่ยหยางก็แย่งกระบี่ศิษย์คนหนึ่งมาไว้ในมือได้ เขารีบตัดเชือกให้เยว่หลิง แต่แทนที่เยว่หลิงจะจับพระบี่ขึ้นช่วยสู้ เขากลับรวมพลังปราณทั้งหมดไว้ที่ปาก ะโดังลั่นราวกับวิชาราชสีห์คำรามก็ไม่ปาน
"หากใจคนต่ำช้า กระบี่คือไฟนรก!!"
ทันใดนั้น! เกิดเปลวเพลิงสีแดงฉานที่กระบี่มันเผามือซ้ายดับไม่ได้จนมือถูกเผาทำลาย อาจารย์อาตัดสินใจใช้มือขวาจับกระบี่อีกด้านฟันมือซ้ายตัวเองขาด
"อ้าาาาาา!!!" เธอกรีดร้องสะท้อนถึงความเ็ปอย่างที่สุดราวกับิญญาถูกทรมานในขุมนรก
"เ้าถนัดขวาจริงๆด้วย" เยว่หลิงชี้ไปที่นาง ๆ โกรธมากตาแดงก่ำ กำกระบี่ที่มือขวาแล้วพุ่งเข้ามาหมายจะฆ่าเยว่หลิง
เคร๊ง!! เลี่ยหยางออกมารับกระบี่ให้
"พวกเ้ารอช้าอะไร ตั้งค่ายกลกระบี่ฮั่วซาน"
ศิษย์ฮั่วซานกว่าร้อยนายก้าวเท้าออกพร้อมกัน ดาบในมือสะท้อนแสงอาทิตย์เป็ประกายวับวาวราวเกล็ดน้ำแข็งนับหมื่นชิ้น
พริบตาเดียว แถวหน้า 10 คนกรีดกระบี่ฟาดลงดุจเกล็ดหิมะโปรย ด้านหลังแผ่กระบี่ออกเป็วงโค้งซ้อนกันเป็ชั้น ๆ ดั่งคลื่นภูผาหลากทะลักลงมาไม่สิ้นสุด ลวดลายคมดาบไขว้กันกลายเป็กำแพงม่านกระบี่ที่งดงามตระการตา
หากมองจากเบื้องสูงลงมา รูปขบวนที่พวกเขาสร้างขึ้นประดุจ ดอกบัวเพลิงบานกลางหุบเขา กลีบกระบี่ซ้อนกันเป็วง ล้อมรอบเป้าหมายตรงกลางไม่มีช่องว่างให้หลบหนี
เสียงตวัดกระบี่ 100 กว่าเล่มรวมเป็หนึ่งเดียว เสียดแทงอากาศจนก้องสะท้าน ราวกับภูผาทั้งลูกกำลังสั่นไหว
นี่คือค่ายกลกระบี่ของฮั่วซาน!!
เลี่ยหยางเหงื่อตก ข้าเอาชนะมหาค่ายกลกระบี่นี้ไม่ได้ นอกจากกระบี่จันทราคืนนั้น(ที่จวนเ้าเมือง" ข้าไม่เคยเห็นอะไรที่งดงาม, น่ากลัว และทรงพลังขนาดนี้ กระบี่เป็ร้อยๆเล่มรวมใจเป็หนึ่งเดียว เขาหันหลังมาบอกเยว่หลิงใบหน้าจริงจัง
"หลิงหลิง! ถ้าเ้าไม่ช่วยเราคงไม่พ้นเป็ผีเฝ้าฮั่วซาน!"
"ใช้เพลงกระบี่จันทราเร็ว!! ฆ่าให้หมด!" เลี่ยหยางตัดสินใจเด็ดขาด ถ้าไม่ฆ่าให้ตายทั้งหมด ก็คือต้องตายแน่นอน
เยว่หลิงซัดฝ่ามือใส่หลังเลี่ยหลิง พลังปราณกระแทกออกไปข้างหน้าจนอาจารย์อาผงะถอยไป 10 ก้าว แต่นางกลับมาตั้งท่ากระบี่ได้อีกครั้งอย่างรวดเร็ว
“หั่วเหลียนจวิน! ตาเฒ่า!!!”
"มอบกระบี่ให้ข้า!!!"
"กระบี่จงมา!!" เสียงทรงพลังราวกับไม่ใช่หลิงหลิงที่ข้ารู้จัก
แล้วสิ่งที่ไม่เชื่อก็เกิดขึ้น กระบี่เซียนศักดิ์สิทธิ์สั่นแล้วมันก็พุ่งจนพื้นแตกมาเข้ามือเยว่หลิง ๆ เยว่หลิงรูดโครงกระดูกมือซ้ายอาจารย์อาตกลงกับพื้น
ศิษย์ฮั่วซาน 100 กว่าคนตะลึง!!
แสงกระบี่เซียนวาบสะท้อนแสงราวกับเป็ดวงอาทิตย์อีกดวง
เยว่หลิงไม่ยอมใช้เพลงกระบี่จันทรา เขาตั้งท่ากระบี่ปกติ แล้วะโเสียงดังว่า
""ใจเที่ยงธรรมกระบี่คือแสงสว่าง ใจต่ำช้ากระบี่คือไฟนรก!" เยว่หลิงพูดเสียงดัง
ศิษย์ทุกคนในฮั่วซานที่ตั้งค่ายกระบี่อยู่นั่นลังเลใจ เขาคนนี้จับกระบี่แล้วเรืองแสง แต่อาจารย์จับแล้วไฟลุกเอาจนมือไหม้
อาจารย์อาเห็นอาการของทุกคน นางรู้ว่าสั่งไม่ได้แล้ว นางจึงพุ่งเข้าต่อสู้ด้วยตัวเอง
เลี่ยหยางรับกระบี่เธออีกครั้ง แต่คราวนี้เขายิ้มอย่างยียวน
"ถ้า 1-1 กับเ้า สบายมาก!"
"เ้าเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม ดูถูกข้าเกินไปแล้ว" นางถอยหลังออกมาตั้งกระบวนท่า
(กระบวนท่าที่ 1)
อาจารย์อากวัดกระบี่ชี้ฟ้า ก่อนสะบัดลงด้วยแรงปราณ พลังคมดาบแผ่ร้อนผ่าว เลี่ยหยางยกกระบี่เบี่ยงเฉียง เบื้องกายพลิ้วไหวราวเงาแมว เขาหลบวูบเดียว ผ่านคมดาบร้อนแรงไปอย่างหวุดหวิด
(กระบวนท่าที่ 2)
อาจารย์อาพลิกฝ่ามือฟาดกระบี่ซ้อนเป็เงาเห็นเป็กระบี่หลายเล่ม เลี่ยหยางหัวเราะเยาะ ยกกระบี่สะบัดทีเดียว เสียงโลหะกระทบกังวาน เงาดาบหลายเล่มถูกเขาปัดแตกทีละเส้น ความแม่นยำ นี่คือฝีมือนักฆ่ามืออาชีพ
(กระบวนท่าที่ 3)
อาจารย์อาเร่งร่างพุ่งเข้าใกล้ ตวัดกระบี่เฉียงหมายจะตัดเส้นชีพจรตรงไหล่เลี่ยหยาง แต่เลี่ยหยางถอยไปด้านหลังเพียงครึ่งก้าว กระบี่ในมือเฉือนสวนอย่างคมกริบ เฉียดปลายผมอาจารย์อาจนขาด
(กระบวนท่าที่ 4)
อาจารย์อาเร่งพลังปราณขึ้นสุดขีด คมดาบสาดแสงแวววาว เธอฟาดกระบี่รัวใส่เลี่ยหยางถึง 10 ครั้งในพริบตา
แต่...เลี่ยหยางกลับยกยิ้ม ยกกระบี่รับทีละคม เสียงกระทบดัง เก๊ง! เก๊ง! เก๊ง! จังหวะการปัดเฉียบคมเหมือนฆาตกรกำลังแกะรอย ไม่เสียแรงแม้ครึ่งก้าว
(กระบวนท่าที่ 5)
อาจารย์อาตวัดกระบี่แทงตรงใส่เลี่ยหยางด้วยความโกรธ แต่เธอเกิดสั่นสะท้าน เนื่อจากเืที่ข้อมือซ้ายที่เพิ่งขาดไปไหลออกมามาก ทำให้การควบคุมกระบี่จากฝั่งซ้ายเสียสมดุล
เลี่ยหยางจ้องเขม็ง ราวกับจับทางทุกการเคลื่อนไหวได้ในชั่วลมหายใจเดียว
เขาก้าวเข้าชิดเพียงครึ่งก้าว พลิ้วตัวเล็กน้อย ปล่อยแรงจากสะโพก กระบี่ในมือเฉือนเฉียง
ปลายกระบี่พุ่งเข้าจุดว่างระหว่างข้อศอกกับไหล่อาจารย์อา ซึ่งตอนนี้ไม่มีแรงต้านเต็มที่จากข้อมือซ้าย
คมดาบสอดแทรกตรงช่องว่างพอดี เสียงโลหะดัง ก้อง! ร่างอาจารย์อาพลิกตัวถอยทัน แต่แรงแทงไม่หยุด พลังเฉือนรุนแรงจนปลายกระบี่เฉียดใกล้คางเธอ
เลี่ยหยางหมุนกระบี่ในมือพลิ้วราวสายลม ใช้ช่องว่างที่ข้อมือซ้ายเสียไปบังคับให้เธอส่ายตัวไม่ได้เต็มที่
ดาบถูกจ่อจนต้องถอยหลังหลายก้าว ดวงตาอาจารย์อาผ่านแววตาโกรธ หากมือซ้ายไม่ขาดจนเสียสมดุลธอคงไม่แพ้ง่ายๆ แบบนี้
สุดท้าย เลี่ยหยางถอนกระบี่กลับ ยืดตัวตรง พลางยิ้มยียวน:
“นังคนขี้อิจฉา…กระบี่ของเ้ามีแต่ความต่ำช้าริษยา” เยว่หลิงปรบมือกับสิ่งที่เลี่ยหยางพูด
ตูม!! บ่อน้ำร้างะเิ ร่างหญิงวัย 60 คนหนึ่งะโขึ้นมา ผมยาวขาวแซมดำไม่เป็ระเบียบ ใครเห็นใบหน้านี้ก็รู้เลยว่าเธอได้เสียสติไปแล้ว
นางซัดฝ่ามือใส่อาจารย์อาจนกระบี่หลุดจากมือมาสู่มือของนางแทน อาจารย์อากระเด็นไปชนหินข้างๆจนกระอักเื
"ศ...ศิษย์พี่" นางมองด้วยแววตาที่ลึกซึ้งผูกพันมาก
.
.
.
.
.
(ท้ายตอน)
เยว่หลิงมองเลี่ยหยางสู้กับอาจารย์อา คิดในใจว่า
"เ้าสู้จนเหงื่อโชกเต็มตัวเลย คืนนี้ข้าจะไม่นอนกอดเด็ดขาด!"
(สักพัก)
"เดี๋ยวข้าต้องสั่งให้เขาถอดเสื้อไปซักทันที!" (ไม่กอดแล้วนอนไม่หลับชิมิ)
1K
