ล้ำเส้นที่ 6
|
(ความลับ)
“ปลายดาว! พวกเราสั่งเคเอฟซีกันน่ะ เธอจะเอาอะไรเพิ่มไหม”
หนุ่มหล่อหน้าขาวตี๋ที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนโซฟาเอ่ยถามหญิงสาวที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องครัว เธอเห็นผู้ชายสามคนตรงห้องรับแขกก็เปรยยิ้มบาง
“ไม่เป็ไรหรอกค่ะพี่เจไนท์ เดี๋ยวหนูก็จะกลับแล้ว” เธอพูดอย่างนั้นโดยที่แววตายังคงชำเลืองไปทางหลังบ้าน
เพราะก่อนหน้านี้พันไทม์กับน้ำหวานเดินไปคุยเื่ส่วนตัวกันตรงสวนหลังบ้านอยู่นาน คงจะกลายเป็เื่ใหญ่มากเพราะผู้หญิงคนนั้นร้องไห้ไม่หยุด ปลายดาวเองก็แอบสงสารไม่น้อย และเธอก็ยังเผลอคิดอีกด้วยว่าพี่ชายคนโตของบ้านช่างเหมาะสมกับสาวสวยคนนั้นยิ่งกว่าใคร
“อยู่กินเคเอฟซีกันก่อนสิ ฉันอุตส่าห์สั่งเซตใหญ่เผื่อเธอด้วยนะ” โนอาห์ว่า
“ไม่เป็ไรหรอกค่ะ”
“นี่ถ้าเธอปฏิเสธอีกรอบฉันจะไม่ไปส่งเธอที่บ้านจริงๆด้วยนะ”
“เอ่อ.. หนูเดินกลับเองก็ได้นะคะพี่โนอาห์ มันใกล้แค่นี้เอง จริงๆแล้วพี่ไม่ต้องไปส่งหนูหรอกค่ะ หนูเกรงใจ”
ประโยคจริงจังของปลายดาวทำให้คนที่ยื่นข้อเสนอถึงกับหน้าซีด โนอาห์จึงส่ายหน้าเบาๆก่อนจะลุกขึ้นไปหาเด็กสาวที่ยืนตาแป๋ว ซึ่งทางเจไนท์ก็กระตุกยิ้มเมื่อสังเกตว่าพี่ชายตัวเองดูเอาใจใส่ปลายดาวจนผิดปกติ
“เธอนี่มันดื้อจริงๆเลยนะเนี่ย” หนุ่มยิ้มสวยพูดจบก็ยื่นมือไปขยี้หัวเด็กสาวตรงหน้าอย่างมันเขี้ยว
“อื้ออออ พี่โนคะ.. หัวหนู! ย..ยุ่งหมดแล้วค่ะ”
“ฮ่าๆๆ ก็เธอมันน่าแกล้งนี่”
“เฮ้ย ไอ้พี่โนอย่าแกล้งปลายดาวดิวะ” เรียลรีบออกโรงปกป้องเพื่อนซี้ที่อายุเท่ากัน
พึ่บ!
“พอเถอะนะคะ..”
แต่แล้วปลายดาวเองที่เป็คนหยุดโนอาห์ มือทั้งสองของเธอจับแน่นที่แขนล่ำทั้งสองพลางออกแรงบีบเบาๆ ใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นเงยขึ้นไปจ้องมองเขาราวกับขอร้อง เสียงหวานกับแววตาไร้เดียงสาทำให้โนอาห์ยอมหยุดการกระทำของตัวเองทันที
โนอาห์ยืนแน่นิ่งกับภาพตรงหน้าไปชั่วขณะ ใบหน้าหล่อๆของเขาแดงก่ำภายในชั่วพริบตา เขาพยายามบ่ายเบี่ยงแววตามีพิรุธของตัวเองมองออกไปทางอื่นโดยที่ปลายดาวไม่ทันได้สังเกต
“เฮ้อ บ้านพี่ก็ออกจะใหญ่โต ทำไมถึงไม่จ้างแม่บ้านสักคนล่ะคะ หนูเคยบอกไปแล้วว่าจะทยอยโอนค่าเพชรคืนให้ แต่พวกพี่ก็ดึงดันจะให้หนูมาทำงานที่นี่อยู่ได้”
ปลายดาวเอ่ยด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย แม้ว่างานนี้มันจะสบายแถมยังได้เงินเยอะกว่าพาร์ทไทม์ปกติหลายเท่า แต่การที่ได้มาอยู่ที่นี่..มันคงจะอันตรายกับหัวใจเกินไปหน่อย
“ตอนแรกพี่ก็อยากจะจ้างนะ แต่พอมีเธอแล้วก็ไม่อยากจ้างละ เธอทำงานบ้าน ทำกับข้าวอร่อยดี แถมยังคุยเล่นกับพวกเราได้สนุกด้วย” เจไนท์กล่าวด้วยรอยยิ้ม
“หึๆ ใช่ เมื่อวานก่อนเธอเห็นหมาจรจัดป่วยก็ยังตามฉันให้ไปรักษามันเลย เธอนี่น่ารักจริงๆ”
“น่ารักอะไรล่ะเรียล ฉ..ฉันก็แค่สงสารมันน่ะ”
ปลายดาวรีบค้านเสียงอ่อน เธอแอบใจเต้นแรงทุกครั้งที่พวกเขาชมเชย ผู้ชายในบ้านนี้หว่านเสน่ห์กันเก่งแทบทุกคน
“ขอบคุณที่รับฟังฉันนะไทม์ ขอบคุณมากๆเลยนะ”
“เธอจะขอบคุณฉันทำไม นี่มันก็เื่ปกติไม่ใช่เหรอ เวลาที่เธอมีปัญหาก็มาหาฉันได้เสมอแหละน่า ฉันอยากเป็คนแรกที่เธอนึกถึง”
“อะอื้ม..”
เสียงพูดคุยของชายหญิงทั้งสองเดินเข้ามาในห้องรับแขก ก่อนที่ปลายดาวจะหันไปมองเ้าของเสียง น้ำหวานที่รู้จักเด็กสาวตามคำบอกเล่าของพันไทม์เมื่อกี๊จึงเปรยยิ้มให้เธออย่างเป็มิตร ใน่วินาทีนี้เองที่เด็กสาวไร้เดียงสาจ้องมองภาพตรงหน้า เธอเองก็รู้ได้เลยว่าผู้หญิงคนนี้คงจะสำคัญกับเขามาก
“งั้นฉันกลับก่อนนะ พวกเพื่อนๆมารอหน้าบ้านแล้ว” น้ำหวานเอ่ยบอกพันไทม์เสียงอ่อน
“อื้ม คืนนี้ก็อย่าเมาให้มากล่ะ ถ้าเธอเมา ฉันจะไปรับเธอเอง”
“คิกๆ นายนี่นะ”
พรืบ
จุ๊บ..
น้ำหวานฉีกยิ้มร่าก่อนจะดึงร่างหนาของพันไทม์เข้ามากอดก่อนจะจุ๊บที่แก้มของเขาเบาๆ มันคือภาพที่สามพี่น้องเบิกตาโพลงไม่ต่างกัน เพราะนี่เป็ครั้งแรกที่น้ำหวานใกล้ชิดพี่ชายตัวเองมากถึงขนาดนี้ ทั้งๆที่เธอก็มีคนรู้ใจอยู่แล้ว
“ถ้าขืนเธอยังทำแบบนี้กับฉันอีก ฉันจะแย่งเธอมาจากไอ้ไต้ฝุ่นจริงๆด้วย” พันไทม์เอ่ยแบบนั้นก่อนจะยื่นมือไปลูบหัวของสาวสวยแ่เบา
‘พี่ไทม์ไม่เปิดใจให้ผู้หญิงคนไหนง่ายๆหรอก ยกเว้นคนนี้’
‘พี่โนหมายถึงพี่น้ำหวานเหรอคะ’
‘อื้ม ถึงพี่ไทม์จะเหลวไหลไปบ้าง นั่นมันก็เป็เพราะพี่เขาอกหัก แต่ลึกๆแล้วฉันก็รู้ว่าพี่ไทม์ยังรอพี่น้ำหวานเสมอแหละ’
‘…..’
‘ไม่มีใครมาแทนที่พี่น้ำหวานได้หรอก’
ทุกคำพูดที่โนอาห์อธิบายกับเธอยังคงดังก้องอยู่ในหัว ใบหน้าที่แสร้งยิ้มของปลายดาวจ้องมองชายหญิงตรงหน้าด้วยความรู้สึกแปลกไป ทำไมกัน.. ทำไมเธอถึงไม่ได้รู้สึกดีใจกับพันไทม์เหมือนกับคนอื่น ตอนนี้เขามีโอกาสคว้าหัวใจน้ำหวานมาได้เกินครึ่งอยู่แล้ว ทำไมเธอถึงรู้สึกไม่ชอบใจกับภาพที่เห็นอยู่เลยสักนิด
ทำไมกันนะ..
มหาวิทยาลัยนาบี
(**ข่าวร้อนประเด็นฮอต! ลือสนั่น! บ้านร้างที่เคยเป็ตำนานของคณะธุรกิจการท่องเที่ยว กลายเป็บ้านหลังใหญ่เลิศหรูที่มีหนุ่มหล่อตัวพ่ออาศัยอยู่!! เป็ครอบครัวของเจไนท์ ไอดอลหนุ่มหล่อของค่าย GMN!!)
: จริงเหรอวะพวกแก บ้านร้างนั้นเป็ของเจไนท์เหรอ!
: ใช่! นอกจากจะเป็ของเจไนท์ บ้านหลังนั้นก็ยังเป็ของพี่พันไทม์ เ้าของรีสอร์ทที่เคยออกข่าวด้วย ที่หล่อๆ ที่ตาสองสีอะ
: ครอบครัวนี้ปังทั้งบ้าน พี่พันไทม์ พี่โนอาห์ พี่เจไนท์ พี่เรียล สี่คนนี้หล่อลากไส้มากพวกแก!!
ข่าวลือของเื่บ้านร้างแพร่สะพัดไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัย เหตุเกิดจากมีคนไปเห็นเจไนท์เข้าออกบ้านหลังนั้นพร้อมกับภาพถ่าย สาวๆที่เป็แฟนคลับจึงแอบไปส่องหน้าบ้านก็พบว่ามีรถคันหรูจอดอยู่ด้านในหลายคัน และมันก็เป็บ้านเดียวกันกับที่เป็ตำนานลึกลับ ทุกคนจึงรู้ความจริงในที่สุด..
“นี่แกรู้เื่นี้ไหมปลายดาว?”
หญิงสาวผมสั้นสวยเฉี่ยวเอ่ยถามด้วยสีหน้าจับพิรุธ เธอกับพวกพ้องมายืนรายล้อมปลายดาวที่นั่งอ่านหนังสืออยู่หน้าห้องเรียน พอเห็นสีหน้าร้ายกาจที่จ้องจะหาเื่ คนที่เคยปล่อยตัวนั่งสบายก็เกร็งขึ้นมาทันที
“เื่ที่พวกคณะเรากำลังเม้าท์กันอยู่อะ บ้านร้างที่แกได้กล่องเพชรมา” ชิกกี้เสริม
“อ..อ๋อ เอ่อ..คือฉันไม่รู้” คนที่กุมความลับเอ่ยพลางหลบหลีกสายตามองไปทางอื่น
“ไม่รู้เหรอ แล้วแกได้กล่องเพชรนี่มาได้ไง ไม่ใช่ว่ามันเป็ของพวกพี่เจไนท์ตามในข่าวเหรอ” ดิมที่ยืนกอดอกเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย
“ไม่ใช่นะ!! ฉัน..ไม่รู้จักพวกเขา”
“…..”
“ข่าวที่ออกฉันก็ไม่รู้เื่ด้วย ต..ตอนที่ฉันไปบ้านหลังนั้นมันก็เป็บ้านร้างจริงๆ ฉันไปเจอกล่องเพชรนั่นโดยบังเอิญ ฉันไม่รู้มาก่อนว่าบ้านหลังนั้นมีเ้าของแล้ว”
ปลายดาวพยายามจะปิดบังความลับต่อไปแบบนั้น แต่หารู้ไม่ว่าสีหน้าของเธอมันแสดงออกถึงความโป๊ะเต็มร้อย เพราะเธอโกหกไม่เก่งเอาเสียเลย ท่าทีเก้ๆกังๆกับแววตาเลิ่กลั่กของเธอเลยทำให้เกรนโกรธจนมือสั่น
“ถ้างั้นเย็นนี้แกก็พาพวกฉันไปที่นั่นสิ” เกรนเอ่ยด้วยสีหน้าที่เหมือนจะรู้อะไรบางอย่างเข้า
“ว..ว่าไงนะ”
สาวน้อยคิดว่าตัวเองกำลังจะรอดพ้นจากแก๊งอันธพาลเบิกตาโพลงพร้อมกับใจที่หล่นวูบ มันไม่ใช่แบบนี้สิ.. ถ้าคนพวกนี้ไปเจอพันไทม์จะต้องเกิดเื่ใหญ่แน่ๆ
“แกต้องพาพวกฉันไป เข้าใจไหมปลายดาว”
“ไม่เกรน ฉันจะไม่ทำแบบนั้น”
“แต่ฉันสั่งให้แกทำไง!!”
“…..” ปลายดาวชะงักไปกับเสียงตวาดที่ทำให้เธอสะดุ้งโหยง ทั้งความรู้สึกหวาดกลัวกับความโกรธกำลังตีกันในหัวเธอไม่หยุด
ทำไมเธอต้องเป็ฝ่ายยอมแพ้ด้วย ครั้งที่แล้วถ้าบ้านร้างนั่นมีพวกคนไร้บ้านอยู่ขึ้นมาจริงๆมันจะเป็ยังไง เธอจะโดนอะไรบ้าง ทำไมอิทธิพลของเกรนถึงทำให้เธอต้องตกเป็เบี้ยล่างั้แ่ก้าวขาเข้ามาเหยียบที่นี่
พึ่บ
เธอรวบรวมความกล้าทั้งหมดลุกขึ้นยืนพลางเอื้อมมือไปคว้ากระเป๋าสะพายมาถือไว้ แววตาสั่นระริกจ้องมองไปทางหญิงสาวปากแดงอย่างแน่วแน่
“ขอโทษนะเกรน แต่ฉันขอปฏิเสธคำสั่งของเธอนะ มันมากเกินไปแล้วจริงๆ ถ้าเธอไม่เลิกใช้อำนาจของครอบครัวเธอกับฉัน ฉันจะแจ้งเื่นี้กับฝ่ายอธิการ”
ปลายดาวสุดจะทนกับเื่บ้าๆนี่จนพูดในสิ่งที่ตัวเองคิดออกมาจนหมดเปลือก เธอพูดจบก็เตรียมตัวจะเดินหนีออกไปแต่ก็ถูกมือของเกรนกระชากผมมาหาตัวอย่างแรง คนที่โมโหแล้วชอบทำอะไรโดยไม่ยั้งคิดจัดการฟาดมือตัวเองลงบนใบหน้าสวยหวานเต็มแรง
พรึ่บ!!
เพี๊ยะ!!!
สองทุ่มกว่า..
ภายในห้องนั่งเล่นของบ้านหลังใหญ่ที่เต็มไปด้วยความเงียบสงบ ปราศจากเสียงรอบข้างที่เคยรบกวนอยู่ในทุกวัน ผู้ชายหล่อล่ำในชุดลำลองธรรมดากำลังนั่งพิงโซฟาพลางหรี่ตาจ้องมองตัวอักษรในไอแพด มืออีกข้างกำลังถือแก้วไวน์หมุนไปมาราวกับฆ่าเวลา
พึ่บพับพึ่บพับพึ่บพับ
แหว๊กกกกกกกกกกกกก!!!
สัตว์เลี้ยงสุดรักสุดหวงของพันไทม์ที่เพิ่งถูกนำตัวมาจากบ้านใหญ่นั้นบินกระพือปีกเข้ามาเกาะที่ขาเ้าของ มันส่งเสียงร้องดังๆออกมาราวกับเป็การเรียกผู้ชายที่นั่งอยู่บนโซฟา เหยี่ยวสีดำทะมึนตัวใหญ่มีั์ตาสีแดงน่ากลัว มันถูกพันไทม์เก็บมาเลี้ยงั้แ่เด็ก ‘ลูเซียน’ จึงเป็สัตว์เลี้ยงคู่ใจที่รักแค่เ้านายตัวเอง มันจะโมโหร้ายกับทุกคนในครอบครัว ยกเว้นแต่เพียงพันไทม์
(ข่าวร้อนประเด็นฮอต! ลือสนั่น! บ้านร้างที่เคยเป็ตำนานของคณะธุรกิจการท่องเที่ยว กลายเป็บ้านหลังใหญ่เริศหรูที่มีหนุ่มหล่อตัวพ่ออาศัยอยู่!! เป็ครอบครัวของเจไนท์ ไอดอลหนุ่มหล่อของค่าย GMN!!)
พันไทม์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาอย่างหัวเสีย เขาขบกรามตัวเองแน่นก่อนจะเลื่อนอ่านคอมเมนต์ของชาวเน็ต ซึ่งเกินครึ่งก็มีแต่นักศึกษาของมหาวิทยาลัยกับพวกแฟนคลับของเจไนท์ พวกเขาขุดคุ้ยประวัติครอบครัวของพันไทม์อย่างจริงจัง
เขาพยายามปิดบังเื่นี้มาตลอด แต่ทำไมข่าวมันถึงหลุดรอดไปแบบนี้
ครืดดดดดดด~
แต่แล้วโทรศัพท์ที่วางไว้อยู่บนโต๊ะก็สั่นขึ้นมา นั่นจึงทำให้พันไทม์ที่นั่งกัดฟันตัวเองแน่นยื่นมือไปหยิบมัน เขาคิดว่าเป็ผู้หญิงที่เพิ่งกดเบอร์โทรออกไปหลายสาย แต่นั่นก็ผิดคาด
(ฮัลโหลพี่ไทม์! พี่รู้ข่าวแล้วใช่ไหม)
“เออ” เขาตอบรับด้วยสีหน้าเซ็งๆ ั์ตาสองสีเหลือบมองไปทางเก้าอี้ที่มีเสื้อคลุมคาดิแกนของปลายดาววางไว้อยู่
(แล้วผมจะกลับบ้านยังไงเนี่ย เฮ้อ! งั้นเดี๋ยวผมกลับไปนอนบ้านใหญ่แล้วกันนะ พ่อกับแม่ก็รู้เื่นี้แล้ว)
“ถ้ากลับไม่ได้เดี๋ยวกูไปรับ มึงอยู่ไหน”
(ผมอยู่ตึกเนี่ย เดี๋ยวจะไปปาร์ตี้กับพวกไอบิวจิ้นคงจะเลิกประมาณตีสามตีสี่)
“เหอะ ตีสี่ งั้นมึงก็ให้ลูกน้องพ่อไปรับมึงเถอะ กูไม่ไปละ” พันไทม์ส่ายหน้ากับเวลาราชการที่เจไนท์ว่า
ติ๊งงง..
LINE!
(ข้อความจากกลุ่ม พี่น้องสุดหล๊อหล่อ สมาชิก 4 คน)
เรียล : พี่ไทม์ค้าบบบบ ผมนอนบ้านเพื่อนนะ คืนนี้มีโปรเจกต์ผ่ากบอ่า ผมรู้ข่าวแล้ว ใครปล่อยก็ไม่รู้ แม่ง
โนอาห์ : ผมมีคุยงานตอนสามทุ่ม นอนในไร่นะ
พันไทม์กดเปิดลำโพงของเจไนท์พร้อมกับอ่านข้อความที่น้องชายตัวเองส่งมาด้วย แต่แล้วประโยคคำถามของน้องคนกลางก็ทำให้เขาหยุดชะงัก
(พี่ไทม์ วันนี้ปลายดาวมาบ้านไหมเนี่ย ผมทักไลน์ไปก็ไม่ตอบ)
“…..”
(พี่ไทม์)
“แค่นี้นะ กูอ่านข่าวก่อน”
พันไทม์ที่บ่ายเบี่ยงประเด็นคำถามกดตัดสายน้องชายตัวเองอย่างเืเย็น ใบหน้าที่ไร้ซึ่งอารมณ์ของเขามีบางอย่างซ่อนอยู่ข้างใน เขานั่งแน่นิ่งอยู่สักพักก่อนจะถอนหายใจด้วยความสับสนออกมาอีกครั้ง
แกร๊ง!
ร่างสูงโปร่งจึงลุกขึ้นและคว้าเอากุญแจรถบนโต๊ะพร้อมกับหยิบเสื้อคลุมตรงโซฟา เขาเดินออกไปจากห้องอย่างไม่ลังเลใจ ทิ้งให้เ้าลูเซียนที่บินไปเกาะตรงโต๊ะกลางห้องเอียงคอมองตามพ่อของมันอย่างสงสัย จุดมุ่งหมายเดียวของเขาคือบ้านเด็กสาวที่เขาเคยแวะไปส่งเมื่อไม่นานมานี้ พันไทม์ก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงเลือกที่จะมาหาเธอ แต่ก่อนหน้านี้ปลายดาวไม่เคยผิดนัด
ไม่ว่าเธอจะติดธุระเื่เรียนที่คณะ ช้าสายแค่ไหนเธอก็มา แต่วันนี้เธอกลับไม่มา มันหมายความว่ายังไงกันแน่?
กริ๊ง
กริ๊งงง
กริ๊งงงงง
เสียงกดออดที่ดังอยู่ทางหน้าบ้านมาเป็สิบๆนาทีพร้อมกับร่างสูงโปร่งของพันไทม์ที่ขบกรามตัวเองแน่น แววตาไม่สู้ดีจ้องมองไปทางด้านในตัวบ้านที่ไร้ซึ่งวี่แววของคนมาเปิดประตู เขาโทรไปหาปลายดาวเป็สิบๆสายแต่ก็ไม่มีใครรับ แถมบ้านก็ยังเงียบสงัดเหมือนไม่มีใครอยู่
“เอ้อออ!! ใครน่ะ รอเดี๋ยวนะลูกเอ้ย!” แต่แล้วเสียงหญิงชราก็ดังออกมาจากด้านในตัวบ้าน เธอเดินหอบสังขารออกมาพร้อมกับะโสุดเสียง
นั่นจึงทำให้หนุ่มหล่อที่เริ่มขมวดคิ้วยืนแน่นิ่งไป เขาไม่เคยพูดคุยกับยายของปลายเดียวเป็การส่วนตัว แค่เคยยกมือไหว้ตอนแวะมาส่งปลายดาวพร้อมกับพวกโนอาห์ที่นั่งรถมาด้วยแค่นั้น
“สวัสดีครับคุณยาย”
“เอ้า! พ่อหนุ่มหล่อเองเรอะ ยายก็คิดว่าใคร มาหาปลายดาวมันเหรอ” ยายเฉื่อยเอ่ยในขณะที่เธอเปิดประตูรั้วเสร็จสรรพ
“ครับ ปลายดาวไม่รับสายน่ะครับ ผมก็เลย”
“ปลายดาวไม่สบายน่ะ”
“…..”
“กลับมาบ้านก็ไม่พูดไม่จา ข้าวปลาก็ไม่ยอมกิน ฮื้ม.. พอยายเปิดประตูไปดูมันก็นอนปิดไฟเงียบ ได้ยินแต่มันบอกว่าไม่สบาย กินยานอนเดี๋ยวก็หาย มันว่าอย่างนั้นนะ ตอนนี้ปลายดาวคงจะหลับไปแล้วล่ะ พ่อหนุ่มมีอะไรหรือเปล่า”
ยายของปลายดาวไถ่ถามด้วยความสงสัย เขาจ้องมองหนุ่มล่ำที่ยืนแน่นิ่งไปชั่วขณะ ก่อนที่ร่างสูงนั้นจะตัดสินใจก้าวขาเข้ามาภายในรั้วบ้าน
“ผมมีธุระสำคัญกับเธอน่ะครับ”
“อ..เอ่อ แต่”
“ขอโทษที่ต้องเสียมารยาท แต่ผมต้องคุยกับเธอวันนี้ครับคุณยาย”
แต่แล้วประโยคที่เต็มไปด้วยความดุดันจึงทำให้หญิงชราถึงกับไปไม่เป็ เธอคิดว่าคำอธิบายนั้นจะไล่พันไทม์ให้กลับบ้านไป แต่สุดท้ายผู้ชายคนนี้ก็ดึงดันที่จะเข้าไปหาเธอจนได้ แม้ว่าั์ตาสองสีนั้นจะไม่ได้อ่อนหวานจนยายเฉื่อยวางใจ แต่เธอก็ไม่อยากจะขัดใจรุ่นพี่ของปลายดาว
แอ๊ด..
ประตูไม้ในห้องนอนเล็กถูกเปิดออกโดยใครบางคน ภายในห้องนอนนี้เงียบสงัดราวกับไม่มีคนอยู่ ร่างสูงโปร่งของพันไทม์ย่างกรายเข้ามาเรื่อยๆโดยที่เขาแง้มประตูนั้นไว้ แสงไฟจากด้านนอกจึงสาดส่องเข้ามาจนทำให้ห้องนี้พอมองเห็นอยู่บ้าง กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆที่เขาคุ้นชินลอยเข้ามาเตะจมูก พันไทม์เห็นร่างบางนอนหันหลังให้กับเขา
“นี่จะแกล้งป่วยเพื่ออู้งานใช่ไหม ลืมไปแล้วหรือไงว่าหนี้ค่าเพชรนั่นยังไม่ถึงครึ่งเลยนะ” เสียงทุ้มของพันไทม์เอ่ยท่ามกลางความเงียบงัน
ใบหน้าหล่อนั้นยืนสังเกตการณ์อะไรอยู่สักพัก เขาก็หรี่ตาจ้องมองร่างของหญิงสาวที่นอนแน่นิ่งไร้ซึ่งการโต้ตอบ ทีแรกเขาก็ปักใจเชื่อว่าเธอหลับไปแล้วจริงๆ แต่เท้าที่ััได้ถึงความเปียกบนพื้นก็รู้ว่าเธอเพิ่งลุกเข้าห้องน้ำไม่นานมานี้ แปลว่าตอนนี้เธอก็คงจะยังหลับไม่สนิท..
พึ่บ!
ทันใดนั้นเองพันไทม์ก็เอื้อมมือไปกดเปิดไฟตรงมุมประตูให้มันสว่างจ้า ก่อนที่เขาจะทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงพร้อมกับยื่นมือไปทาบลงบนหน้าผากของเธอ หญิงสาวที่แกล้งนอนหลับจึงสะดุ้งโหยงด้วยความใ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก เร็วจนเธอเองก็ไม่ทันได้ตั้งตัวเหมือนกัน
“พ..พี่ไทม์..พี่เข้ามาที่นี่ได้ยังไง พะพี่มาบ้านหนูทำไมคะ!” ปลายดาวที่เอาผ้าห่มปิดขึ้นมาเกือบถึงตาจ้องมองคนที่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้เธอมากยิ่งขึ้น
“ทำไมฉันจะมาไม่ได้ เธอเป็ลูกหนี้ฉันนะ ฉันก็แค่อยากมาดูให้เห็นกับตาว่าเธอไม่ได้หนี”
“…..”
“สรุปไม่สบายจริงเหรอ ตัวเธอร้อนนะ” พูดพลางมือหนาก็ลูบไล้บนหน้าม้าที่ยุ่งเหยิงของเธอ
“เอ่อ ค่ะ น..หนูไม่สบาย”
“แล้วทำไมไม่โทรหรือไลน์บอกฉันก่อน”
“คือ..เอ่อ เื่นั้นมัน..”
ราวกับว่าเขาจับพิรุธของสาวน้อยที่นอนตัวสั่นเป็ลูกนกได้ ปลายนิ้วหนาที่ลูบไล้บนหน้าม้านั้นเลื่อนลงมาถึงผ้าห่มที่ปิดครึ่งหน้าของปลายดาว ดวงตาแดงก่ำของเธอมีพิรุธจนพันไทม์เองเริ่มเอะใจ
“พ..พี่ไทม์คะ”
ทันทีที่มือหนาดึงผ้าห่มนั้นให้เปิดออก เขาก็เห็นใบหน้าอันบอบช้ำของเธอภายใต้หยาดน้ำตา บนแก้มขาวมีรอยมือแดงก่ำ ข้างริมฝีปากของเธอก็บวมช้ำจนมีรอยเืฝังอยู่ ดวงตากลมโตของปลายดาวมีน้ำตาไหลรินออกมาพร้อมกับเสียงสะอื้น เธอฟุบหน้าร้องไห้กับผ้าห่มตัวเองอย่างนั้นด้วยเสียงอันสั่นเครือ
“นี่เธอ”
“ย..อย่าบอกยายหนูเลยนะคะพี่ไทม์ ฮึก..หนูขอร้องนะคะ อย่าให้ยายหนูรู้เื่เครื่องเพชรและก็เื่นี้เลยนะ”
“ใคร” เขากัดฟันถามออกไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ความโกรธทั้งหมดที่มีกำลังสื่อสารออกมาผ่านั์ตาสองสีนั่น
“ฮะฮึก..”
“ฉันถามว่าไอเหี้ยนั่นที่ทำแบบนี้
“…..”
“มันเป็ใคร?”
1K
