รักนี้จบที่ใคร(Love Is Who?)

     เล็กตัดสินใจโทรไปบอกเรื่องทุกอย่างกับพิมพ์พร้อมบอกเลิกพิมพ์เพื่อให้เขาออกไปใช้ชีวิตในแบบของเขาแต่ทว่าคำตอบที่เธอได้จากพิมพ์นั้นมันยิ่งทำให้เธอน้ำตาไหลไม่หยุด

      "มันต้องการเท่าไหร่ เค้ายินดีที่จะช่วยตัวเองเต็มที่ ขอเเค่ให้มันเลิกยุ่งและตัดขาดกับตัวเองซะ เท่าไหร่?"

      "มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆที่พี่พิมพ์จะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือได้ มีคนมากมายต้องตายเพราะเล็ก เล็กไม่อยากให้พี่พิมพ์ต้องมาเป็นเหยื่อรายต่อไป ที่สังเวยให้กับความโหดร้ายในเรื่องนี้ ถอยออกไปเถอะนะ"

      "พี่มาไกลเกินกว่าจะถอยไหวแล้ว ถึงเล็กจะบอกให้พี่ถอยแต่พี่ก็จะไม่มีวันถอยเด็ดขาดเพราะเล็กคือคนที่พี่รักและพร้อมที่จะใช้ชีวิตไปด้วยกัน พี่ไม่กลัวว่ามันจะเป็นใคร ใหญ่มาจาก..ทุกคนไม่มีใครอยู่เหนือกฎหมายของความตาย คนเราเกิดมาหนึ่งครั้งก็ต้องตายไม่มีใครอยู่ค้ำฟ้า ถ้าการที่พี่จะยื่นมือเข้าไปช่วยคนที่พี่รักแล้วมันทำให้พี่ต้องตายพี่ก็ไม่เสียดายชีวิตเพราะพี่ถือว่าพี่ได้ช่วยคนที่พี่รักอย่างเต็มที่แล้ว เล็กเองก็เหมือนกัน..ลองเปิดโอกาสให้พี่บ้างได้หรือเปล่า เดือนหน้าพี่ก็ต้องไปฝึกงานแล้ว พี่ตั้งใจที่จะไปใช้ชีวิตอยู่กับเล็ก..ขอร้องล่ะ..ลองเปิดใจให้พี่บ้างนะ"

      "..............."

      "ไอ้เล็ก!!..ฉันมีข่าวดีมาบอก เราได้มหาลัยใหม่แล้วเว้ยและแกก็ได้ที่เรียนแล้ว พร้อมไหม อ่อ..ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายก็ไม่ต้องห่วงนะ ป๊ากับม๊าฉันจัดการให้หมดแล้ว..เดือนหน้าเราก็ไปเริ่มเรียนได้เลย"

      "...อืม..ขอบใจแกมากนะเปิ้ล" เล็กที่กำลังติดสายจะพิมพ์อยู่นั้นตอบรับปั้นโดยที่ลืมไปว่าพิมพ์ยังพูดสายกับเธออยู่ ทางด้านพิมพ์ก็เข้าเป้าโป๊ะเชะ เล็กเลือกที่เรียนกับที่ที่พิมพ์กำลังจะไปฝึกงาน เพราะเธอตัดสินใจแล้วว่าเธอจะต้องเดินหน้าและไม่ยืนอยู่กับที่

      "โอเค งั้นเดือนหน้าเราไปเช่าหออยู่ด้วยกันนะคะ"

      "ได้ครับ..งั้นเดี๋ยวเค้าไปเรียนละนะ..อดทนรอให้ถึงเดือนหน้าไม่ไหวเลยจริงๆแล้วเจอกันนะครับที่รัก บาย"

      "บายค่ะ" เล็กวางสายพร้อมกับสูดหายใจเข้าลึกที่สุดก่อนจะหันมายิ้มให้เปิ้ลอย่างจางๆ ทางด้านเปิ้ลก็รู้แล้วว่าเล็กจะไม่ยอมหยุดแค่นี้แต่เขาก็ไม่ได้ทวงติงอะไรผู้เป็นเพื่อนเลยเพราะเขารู้อยู่แล้วว่าจุดสูงสุดที่เล็กอยากจะเดินไปคืออิสรภาพและความสุข

      "ฉันอยากเรียนที่นี่ว่ะแก แกช่วยยกเลิกที่เรียนเดียวกับแกได้ไหมเพราะฉันตัดสินใจแล้วว่าจะจบที่คนๆนี้"

      "สิ่งที่แกเลือกจะไม่ทำให้แกเสียใจภายหลังใช่ไหม?"

      "คนเราเกิดมาแค่ 1 ครั้งมีชีวิตได้แค่ 1 ครั้งเราก็ไม่รู้ว่าครั้งต่อไปจะได้มีชีวิตอยู่หรือเปล่าฉันขอเลือกสิ่งที่ฉันอยากเลือกและทำมันให้ถึงที่สุด แกเข้าใจฉันใช่ไหมเปิ้ล"

      "ในเมื่อแกเลือกว่าสิ่งนี้คือสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตของแกแล้ว ฉันก็ไม่มีสิทธิ์ไปคัดค้านอะไรแกอีก หน้าที่ตอนนี้ที่ฉันทำได้ก็คงมีแค่อวยพรให้แกเจอสิ่งที่แกตามหามาตลอดชีวิตนะเพื่อน"

      "ขอบใจนะเปิ้ล..ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายแกไม่ต้องห่วงนะ ฉันพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง"

      "ได้ไงล่ะก็ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะช่วยเหลือแกในเรื่องการเรียนเรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเถอะ แกไปจัดการเรื่องของแกดีกว่า ฉันว่าแค่เรื่องแม่บัวกับเรื่องพี่พิมพ์ แกก็ไม่มีเวลาเอาสมองไปคิดอย่างอื่นแล้วนะ เดี๋ยวฉันจะกลับบ้านแป๊บนึงไว้เจอกันตอนค่ำๆนะ"

      "อืม.."

      "อ่อ..อีกเรื่อง มือถือแกอ่ะ..ฉันเอาไปซ่อมให้แล้วนะในระหว่างที่รอมือถือส้อมแกก็ใช้มือถือฉันไปก่อนละกันเดี๋ยวฉันไปซื้อใหม่ ไปละ" เล็กพยักหน้าตอบรับพร้อมกับหยิบมือถือขึ้นมาเลื่อนดูเนื้อหาทั่วไปใน facebook เธอเลื่อนไปเรื่อยๆจนไปสะดุดตาเข้ากับโพสต์หนึ่ง ซึ่งโพสต์นั้นก็ไม่ใช่สเตตัสของใคร

      **คิดถึงคนที่หายไปเนิ่นนาน ป่านนี้เขาจะรู้หรือเปล่านะว่าเราเป็นห่วงเขาแค่ไหน คิดถึงเธอ** น้ำตาที่คิดว่าจะหยุดไหลแล้ว เเต่พอได้มาเห็นโพสต์นี้มันกลับไหลออกมาอีกครั้ง..โพสต์นี้เป็นของพิมพ์ซึ่งเนื้อความในโพสต์ก็กำลังพูดถึงเล็กอยู่นั่นเอง เวลาที่ผ่านมาเธอรู้แล้วว่าเธอกำลังทอดทิ้งความรู้สึกของคนที่รักเธอมากๆไปและในตอนนี้เธอก็คิดได้แล้วว่าเธอควรจะตัดสินใจอย่างแน่วแน่มุ่งมั่นว่าเธอจะเลือกใครและร่วมหัวจมท้ายไปกับใคร อีกฟากฝั่งหนึ่งสายฝนที่โปรยปรายลงมาชายหนุ่มผู้เงียบขรึมและเย็นชายืนตากฝนมองไปข้างหน้าอย่างไรจุดหมาย เขาเดินไปนั่งที่ม้าหินอ่อนหน้าบ้านทั้งๆที่ไม่แคร์เลยว่าฝนจะตกหนักแค่ไหน มือหนึ่งข้างถือถุงขนมเค้กที่สกรีนหน้าของหญิงอันเป็นที่รักเขาเปิดมันออกแล้วนำเทียนมาฝาก 2 เล่มพร้อมกับจุดไฟทั้งๆที่ฝนยังตกลงมาไม่ขาดสาย แน่นอนว่าเทียนไม่มีวันจุดติด แต่ในสายตาเขาตอนนี้เขาเห็นบรรยากาศการเป่าเค้กวันเกิดที่มีเทียนจุดไฟสว่างไสวไปทั่ว กอล์ฟยกเค้กขึ้นมาแล้วทำท่าเป่าเทียนพร้อมกับยิ้มทั้งน้ำตา

       "สุขสันต์วันเกิดนะกอล์ฟ..งานวันเกิดของแกปีนี้คนที่แกรักก็มาร่วมอวยพรวันเกิดของแกด้วยนะ เธออยู่ในเค้กก้อนนี้ยังไงล่ะ" ก็บ่นพึมพำไม่ถึง 1 นาทีเขาก็คว้าเค้กก้อนนั้นเข้ามากอดแนบกายประหนึ่งว่าเคสก้อนนั้นคือหญิงสาวอันเป็นที่รักของเขา ท่ามกลางสายฝนกอล์ฟนั่งกอดเค้กก้อนนั้นจนเละติดตัวเต็มเสื้อผ้าไปหมด วินาทีนั้นเองความเสียใจเด็กกลายเป็นความเครียดแค้นและรู้สึกโกรธเคือง ดวงตาที่เต็มไปด้วยม่านน้ำใสๆบัดนี้ได้กลายเป็นดวงตาอันแดงก่ำ มือไม้สั่นเครือ

       "มึงคิดจะแย่งคนรักของกูงั้นหรอ คนอย่างกูไม่มีวันที่ใครจะเอาชนะได้ ถ้ากูไม่ได้ฆ่ามึงด้วยมือของกูเอง อย่ามาเรียกกูว่าไอ้กอล์ฟ!!" สายตาอันแน่วแน่จนน้ำตากับสายฝนที่โปรยปรายลงมาทำให้กอล์ฟปะทุความโกรธที่กำลังจะโดนแย่งคนรักไปซึ่งๆหน้า เขาปัดเค้กทิ้งลงคลองน้ำ พร้อมกับลุกขึ้นเอามือเสยผมแล้วเดินเข้าบ้านไป เช้าวันใหม่ที่แสนสดใสแต่อีกคนนั้นกลับไม่รู้สึกสดใสขึ้นมาเลย กอล์ฟตื่นแต่เช้าแต่งตัว เดินลงมาจากบ้านอย่างเร่งรีบ

      "อรุณสวัสดิ์ครับ คุณกอล์ฟ วันนี้คุณกอล์ฟจะให้ผม…."

      "ไปบ้านแม่บัว!!"

      "บ้านแม่บัว..ไป..ไปทำไมครับ?"

      "ฉันต้องการที่อยู่ปัจจุบันของเล็กจากแม่บัวและฉันมั่นใจว่าแม่กับลูกต้องคุยกันเรื่องนี้แน่ๆ ไปเร็ว"

      "ครับ.." ในขณะที่คิมกำลังจะอ้อมไปเปิดประตูรถให้กับเจ้านายเสียงมือถือของคิมก็ดังขึ้น เป็นจังหวะเดียวกันกับที่คิมเปิดประตูรถรอไว้แล้ว ซึ่งในตอนนั้นเองเขาก็เห็นว่าสีหน้าท่าทางของเจ้านายของเขานั้นได้เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

      "อะไรของแก ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าเวลาอยู่กับฉันห้ามรับโทรศัพท์ถ้าฉันไม่อนุญาต!!"

      "ครับ..แต่นี่เป็นเบอร์ของผู้จัดการโรงแรมฝั่งโน้น ผมขอรับนะครับ ครับว่าไง..อะไรนะ!!โรงแรมมีปัญหา ครับ ครับ..เดี๋ยวผมจะแจ้งคุณกอล์ฟให้ครับ ตรับ สวัสดีครับ"

       "เกิดอะไรขึ้น?"

       "ผู้จัดการโรงแรมฝั่งโน้น โทรมาบอกว่ามีแขกคนนึงเข้าไปโวยวายวาดในโรงแรม ตอนนี้ยังเคลียร์ไม่ได้และเขากำลังจะเรียกร้องค่าเสียหายเป็นเงินมูลค่า 1 ล้านบาทจากโรงแรมครับ ตอนนี้ผู้จัดการโรงแรมต้องการให้คุณกอล์ฟเดินทางไปช่วยไกล่เกลี่ยปัญหานี้ครับ"

       "ถ้าฉันจ้างผู้จัดการโรงแรม แล้วไม่ได้เรื่องขนาดนี้ ฉันจะมีผู้จัดการโรงแรมไว้ทำไม ไป!!"

       "ไปไหนครับ ไปหาแม่บัวหรือว่า…."

       "เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ฉันขอตัวไปจัดการเรื่องแขกบ้านั่นก่อน มันคงรู้จักฉันน้อยเกินไปและก็คงกล้ามากที่เข้ามาหาเรื่องในโรงแรมของฉัน ไป!!" กอล์ฟจำเป็นที่จะต้องเดินทางไปดูแลโรงแรมที่เป็นธุรกิจสำคัญของพ่อเขาก่อน เขาจำเป็นที่จะต้องยุติเรื่องของเล็กลงไว้ชั่วคราวและเดินหน้าจัดการสิ่งสำคัญก่อน ซึ่งกอล์ฟก็ได้รีบเดินทางในวันนั้นเลยเพื่อที่จะไปไกล่เกลี่ยกับลูกค้าเรื่องมากคนนั้น เเต่เมื่อไปถึง..เขาก็พบว่าลูกค้าคนนั้นร้องเรียนว่ามีพนักงานทำตัวไม่สุภาพกับเขาและยังขโมยของของเขาด้วย ซึ่งเมื่อสอบถามไปมาก็ได้เรื่องว่าพนักงานคนนั้นเพิ่งจะเข้ามาทำงานใหม่และมีประวัติลักขโมยมาไม่ใช่น้อย ทันทีที่กอล์ฟทราบเขาก็ไล่ผู้จัดการคนเก่าออกและเร่งให้คนของเขาติดตามหาตัวพนักงานคนนั้นให้เจอ ซึ่งนั่นก็ทำให้เขาต้องใช้เวลานานพอสมควร เขาเองก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องพักและดูแลโรงแรมที่นั่นจนกว่าเรื่องทุกอย่างจะผ่านพ้นไปได้ด้วยดี