เกิดใหม่สุดยอดตัวประกอบผู้ร่ำรวยในยุค80

14 1-2

                  ตอนที่26 วิ่งเต้นช่วยเหลือ

                  ใช่ว่าซูหนี่จะไม่รู้ ซูเฮ่าเทียนต้องการคาดคั้นเอาคำอธิบายเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเซิ่งเต๋าอันให้ได้ แต่เธอเองก็ต้องการพูด

                  ด้วยเหตุนี้ ซูหนี่จึงเมินหน้าหนีไปนอกหน้าต่าง มองข้ามไม่สนใจซูเฮ่าเทียนแต่อย่างใด ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอจึงลุกขึ้นกระโดดคว้ากระเป๋าบนชั้นวางสัมภาระสูงลงมา จากนั้นจึงเริ่มจัดแจงสิ่งของด้านในไปเรื่อยๆ ระหว่างนั้นก็หันไปเอ่ยปากถามซูเฮ่าเทียนว่า

                  “พี่เฮ่าเทียน ทำไมยังไม่รีบเก็บข้าวของอีกล่ะ? นี่ใกล้จะถึงแล้วนะ ถ้าไม่รีบเตรียมเก็บล่วงหน้าเดี๋ยวก็ไม่ทันกันพอดี”

                  ได้ยินเสียงซูหนี่ร้องเตือนดังนั้น ซูเฮ่าเทียนเพียงตอบสนองเล็กน้อย เขาผงกศีรษะพยักหน้าอยู่สองสามที จากนั้นจึงเร่งลุกขึ้นยืนเก็บข้าวของอย่างฉับไว ขณะที่เยาวชนคนอื่นๆรอบข้างต่างก็เริ่มเตรียมตัวพร้อมลงแล้วเช่นกัน

                  เนื่องจากหมู่บ้านตงเผิงอยู่ค่อนข้างไกล ภูมิศาสตร์ที่ตั้งจึงห่างไกลความเจริญพอควร หลังจากนั่งรถไฟมาร่วมสามวันสามคืนเต็มๆ พวกเขาก็ยังต้องนั่งรถโดยสารเดินทางต่อไปอีกสองวัน ปิดท้ายด้วยการนั่งรถสองแถวมุ่งสู่ตัวหมู่บ้านที่อยู่สุดเขตภาคเหนืออีกครึ่งวัน โดยรวมแล้วกินเวลาเดินทางทั้งหมดห้าวันครึ่งกว่าจะถึงจุดหมาย

                  เวลานี้อยู่ระหว่างการเปลี่ยนถ่ายจากรถไฟสู่รถโดยสาร ถึงคราวที่ซูหนี่และเซิ่งเต๋าอันจะต้องแยกจากกันจริงๆแล้ว ก่อนร่ำลาไปตามเส้นทางของแต่ละคน เซิ่งเต๋าอันได้สวมกอดซูหนี่ไว้ในอ้อมแขนแน่น ราวชายหนุ่มที่ไม่เต็มใจจะปล่อยให้หญิงสาวอันเป็นที่รักลาจากไป

                  ทั้งบุกป่าฝ่าดงนั่งรถสองแถวตะลุยดินแดงอีกสองวันครึ่ง ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงจุดหมายปลายทาง

                  และทันทีที่มาถึงนั้น สิ่งแรกที่ทุกคนพบเห็นก็คือ สาวผมสั้นหน้าตาสะสวยในชุดกี่เพ้าโบราณ กำลังเดินสับเท้าก้าวฉับมาด้วยรัศมีเจิดจรัสเต็มดวง เธอเอ่ยทักทายอย่างยิ้มแย้มเป็นมิตรว่า

                  “ยินดีต้อนรับเยาวชนผู้มีการศึกษาทุกท่านสู่หมู่บ้านตงเผิงของเรา ทางเรารู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้บัณฑิตผู้ทรงภูมิอย่างพวกท่านมาคอยเผยเผยแพร่องค์ความรู้สู่หมู่บ้านแห่งนี้ พวกเราเองก็จะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อถ่ายทอดวิถีเกษตรกรคืนกลับไป ขอต้อนรับสู่หมู่บ้านตงเผิงของเราอีกครั้งค่ะ”

                  ซูหนี่กวาดสายตาขึ้นลง ลอบสำรวจตรวจสอบสาวสวยตรงหน้าด้วยความสงสัย ซึ่งก็แน่นอน เธอย่อมต้องรู้สึกสนใจในตัวหญิงสาวคนนี้เป็นธรรมดา เพราะต่อจากนี้เธอคือหนึ่งในตัวละครหญิงที่มีบทบาทสำคัญอย่างมากในนวนิยาย

                  บุคคลนี้นับเป็นตัวละครหญิงที่ชาญฉลาดและมีไหวพริบดี วางตัวค่อนข้างเป็นกลางในเนื้อเรื่อง ควรค่าแก่การสานสัมพันธ์สร้างพันธมิตรอย่างยิ่ง

                  ซูหนี่เฝ้ามองหญิงสาวเบื้องหน้าพร้อมรอยยิ้มที่แสนสดใส ถัดมาเป็นการเลือกบ้านพักประจำตัว โดยเยาวชนผู้มีการศึกษามีสิทธิ์ตัดสินใจได้อย่างอิสระว่าต้องการที่จะอยู่หลังไหน

                  แน่นอน เธอจงใจเลือกบ้านที่อยู่ห่างจากซูเฮ่าเทียนให้ได้มากที่สุด เพราะหลังจากที่ได้ปฏิสัมพันธ์พูดคุยกันก่อนหน้าแล้ว ทำให้รู้ว่าการอยู่ห่างจากผู้ชายคนนี้ไว้น่าจะเข้าท่ากว่า

                  หลายวันพ้นผ่าน ทุกอย่างล้วนดำเนินไปอย่างราบรื่นไร้ซึ่งปัญหาติดขัดใดๆ ซูหนี่ค่อยๆปรับตัวให้เข้ากับวิถีชีวิตที่นี่ได้ดียิ่งขึ้น แม้จะแร้นแค้นไปสักหน่อย แต่เธอก็ชื่นชอบยิ่งนักกับการใช้ชีวิตที่แสนเรียบง่ายปราศจากความวุ่นวายเหมือนในเมืองใหญ่เช่นนี้

                  ระหว่างที่ซูหนี่กำลังใช้ชีวิตอย่างสงบสุขอยู่นั่นเอง

        ตัดภาพมาอีกด้าน สถานการณ์ทางฝั่งครอบครัวสกุลกู่เวลานี้ เรียกได้ว่าตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง

        “แต่ท่าน! ลูกสาวผมกำลังติดคุกอยู่นะครับ! ได้โปรดช่วยเธอด้วย! ไอ้ตำรวจชาติหมาพวกนั้นมันจับเธอไปขังตั้งหลายวันแล้ว นี่ยังไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยตัวเลย… ท่านช่วย…ท่านครับ? ท่านครับ! โถ่โว้ย!!”

        ตลอดหลายวันที่ผ่านมา กู่กัวเฉิงต่อสายหาคนโน้นคนนี้ไปทั่วจนลืมไปแล้วว่า ในวันหนึ่งๆเขากดโทรศัพท์ไปกี่ร้อยครั้ง แต่ไม่ว่าจะขอร้องอย่างไร กลับไม่มีใครให้การช่วยเหลือเลยแม้สักคนเดียว สิ่งเดียวที่เขาทำได้ในเวลานี้ก็คือ รอคอยจนกว่ากู่หวานหวานจะได้รับการพิจารณาคดีเสร็จสิ้น

        “บัดซบ! อย่าคิดว่าคนอย่างฉันจะรังแกกันได้ง่ายๆ! พวกแกก็แค่หิวเงินประกันเท่านั้นล่ะ ถึงได้วางแผนจับลูกสาวฉันไปขังคุกแบบนี้! เฮอะ คนดีๆอย่างลูกสาวฉันนี่นะจะไปเกลือกกลั้วกับผู้ชายชั้นต่ำในตลาดมืดแบบนั้น? ปัญญาอ่อนสิ้นดี!! รู้รึเปล่าว่าฉันเป็นใคร? ฉันนี่คนสนิทท่านผู้พันเชียวนะโว้ย! พวกแกเล่นด้วยผิดคนแล้ว ไอ้พวกตำรวจสารเลว!!”

        กู่กัวเฉิงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ถึงกับต่อสายตรงถึงสถานีตำรวจหยุนเฉิง ร้องตะโกนด่าพวกตำรวจโดยไม่เลือกหน้า ทางด้านปลายสายเองก็ไม่ขอทนเช่นกัน กระแทกหูโทรศัพท์วางสายอย่างไม่ไยดีทันที เมื่อเป็นเช่นนั้น กู่กัวเฉิงก็ได้แต่ทิ้งตัวถอดถอนหายใจอยู่บนโซฟาด้วยความสิ้นหวัง พลางจุดบุหรี่สูบแก้เครียด

        “หวานหวานนะหวานหวาน มีอะไรที่พ่อคนนี้จะช่วยได้บ้างมั้ยนะ?”

        คล้อยหลังนั่งขบคิดไตร่ตรองกับตัวเองอยู่นานสองนาน จู่ๆกู่กัวเฉิงก็เหมือนเพิ่งจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ดวงตาทั้งคู่ของเขาเปล่งประกายสดใสขึ้นทันควัน พร้อมหยิบโทรศัพท์กระดิกน้ำขึ้นมากดหมายเลขติดต่อของใครบางคนที่คุ้นเคยทันที!