ซุปเปอร์สตาร์ของฉัน

บลู

             ฉันตื่นแต่เช้า มาจองบัตรคอรเสิร์ตมิดไนท์ จองเผื่อ มะนาว ติน ปอย ด้วย เราสี่คนก็จองกันหน้าสุดเช่นเดิม แต่ฉันเสนอไอเดียเพื่อนๆไปเรา แถวที่สองไหม จะได้ไม่ต้องเงยหน้าให้เมื่อยคอ พวกเธอไม่ยอม ฉันต้องจองตามที่พวกเธอต้องการ เอาจริงแล้วฉันไม่ได้อยากไปดูเลยนะ เพราะฉันมีเงินน้อย ที่ไปเพราะปอยตื๊อให้ฉันไปด้วยทุกวัน ฉันเลยจำยอม

(Midnight Our Time For You Concert) 

ซึ่งเป็นคอนเสิร์ตที่มิดไนท์จะขึ้นโชว์เป็นครั้งสุดท้าย และต้องรอไปอีก 2 ปีข้างหน้า คราวนี้มิดไนท์ได้พักผ่อนยาวๆ ฉันแค่คิดก็ดีใจแล้ว

(line)

บลู:  ฉันจองให้เรียบร้อยแล้วนะ

ติน:   โอเค ขอบคุณฮับ

ฉันทำหน้าที่เพื่อนที่ดีเรียบร้อยแล้วก็กลับมานอนต่อ คงตื่นอีกที 13.00 น. เพราะคืนนี้มิดไนท์ก็จะมารับฉันอีกรอบ ถ้าวันนี้เขาชวนฉันกินอะไร ฉันคงไม่หารสองกับเขา เพราะเงินฉันหมดแล้ว ฮือออ  

1 เดือนต่อมา

             คอนเสิร์ตเริ่มขึ้นแล้ว วันนี้เราต่างคนต่างกันเจอที่หน้างาน ติน มะนาว มาถึงก่อน ตามมาด้วย ปอย ฉันคนสุดท้าย เพราะเรียกแท็กซี่ยากมาก มากันครบแล้วเราก็พากันเดินเข้าไปในฮอลล์ ที่ใหญ่อลังกามาก งานนี้เขามีแจกขนมด้วยนะ ปกติต้องแจกโปสเตอร์สิ ฉันกับเพื่อนๆได้ขนมมาเป็นห่อๆเลยนะ ก็ดีนะ ฉันก็หิวพอดี

งานเริ่มแล้ว เพื่อนๆของฉันก็เหมือนกับคอนครั้งแรก พยามยามจะทำทุกอย่างให้มิดไนท์มองมาที่พวกเธอ ณ ตอนนี้ฉันไม่ได้สนใจมิดไนท์ ฉันสนใจมือกลองมากว่า เป็นคำกล่าวของ มะนาว ที่พูดขึ้นมา ฉันเลยมองไปที่มือกลองบ้าง เอ่อ หล่อจริง หน้าตาคมๆหน่อย มีผมปรกหน้า ย้อมผมสีน้ำตาล ฉันมองคนเดียวไม่พอ บอกให้ ติน ปอย มองด้วย ความหล่อต้องแบ่งกันชื่นชม

             งานคอนเสิร์ตจบเราก็ต่างคนต่างกลับบ้านกัน ฉันกลับเองโดยการนั่งแท็กซี่เข้าหมู่บ้าน ฉันกลัวแก๊งนั้นมาก เวลารถผ่านฉันจะก้มหัวหลบทันที ในที่สุดก็มาถึงบ้านด้วยความปลอดภัย