ตอนที่สองร้อยObliterator
และมันมีเหตุผลว่าทำไมพวกปีศาจเวลาเจอผมแล้วพวกเขาจะไม่ได้กลับมา
ไม่ใช่การ
Banish
การขับไล่
ที่ใช้พลังขิตขับไล่ปีศาจต่างๆให้กลับไปสู่มิติวาร์ป
ไม่ใช่การ
Soul sunder
ทำลายวิญญาณ
ที่วิญญาณไม่มีรูปร่างอีกต่อไป
แต่มันคือ
Obliterator
สิ้นสูญ
แสงสีทองไหลออกจากร่างกายผม
พวกปีศาจจากความหวาดกลัวกลายเป้ฯความตกใจและหลังจากนั้นก็ไม่มีแล้ว
แสงสีทองของผมชะล้างทุกอย่างที่อยุ่ในบริเวณนี้จนหมดสิ้น
แม้กระทั่ง
มารดา
The mother
หญิงกึ่งปีศาจที่อยู่ในรังไหมที่ซ่อนอยู่ในใต้ดินก็โดนการทำลายให้สูญสิ้นนี้ไปด้วย
ราวกับมิติความเป็นจริงและมิติวิญญาณได้รับการถูกทุบอย่างแรง...หลังจากนั้นก็ไม่มีแล้ว
ไม่มีการกล่าววาจาอาฆาตแค้นไม่มีการบอกว่าข้าจะกลับมาใหม่
ไม่มีการคืนชีพด้วยเทพเจ้าที่อยู่ในมิติวาร์ป
มันคือทักษะที่เปลืองพลังการเมืองของผมเล็กน้อย
แต่ผมใช้มันตลอดเวลาเจอกับปีศาจเพราะพวกปีศาจนั้นจะฟื้นคืนชีพมาได้เสมอหากเราแค่ขับไล่มันกลับไปในวาร์ป
นี่คือสาเหตุที่ผมไม่มีปีศาจแค้นผมมากนักเพราะผมฆ่าพวกนั้นจนหมดทุกครั้งที่ได้เจอ
บ้านเด็กกำพร้าที่เคยมีคนอยู่และหลุมศพนั้นสลายหายไปราวกับไม่มีผู้คนและเรื่องราวอยู่บริเวณนั้นเลยแม้แต่น้อย