ตอนที่ 15 ไม่ยอมให้มีความสุขหรอก (2)
“เมื่อครู่นี้อารองเพิ่งมาดูอาการหนูเองค่ะ ไม่เป็อะไรมาก เดี๋ยวก็ดีขึ้น เข้ามาข้างในกันก่อนเถอะนะคะ อย่าเสียงดังรบกวนคนอื่นเลย” เผยเย่ว์ชิงเบี่ยงตัวให้พวกเขาเข้ามาในห้อง เวินเสาอี๋เดินตามอยู่ข้างหลัง เผยเย่ว์ชิงหลุบตาลงสบสายตากับเธอ แววตาเป็ประกายแฝงนัยหยั่งเชิง
เวินเสาอี๋พยักหน้าให้เธอด้วยหน้าตาไม่บ่งบอกอารมณ์ จากนั้นเดินเข้ามาข้างใน
ทั้งสามคนต่างนั่งลงบนโซฟา เวินเสาอี๋ยืนอยู่ด้านหนึ่ง เผยเย่ว์ชิงปิดประตูและเดินเข้ามา สายตาเ็าปรายตามองเผยหลานชูอีกครั้ง ยิ่งทำให้มือที่วางไว้บนหน้าตักของเผยหลานชูบีบแน่นขึ้น
“ชิงชิง นี่มันเกิดเื่อะไรกันแน่ ทำไมจู่ๆ ลูกถึงมาอยู่ที่โรงพยาบาลได้ ลูกอยากให้พวกเราร้อนใจตายใช่ไหม” ซูอวิ๋นซักถาม กุมมือเธอไว้และดึงตัวเธอมานั่งข้างๆ ลูบผ้าพันแผลเบาๆ อย่างปวดใจ
“แม่คะ...หนู...หนูบอกไม่ได้...” เผยเย่ว์ชิงมองหน้าเธอ กัดริมฝีปาก สายตาเต็มไปด้วยความลังเลและลำบากใจคล้ายกับเจอเื่ยากอะไร
“ทำไมถึงบอกไม่ได้ พวกเราเป็ครอบครัวของลูกนะ มีเื่อะไรที่รู้ไม่ได้กันแน่ มีคนทำร้ายลูกใช่ไหม บอกพ่อมา พ่อจะออกหน้าให้ลูกเอง!”
เผยเจียงหลินได้ยินอย่างนี้ก็เชื่อมโยงความลำบากใจของลูกสาวกับท่าทางน่าสงสัยของอวี๋ิฉือและเผยหลานชูเข้าด้วยกันทันที ส่งสายตาเคลือบแคลงไปที่เผยหลานชู
เผยหลานชูสะดุ้ง ใจเต้นแทบทะลุออกมาข้างนอก แต่กลับทำได้เพียงรักษาท่าทางสงบนิ่ง ตอนนี้เผยเจียงหลินกับซูอวิ๋นยืนอยู่ข้างเผยเย่ว์ชิงแล้ว ส่วนเธอเดาไม่ออกว่าเผยเย่ว์ชิงจะทำอะไร ตกเป็ฝ่ายตั้งรับที่เสียเปรียบอย่างมาก
“หากหนูบอกออกไป...น้องจะโทษหนู...” และก็ถึง่เวลาที่เผยหลานชูอกสั่นขวัญแขวน สุดท้ายเผยเย่ว์ชิงก็เปิดเื่มาที่เธอจนได้
“พี่ ฉันทำอะไรผิดไปเหรอคะ พี่บอกมาฉันจะแก้ไขแน่นอน ไม่ว่าเื่อะไรทุกอย่างก็เป็ความผิดของฉันเอง พี่อย่าไม่สบายใจเลยนะ...”
มือของเผยหลานชูกำแน่น ฝืนตัวเองให้นิ่งสงบ ต่อประโยคด้วยสีหน้าน้อยใจและน่าสงสาร ดวงตาเรียวราวใบหลิวเป็ประกายน้ำตาเอ่อคลอ
เผยเย่ว์ชิงเห็นอากัปกิริยาของเธอแล้วก็แค่นยิ้มอยู่ในใจ ทว่ากลับปั้นหน้ามองอีกฝ่ายอย่างระแวดระวัง จากนั้นก็สบสายตากังวลระคนสงสัยของพ่อแม่ที่จ้องมองมา จับมือเรียวเล็กด้วยความลังเลคล้ายกับยังพะวงเื่อะไรอยู่
ท่าทางนั้นทำให้ใจของทุกคนลอยคว้างกลางอากาศ ยิ่งเธอไม่พูดออกมา ทุกคนก็ยิ่งไม่สบายใจ
เวินเสาอี๋มองเธอตลอดเวลา รู้สึกว่าหญิงสาวคนนี้มีบางอย่างคล้ายคลึงกับพี่ใหญ่ของตัวเองอย่างบอกไม่ถูก สองคนนี้ตั้งใจจะทรมานคนอื่นให้แสบคัน ไม่ยอมให้อีกฝ่ายมีความสุข ให้อีกฝ่ายเกลียดจนเข่นเขี้ยวและหมดหนทาง
“ชิงชิง มีเื่อะไรลูกก็บอกมาเถอะ ไม่เป็ไร พ่ออยู่ข้างลูก” เผยเจียงหลินซักถามด้วยความร้อนใจ
เผยเย่ว์ชิงยิ้มในใจ ถึงได้ตอบออกมาอย่างระมัดระวัง “ความจริง...ความจริงแล้วป้าอู๋เป็คนทำร้ายหนูจนเป็อย่างนี้ค่ะ...
“...หนูถูกเธอผลักจนล้ม ศีรษะกระแทกพื้น หากไม่ได้คุณหนูคนนี้พามาส่งที่โรงพยาบาล หนูอาจจะเสียเืจนตายไปแล้วก็ได้...” เผยเย่ว์ชิงพูด คล้ายกับว่ายังมีความกลัวหลงเหลืออยู่ เธอยกมือลูบหน้าผากและส่งสายตาขอบคุณให้เวินเสาอี๋
มุมปากเวินเสาอี๋กดลึก พยักหน้ารับสายตาที่เธอส่งมา ให้ความร่วมมือและเอ่ยขึ้นว่า “พอดีฉันกลับจากห้องน้ำ เห็นเธอหมดสติเืไหลนองอยู่ที่พื้น เลยรีบพามาส่งห้องฉุกเฉิน”
เผยเจียงหลินและซูอวิ๋นพากันใกับเื่ราวที่พวกเธอเล่า ดูอาการเธอโดยละเอียดอีกครั้ง ดีที่ตอนนี้เผยเย่ว์ชิงนอกจากใบหน้าที่ซีดไปบ้าง สภาพร่างกายโดยรวมยังถือว่าไม่แย่
“ไม่คิดเลยว่าป้าอู๋จะกล้าทำกับลูกแบบนี้!” เผยเจียงหลินตอบสนองทันที เขาโกรธจนตบโต๊ะลุกขึ้นยืน
ซูอวิ๋นเองก็คิ้วขมวดเช่นกัน แววตาเต็มไปด้วยความเดือดดาล
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/239f3a2be3124680b5f0a1f4bb3f35d5
540
