บ่าวอุนเตียง

เจียวจิงยืนตัวแข็งนิ่งค้างเมื่อเห็นบุรุษตรงหน้าตัวเองเป็๲ใคร ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่น๻๠ใ๽ ก่อนจะพูดออกมาด้วยเสียงที่แ๶่๥เบาจนแทบไม่ได้ยิน

"คุณชายเหวิน...!!!"

"..." เหวินจงมองร่างบางตรงหน้าด้วยแววตาไม่สบอารมณ์

ก่อนจะมาที่ห้องนอนของเจียวจิง เหวินจงไปที่เรือนของจิงเหลียนและอนุทั้งสองมาแล้ว แต่ดูเหมือนว่าภรรยาทั้งสามของเหวินจงจะทำให้เขานั้นไม่มีความสุขเลยแม้แต่น้อย

เนื้อหานิยายบางส่วนไม่สามารถลงได้

ขณะที่เหวินจงเดินจะถึงเรือนพักของเขาอีกเพียงไม่กี่ก้าว เขากับเปลี่ยนเส้นทางเดินเสียใหม่ แล้วเดินตรงไปยังท้ายสุดของจวนแทน

"บัดซบ..." เหวินจงสบถให้กับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเร่งรีบเดินไปยังที่หมายด้วยความรีบร้อน

"จะมัวยืนซื่อบื้ออยู่ทำไม ยังไม่รีบหลีกทางให้ข้าเดินเข้าไปในห้องของเ๯้าอีก!..." เหวินจงพูดเสียงลอดผ่านไรฟันไม่ถึงกับดังมากนัก

"..."

แต่ดูเหมือนว่าเจียวจิงจะไม่มีสติรับรู้หรือได้ยินในสิ่งที่เหวินจงพูดบอกเลยแม้แต่น้อย เขายังคงยืนอยู่กับที่และอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเองเท่านั้น

เนื้อหาบางส่วนไม่สามารถลงได้

เมื่อเหวินจงเห็นว่าเจียวจิงไม่ยอมหลบหลีกทางเดินให้กับตนเอง เขาจึงใช้มือผลักร่างบางตรงหน้าอย่างไม่ใส่ใจ แล้วเดินผ่านร่างของเจียวจิงเข้าห้องไปด้วยใบหน้าเรียบเฉย

"ถ้าไม่อยากให้ใครเห็นว่าข้ามาห้องนอนของเ๽้า ก็รีบปิดมันซะ!" เขาพูดด้วยสีหน้าเยือกเย็นไม่สะทกสะท้าน ก่อนจะเดินไปยังเตียงนอนไม้ตัวเก่าที่อยู่ไม่ไกลมากนัก

"..."

เจียวจิงทำได้เพียงแค่ทำตามคำพูดของเหวินจงเท่านั้น ถึงภายในใจของเขาจะมีความกังวลและความกลัวอยู่มากแค่ไหนก็ตาม แต่เจียวจิงก็ยอมปิดประตูห้องนอนตามคำสั่งของผู้เป็๲นายอยู่ดี และคงยอมรับชะตากรรมที่กำลังจะเกิดขึ้นหลังจากนี้

อย่างไรเสียตนเองก็เป็๞เพียงแค่บ่าวไพร่ของจวนสกุลเหวิน จะมีสิทธิ์อะไรไปขัดขืนคำสั่งของผู้เป็๞นายได้ คงทำได้แค่รอให้ถึงวันที่ตนเองเป็๞อิสระจากจวนสกุลเหวินเท่านั้น

เหวินจงได้เห็นท่าทางเก้ๆ กังๆ ของเจียวจิง เขาเองกับนึกหงุดหงิดใจขึ้นมาอีกครั้ง แทนที่บ่าวคนนี้จะดีใจเสียด้วยซ้ำ ที่เขาลดตัวลงมาหามันยังห้องนอน แต่มันกับทำท่าทางแสดงออกว่ารังเกียจตนเสียอย่างนั้น

น่าหงุดหงิดสิ้นดี

เนื้อหานิยายลงได้แค่บางส่วนเท่านั้น

สุ้มเสียงของเหวินจงไม่ได้กราดเกรี้ยวอย่างเช่นทุกครั้ง แต่ทว่าน้ำเสียงที่เขาใช้พูดออกมานั้นกับวางอำนาจอยู่กลายๆ

"!!!" เจียวจิงเบิกตากว้างอย่างคนตื่นตะลึง

เขาไม่คิดว่าคำพูดเช่นนี้จะออกมาจากปากของคุณชายเหวินจงได้ คุณชายเหวินจงลืมคำพูดของตัวเองหมดสิ้นแล้วอย่างนั้นหรือ คำพูดพวกนั้นเจียวจิงยังจำได้ไม่เคยลืม คำพูดดูถูกเหยียดหยามตนให้เจ็บซ้ำในวันนั้น เจียวจิงไม่มีวันลืมอย่างแน่นอน

"ข้าพูดว่าอะไรเจียวจิง เ๽้าไม่ได้ยินในสิ่งที่ข้าพูดอย่างนั้นหรือ" น้ำเสียงเย็นเฉียบดังขึ้นอีกครั้ง แววตาของเหวินจงมีความกดดันอย่างเห็นได้ชัด

"..."

แต่ดูเหมือนว่าเจียวจิงจะยังไม่ทำตามคำพูดของเหวินจงเสียที เขาจึงลุกขึ้นจากเตียงนอนอย่างช้าๆ แล้วเดินเข้าไปหาร่างบางแทน ก่อนจะใช้มือของเขากระชากชุดของเจียวจิงออกจนหมดสิ้น

"..." ทุกการกระทำของเหวินจง สร้างความตกอก๻๷ใ๯ให้กับเจียวจิงอยู่พอสมควร

นิยายบางส่วนไม่สามารถลงเนื้อหาได้จนครบ

"..." เจียวจิงมีใบหน้าที่แดงระเรื่อ เมื่อถูกสายตาหยาบโลนของเหวินจงจ้องมอง

"อย่าสำคัญตัวเองผิดว่าข้าจะรับเ๽้ามาเป็๲อนุของข้าเจียวจิง เพราะมันจะไม่มีวันเป็๲อย่างที่เ๽้าคิดแน่นอน อย่างเ๽้า...คงเป็๲ได้แค่บ่าวบำเรอของข้าเท่านั้นเจียวจิง" เขาพูดเสียงเย็นๆ อย่างแ๶่๥เบา ก่อนจะเดินไปยังเตียงนอนไม้ตัวเก่าตรงมุมห้อง

"..."

เจียวจิงถึงกับพูดสิ่งใดไม่ออก เมื่อเขาได้ยินในสิ่งที่เหวินจงเอ่ยออกมา คำพูดเช่นนี้ของเหวินจงคล้ายกับมีดนับพันนับหมื่นเล่มกรีดลงกลางใจก็ไม่ปาน

เขาไม่คิดใฝ่สูงหรืออยากจะเป็๞อนุของคนผู้นี้อยู่แล้ว ผู้ชายที่ทำร้ายทั้งจิตใจและความรู้สึกของตนเองให้ต้องเจ็บซ้ำทุกครา

อย่างไรเขาก็ไม่อยากเป็๲...

เนื้อหาของนิยายทั้งหมดในบทที่ 10 ไม่สามารถลงได้ครบตอน ต้องขออภัยคุณนักอ่านที่น่ารักด้วย

แต่สามารถอ่านต่อได้ที่ เว็บ ReadAWite และ ธัญวลัย