ตอนที่สิบสอง Conclusion
“ทำไมความพยายามของชั้นต้องไม่ได้ผลด้วย”
เปรี้ยง
หมัดของเขาทำให้ผมถึงกับหันหน้าไปทางหนึ่งแต่
เปรี้ยง
ผมก็ชกสวนกลับไป
ความทรงจำและความโกรธส่งมาตามหมัด นอกจากภาพในอดีตแล้วยังเป็เื่ของความทรงจำและความรู้สึก
ความไม่พอใจ
ความโกรธแค้นต่อตนเองและสิ่งรอบข้าง
ผมต้องยืนหยัดทนความแค้นนี้ให้ได้ ถ้าผม้าจะยืนหยัดทนรับพลังด้านมืดของศัตรูที่อาจจะเจอมากขึ้นอีกมากมายในอนาคต
ตามสัญญา ผมจะทำให้เขาเป็ศัตรูที่เข้มแข็งที่สุดที่ผมต้องเผชิญ
ข้อได้เปรียบของผม:ตัวที่สูงกว่า แขนขาที่ยาวกว่า กำลังที่มากกว่า
ข้อได้เปรียบของเขา:กำลังใจที่มากกว่า
หมายความว่าผมใช้ข้อได้เปรียบด้านส่วนสูงและกำลังแขนนั้นชกไปได้ลึกมากกว่าเขา
ชกแบบหวังว่าจะทะลุให้ไปโดนคนที่อยู่ข้างหลัง ยนั่นคือคำกล่าวของโค้ชฝึกสอนที่ผมเคยเรียนมาในโลกที่ผมจากมา
แบบเดียวกับที่เราเห็นโทนี่สตาร์กนั้นได้ฟิตซ้อมร่างกายแม้ไม่มีชุดของไอร่อนแมนนั่นล่ะครับ
คิดว่าต่อให้ไม่มีชุดเกราะของไอร่อนแมน
เราคิดว่าเราตัวเปล่าๆจะชกชนะไอร่อนแมนได้หรือ?
และข้อได้เปรียบอีกอย่างของผม
ทักษะการต่อมวยพื้นฐาน
แม้กระทั่งสู้กับร่างงกายที่เป็เด็กของโอโตนาชิ
ผมก็พยายามชกให้ลึกกว่า
แรงแขนของเขาแม้พุ่งเข้ามาสุดแรง
แต่เขาก็ยังลุกขึ้นมาอีกครั้ง
ผมแทบจะลืมไปว่านี่คือโลกของจิตใจและพลังใจ
พลังใมใจนั้นมีผลจริ..
ปั๊ก
เปรี้ยง
หมัดของโอโตนาชิเข้ามาเรื่อยๆถ่ายทอดความแค้นและความรู้สึกของเขามาที่ผมและผมก็ต้องชกลับไปด้วยประสบการณ์และความรู้ของผมที่ผ่านมา
และผมได้รู้ตัวในที่สุด
ด้วยพลังและประสบการณ์ ความรู้ต่างๆนั้น ไม่เพียงพอที่จะเอาชีวิตรอดในโลกที่พลังใจที่มากกว่าฝ่ายตรงข้าม คือแผนการเอาชนะทีได้ผลแผนการหนึ่ง
เปรี้ยง
ผมชกไปที่โอโตนาชิถ่ายทอดความอยากเอาชนะของผมไปเช่นกัน
ผมไม่อยากแพ้ ผมอยากจะแข็งแกร่งกว่านี้
ไม่ใช่เพื่อคนอื่นอย่างโอโตนาชิ แต่เพื่อตัวของผมเอง
อยากจะเป็คนที่แข็งแกร่งไม่แพ้ต่อ์หรือโชคชะตา
แบบเดียวกับเล็กซ์ลูเธอร์ที่กล่าวว่า ใครบอกว่า พระเ้านั้นสูงส่งและเก่งกาจกว่ามนุษย์?
ราวกับจะเป็ภาพของความทรงใจอันแสนไกลในอดีตที่โอโตนาชิก็ต่อสู้พ่อปกป้องหญิงสาวที่ตนรักแต่กลับโดนแย่งไป
มันไม่ใช่เพราะเขาขาดใจที่จะสู้ แต่เพราะเขาไม่มีพลังและสิ่งหนึ่งที่เขาขาด
ผมจับแขนของร่างเด็กของโอโตนาชิที่กำลังชกมาใช้แรงของเขาเองเหวียงทุ่มลงกับพื้นและชกซ้ำตามไปที่พื้น
จนพื้นที่ของมิติมืดนี้ถึงกับสั่นะเื
“นายขาดความไม่ยอมแพ้ของตัวร้าสายเพื่อนเอ๋ย นายขาดความคิดที่ว่าเราต้องทำอะไรอย่างไรบ้างเพื่อชัยชนะ พยายามแม้จะล้มเหลวกี่ครั้งก็ตามแบบเล็กซ์ลูเธอร์ที่โดนจับติดคุกพ่ายแพ้กี่ครั้งก็จะลุกขึ้นมาวางแผนการใหม่อีกครั้งเพื่อจัดการซุปเปอร์แมน
ความมุ่งมั่นที่ไม่ยอมแพ้ของนายยังไม่มากพอ”
ผมกล่าวกับโอโตนาชิที่กองอยู่กับพื้น
“กระหายมากกว่านี้ในการต่อสู้ด้วยกันเถอะโอโตนาชิ เป็พลังให้กับผมในการต่อสู้ต่อไป”
Hunger I ความกระหายอยากไร้ที่สิ้นสุดของสัตว์ร้ายอยู่ในตัวคุณ...
Echo of Hero I เสียงสะท้อนของวีรบุรุษยังคงสั่นสะท้านอยู่ในตัวคุณ...
“สมกับเป็ฮีโร่ ขนาดตอนจะแพ้ก็ยังไม่ยอมรับว่าแพ้..”
ภาพความทรงจำของเขาย้อนกลับมาอีกครั้งจนผมมีน้ำตาหยดหนึ่งออกมาแม้แต่ในร่างของิญญาและกลับมาในที่เดิมหน้าเสาต้นหนึ่งในเวลาที่ไม่ผ่านไปเลยแม้แต่น้อย