ตอนที่ 17 เจ็บใจ
ทางด้านฝั่งฟางเหมยนางไม่ได้ทำของอะไรตกหล่นไว้หรอก นางเเค่อยากเปิดโอกาสให้ผู้เป็พี่ชายได้พูดคุยกับหญิงสาวนางอื่นบ้าง นางจึงเดินมายังตลาดเเละเดินดูของไปเรื่อยๆ อีกสักพักถึงจะกลับไปยังร้านเเม่ค้าสมุนไพร
"ฟางเหมย ข้าเจอเ้าก็ดีแล้ว ข้ามีเื่อยากให้เ้าช่วยเสียหน่อย" ฮุ่ยเจินที่กำลังเดินซื้อของอยู่ ได้เห็นฟางเหมยจึงได้เดินเข้าไปหา
"ฮุ่นเจิน ได้สิ เ้าจะให้ข้าช่วยเื่อะไรหรือ" ฟางเหมยเห็นฮุ่ยเจินเดินมาเเละมีเื่ให้นางช่วยจึงได้เอ่ยถามออกไปว่าอยากให้ช่วยอะไร
"เ้ารู้ใช่ไหมว่าข้าแอบชอบท่านพี่จางเหว่ยของเ้าอยู่"
"ข้ารู้ฮุ่ยเจิน แต่เ้าควรตัดใจเสียเถิด ในเมื่อพี่ข้าตัดสินใจเเละให้คำตอบเเก่เ้าไปแล้ว"
"เ้าช่วยพูดกับท่านพี่จางเหว่ยของเ้าให้เขาใจอ่อนหน่อยเถิดหนา ข้าขอร้อง เราต่างเป็ผู้หญิงด้วยกันน่าจะเข้าใจความรู้สึกของกันเเละกันดี"
"ข้าก็มีความเห็นอกเห็นใจเ้าอยู่ฮุ่ยเจิน เเต่...ข้าคงช่วยเ้าไม่ได้หรอกถ้าเป็เื่นี้ ข้าขอโทษด้วยนะ"
"เ้ามันเห็นเเก่ตัวฟางเหมย"
"เดี๋ยวนะ...นี่ข้าเห็นเเก่ตัวยังไง"
"อีกไม่กี่วันเ้าก็จะได้เเต่งงานมีความสุขกับซีห่าวเเล้ว นี่เ้าจะไม่อยากให้ท่านพี่จางเหว่ยมีความรักเเละมีความสุขบ้างเลยหรือ อย่าเอาเเต่นึกถึงตัวเองสิฟางเหมย"
"มันไม่เกี่ยวกันหรอกฮุ่ยเจินว่าข้าจะเเต่งงาน ทำไมข้าจะไม่อยากให้ท่านพี่ของข้ามีความรัก ข้าก็อยากเห็นเขามีความสุขไม่ใช่วันๆ ทำแต่งาน"
"งั้นก็จงช่วยคุยกับท่านพี่จางเหว่ยให้กับข้าสิ"
"ข้าบอกว่าข้าไม่สามารถช่วยได้ไงฮุ่ยเจิน"
"ช่วยไม่ได้หรือไม่อยากช่วยกันแน่"
"นี่ตกลงเ้าจะมาขอให้ข้าช่วยหรือหาเื่ข้ากันแน่"
"เเล้วเ้ามีเหตุผลอะไรที่จะไม่ช่วยข้าล่ะ"
"ข้าก็ตอบเ้าไปแล้วไงว่าท่านพี่ได้ตัดสินใจไปแล้วที่จะให้ได้เเต่ความเป็เพื่อนกับเ้าเพียงเท่านั้น เเล้วเ้าจะมาเรียกร้องอะไรอีก"
"เ้าไม่สงสารข้าบ้างหรือฟางเหมย ข้าว่ามันเป็เพราะท่านพ่อกับท่านเเม่ของเ้าที่ห้ามท่านพี่จางเหว่ยไม่ให้คบกับข้าเป็เเน่"
"เเล้วเ้าเคยย้อนมองดูตัวเองบ้างไหมฮุ่ยเจิน ว่าตอนนี้คนในหมู่บ้านมองเ้าเป็เยี่ยงใด ปรับปรุงนิสัยเสียใหม่ก็ยังมิสายไปหนา"
"ข้าไม่ปรับปรุงอะไรทั้งนั้น ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อย เเละพวกชาวบ้านข้าก็ไม่เห็นจำเป็ต้องสนใจผู้ใด" ฮุ่ยเจินเชิดหน้าพร้อมกับเอ่ยออกไปด้วยความมั่นใจในตัวเอง
"ถ้าเ้ายืนยันเยี่ยงนี้ ข้าว่าท่านพี่ของข้าตัดสินใจถูกแล้วล่ะที่จะไม่คบหากับเ้า" ฟางเหมยเห็นความมั่นใจเเละทะนงตนของฮุ่ยเจินที่มีจนมากล้นน่าจะเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้แล้วในตัวนาง ฟางเหมยจึงหมุนตัวที่จะเดินหนีออกไปเพราะถึงพูดยังไงนางก็ไม่ยอมรับฟังอยู่ดี
"อย่าเดินหนีแบบนี้ฟางเหมย ข้ายังคุยกับเ้าไม่จบ" ฮุ่ยเจินเห็นฟางเหมยหมุนตัวเดินออกไป นางจีบรีบสาวเท้าเอาตัวเข้าไปขวางเอาไว้
"ข้าไม่มีอะไรจะคุยกับเ้าเเล้วฮุ่ยเจิน หลบไป" ฟางเหมยพยายามจะเดินหนีฮุ่ยเจินเเต่นางก็ไม่ยอมละความพยายามที่จะเดินเข้ามาขวางไว้อีกตามเคย เเถมยังมองหน้านางด้วยความไม่พอใจอีกด้วย
"นี่เ้าจะอะไรกับข้าหนักหนาเนี่ยฮุ่ยเจิน พี่ข้ายังให้ความเป็เพื่อนเเก่เ้าก็ดีแค่ไหนเเล้ว ชายหนุ่มในหมู่บ้านก็มีอีกตั้งมากมาย เ้าก็ลองเปิดใจลองคบหาดูบ้างเถิด ไม่ใช่ว่าพี่ข้าปฎิเสธไปแล้วก็จะยังมาคะยั้นคะยอให้เขากลับไปอีก"
"เ้าไม่มีสิทธิ์มาพูดกับข้าเเบบนี้นะฟางเหมย" ฮุ่ยเจินพูดพร้อมกับยกฝ่ามือจับที่ต้นเเขนฟางเหมยอย่างเเรง ทำให้เล็บของฮุ่ยเจินจิกเข้าที่เนื้อฟางเหมยด้วยจนเป็รอยเเดง
"เ้าก็ไม่มีสิทธิ์มาข่มเหงตัวข้าแบบนี้เช่นกัน นี่ขนาดข้าเป็ถึงน้องคนที่เ้าชอบขนาดนี้ ดูการกระทำที่เ้าทำกับสิ ข้าเคยเห็นใจเ้านะฮุ่ยเจิน เเต่ตอนนี้ข้าสามารถพูดได้เต็มปากเต็มคำเลยว่าข้าดีใจที่ท่านพี่ตัดสินใจไม่คบหากับเ้า" ฟางเหมยสะบัดเเขนออกจากมือฮุ่ยเจินอย่างสุดเเรง
"โอ๊ยยยย ข้าเจ็บนะ" ด้วยความที่ฟางเหมยสะบัดเเขนอย่างเเรงทำให้ตัวฮุ่ยเจินเซไปเล็กน้อย
"ข้าก็เจ็บเหมือนกันเยี่ยงเ้า นึกถึงจิตใจผู้อื่นเสียบ้างสิ เจ็บกายมิเท่าไหร่ เเต่ตอนนี้ข้าเจ็บใจด้วยที่ไปเคยเห็นใจคนอย่างเ้าฮุ่ยเจิน"
"ยังไงข้าก็จะมิยอมเเพ้ง่ายๆ ข้าจะทำให้พี่เ้ามาคบกับข้าให้ได้" ฮุ่ยเจินกอดอกตอบด้วยความมั่นใจ
"อย่าว่าเเม้เเต่ท่านพี่ข้าเลย ผู้อื่นก็คงไม่มีใครรับในตัวเ้าได้ ขืนเ้ายังทำตัวเเละนิสัยเยี่ยงนี้ หากเ้าไม่ชอบให้ผู้ใดกระทำแบบไหนกับเ้า ก็จงอย่าไปกระทำแบบนั้นใส่เขาสิ โตๆ กันเเล้ว ควรคิดได้เสียบ้าง อย่าเอาเเต่คิดเข้าข้างว่าตัวเองถูกไปเสียหมด"
"เ้าไม่ต้องมาสั่งสอนข้าหรอกฟางเหมย"
"ก็เพราะไม่มีใครตักเตือนเ้าไงฮุ่ยเจิน เ้าถึงไม่รู้ว่าผู้อื่นคิดยังไงกับเ้าบ้าง"
"ทำไม...ผู้อื่นคิดยังไงกับข้า"
"เ้าไม่สงสัยบ้างหรือไรว่าทำไมท่านพ่อกับท่านเเม่ของข้าถึงห้ามไม่ให้เ้าคบกับท่านพี่จางเหว่ย"
"เพราะพวกท่านไม่ชอบข้าไง ท่านมีอคติกับตัวข้า"
"แล้วเ้าลืมคิดไปหรือไร ว่าสาเหตุที่ไม่ชอบมันเพราะเหตุใด"
"แล้วข้าไม่ดียังไงฟางเหมย ฐานะตอนนี้ข้าก็มีไม่น้อยหน้าผู้ใด ข้าสามารถเลี้ยงครอบครัวของเ้าได้สบายโดยไม่ต้องทำงานเลยก็ได้"
"ครอบครัวข้ามีความสุขดีทุกอย่างฮุ่ยเจิน ถึงเเม้จะมีไม่มากแต่ก็มิได้เดือดร้อนอะไร เ้าไม่จำเป็ต้องมาเลี้ยงครอบครัวของข้า จงเอาตัวเองให้รอดก่อนเสียเถิด ที่มีฐานะขึ้นมาได้ก็เพราะท่านพ่อกับท่านเเม่ของเ้ามิใช่หรือ ข้ามิเห็นเ้าจะทำงานทำการใดๆ ดีเเต่พูดข่มเหงชาวบ้านไปวันๆ"
"นี่มันจะมากไปแล้วนะฟางเหมย" ฮุ่ยเจินเดินเข้ามาประชิดตัวฟางเหมยยิ่งขึ้น
"สิ่งที่ข้าพูดล้วนเป็ความจริงทั้งสิ้น มันไม่มากเกินไปหรอกฮุ่ยเจิน ยังไงเเล้วคำพูดของข้าก็ไม่ทะลุเข้าหูเ้าอยู่เเล้ว ข้าขอตัวล่ะ" ฟางเหมยได้พยายามเดินหนีฮุ่ยเจินออกไป เพราะถึงจะพูดยังไงก็มีเเต่จะเสียเวลาเปล่า
ทางฮุ่ยเจินนางรู้สึกไม่พอใจในคำพูดของฟางเหมยจึงได้เดินเข้าไปผลักที่หลังของฟางเหมย ทำให้ฟางเหมยเสียหลักจนล้มลงไปยังพื้นในขณะที่กำลังเดินหนีนางอยู่
เเต่ฟางเหมยก็ไม่ยอมที่ถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียวนางจึงรีบลุกขึ้น เเล้วไปผลักอกฮุ่ยเจินไปเหมือนกัน ด้วยความที่ฮุ่ยเจินตัวใหญ่กว่าจึงได้แต่เซไปเท่านั้น
671
