อรวี หรือ อ้อน สาวสวยวัย 25 ปีที่พรั่งพร้อมทั้งความสามารถ และความสวยน่ารักอัธยาศัยดี
วันนี้เป็การเริ่มงานวันแรกที่บริษัทนำเข้าส่งออกรายใหญ่อันดับต้นๆของประเทศ ซึ่งเธอตั้งใจมาสมัครสอบเข้าทำงานที่นี่เมื่อหลายปีก่อน แต่เพราะมีคนสอบผ่านหลายคนทำให้การคัดเลือกถูกจัดลำดับไปเรื่อยๆซึ่งระหว่างนั้นเธอก็หางานที่อื่นทำไปก่อนจนกระทั่งเดือนที่แล้วเธอได้รับการติดต่อจากที่นี่ให้มาเริ่มงานได้ในเดือนถัดไป เธอจึงตอบรับทันทีด้วยความดีใจเพราะไม่ใช่แค่ได้งานดีๆ ที่มั่นคงและเป็ประโยชน์กับอนาคตเท่านั้นแต่เธอยังได้มาอยู่ใกล้ชิดกับคนที่แอบรักอีกด้วย เรียกว่านี่คือประเด็นหลักที่เธอมาสมัครงานที่นี่เลยก็ว่าได้
ใช่... เธอตามเขามา ชายหนุ่มรุ่นพี่ที่เรียนคณะเดียวกันเธอเข้ามหาวิทยาลัยปี1ส่วนเขาเป็รุ่นพี่ปีสุดท้ายที่กำลังจะจบออกไป การพบกันเพียงผิวเผินในนามของพี่รหัสเป็มรดกตกทอดกันมาจากรุ่นสู่รุ่นเหมือนสายใยไม่มีจบสิ้นนั้นทำให้เธอได้รู้จักเขา... พี่นที
ชายหนุ่มสูงโปร่งผิวขาวสะอาดตา ใบหน้าคมหล่อเหลาที่ทำให้สาวๆหลงใหลกันทั่วทั้งคณะ และยังพ่วงด้วยดีกรีนักกีฬาของมหาวิทยาลัยแถมด้วยเกียรตินิยมอันดับ1 ตลอดทุกปีอีกด้วย
......
“สวัสดีครับ พี่ชื่อ นที เทอมนี้พี่เรียนเป็เทอมสุดท้ายแล้วก็จะไปฝึกงานเราอาจไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไรนะครับ เอ่อ... น้อง....”
“อ้อน ค่ะ”
“ครับ น้องอ้อน ชีท เลคเชอร์เก่าๆ ของพี่ ก็ส่งต่อให้น้องรหัสไปเรื่อยๆ อ้อนคงได้รับจากส้มบ้างแล้วนะ”
“ค่ะ พี่ส้มให้มาแล้ว”
“ครับ... เอาจริงๆ มันก็เก่าแล้วนะ ไม่รู้ว่าตอนนี้จะยังใช้ได้อยู่ไหมแต่หลักการบัญชีมันมีสเปคตายตัวอยู่แล้ว ถ้าทำความเข้าใจตัวหลักๆ ได้ต่อไปก็ไม่ยากนักหรอก สู้ สู้ นะครับ”
“ขอบคุณค่ะพี่นที”
......
เป็บทสนทนาครั้งแรก และเป็ครั้งสุดท้ายที่เธอพูดคุยกับพี่นทีเยอะที่สุดเพราะหลังจากนั้น เธอก็ไม่ได้พูดคุยกับเขาอีกเลย แม้จะได้พบเจอกันบ้างแต่ก็แค่ผ่านๆ ยกมือทักทายกันตามมารยาทว่านี่คือพี่รหัสน้องรหัสตามสายรุ่นเท่านั้น
“สวัสดีค่ะพี่ส้ม” อรวียกมือไหว้ทักทายสาวรุ่นพี่ซึ่งเป็พี่รหัสของเธออีกคนเธอจะสนิทกับพี่ส้มมากกว่าใครเพราะเป็รุ่นพี่ปีถัดไปเท่านั้นและเธอก็สืบข่าวของพี่นทีจากเพื่อนรุ่นพี่คนนี้ด้วยเช่นกัน
“จ้ะอ้อน... มาเลยๆเดี๋ยวพี่พาไปรายงานตัวกับฝ่ายบุคคลก่อนแล้วเราค่อยมาเม้าท์กัน” ส้มตอบรับด้วยรอยยิ้มดีใจ แล้วเข้าไปจับจูงมือเพื่อนสาวรุ่นน้องให้เดินตามกันไปที่ห้องฝ่ายบุคคล
ส้มทำงานในตำแหน่งพนักงานบัญชีของบริษัทแห่งนี้ โดยการแนะนำของนทีซึ่งตอนนั้นบริษัทกำลัง้าพนักงานด่วนแล้วส้มก็เคยขอให้นทีช่วยหางานให้และเธอก็ได้รับคัดเลือกในลำดับต้นๆ จากคะแนนสอบเกือบเต็มทำให้เธอปราศจากข้อกังขาใดๆ ในเื่การใช้เส้นสายของคนรู้จัก
และอรวีก็เช่นกัน เธอต้องรอถึง 3 ปีกว่าจะถูกเรียกตัวให้มาทำงานที่นี่นั่นจึงแสดงได้ว่าเธอก็ปราศจากการวิ่งเต้นเล่นเส้นสายใดๆ ด้วย
เมื่อไปพบฝ่ายบุคคลตามขั้นตอนของการเป็พนักงานประจำแล้วอรวีก็มานั่งประจำที่โต๊ะทำงานของเธอซึ่งอยู่ติดกับส้ม เพราะเธอจะมาเป็ผู้ช่วยของส้มนั่นเอง
“พี่ส้มคะ เอ่อ... แล้วพี่นทีอยู่ไหนเหรอคะ” อรวีประหม่าเล็กน้อยด้วยเกรงว่านี่ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมในการถามหาคนก่อนที่จะสนใจเื่งานของตัวเอง
“อ่อ พี่นที เขาเป็หัวหน้าฝ่าย จะมีห้องประจำนั่งคนเดียวเดี๋ยวพี่พาไปพบนะ เพราะอ้อนกับพี่ทำงานขึ้นตรงกับพี่เขานั่นแหละ” ส้มบอกเหมือนรู้ใจ เพราะเธอจับสังเกตเพื่อนรุ่นน้องคนนี้มานานแล้วว่าแอบปลื้มพี่ใหญ่ในสายรหัสของเราอยู่
“ค่ะพี่ส้ม” อรวีตอบรับเขินๆ รู้สึกอายนิดๆ ที่ถูกรู้ทัน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“ขออนุญาตค่ะ” ส้มเคาะประตูห้องเป็การส่งสัญญาณถึงคนข้างใน
พอได้ยินเสียงทุ้มตอบรับแล้วจึงค่อยๆเปิดเข้าไป
หัวใจดวงน้อยของอรวีเต้นระส่ำไม่เป็จังหวะเมื่อรู้ว่าในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าเธอจะได้เจอกับเ้าของหัวใจที่เธอเฝ้ารอมานานแสนนานแล้ว
“ครับ?” เ้าของห้องเงยหน้าขึ้นจากเอกสารในมือที่เขากำลังตรวจดูอย่างตั้งใจ
ดวงตาคมฉายแววประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อพบว่าส้ม พนักงานบัญชีในแผนกของเขาพาสาวตัวเล็กหน้าตาสะสวยมาด้วย...แม้รู้สึกคุ้นหน้าแต่ก็เลือนรางเกินกว่าจะจำได้
“ส้มพาพนักงานใหม่ผู้ช่วยของส้มมาแนะนำค่ะ” ส้มพูดยิ้มๆแอบลุ้นในใจว่าเขาจะจำน้องรหัสคนสุดท้ายประจำปีการศึกษาของเขาได้หรือเปล่า
“สวัสดีค่ะ” อรวียกมือไหว้นอบน้อมพยายามสร้างความประทับใจให้เขาในวันแรกที่ได้เจอกันอีกครั้งในรอบหลายปีที่ผ่านมา
“สวัสดีครับ เอ่อ...” นทีรับไหว้หญิงสาวตามมารยาทพลางครุ่นคิดฉงนในใจยิ่งมองก็ยิ่งคุ้นตาเหลือเกินจนต้องเอ่ยถาม
“เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่าครับ”
“น้องอ้อนไงคะพี่นที น้องรหัสคนสุดท้ายของพี่นั่นละค่ะ” ส้มเป็คนเฉลย ทำให้ชายหนุ่มถึงกับอึ้งไปชั่วขณะหัวใจดวงแกร่งเต้นรัวขึ้นมาอย่างประหลาดเมื่อนึกไปถึงหญิงสาวรุ่นน้องคนนั้น
“หือ? อ่อ พี่จำได้แล้วครับ น้องอ้อน เป็ไงมาไงเนี่ยพวกเราพี่รหัสน้องรหัสถึงได้มากองรวมกันตรงนี้ได้” นทีพูดหยอกเย้ากลายๆแม้ภายในใจจะอดคิดไม่ได้ว่ามันเป็เื่บังเอิญหรือเป็ความตั้งใจของใครบางคนหรือเปล่าแต่ที่แน่ๆ ไม่ใช่เขาอย่างแน่นอน เพราะเขาเกือบจะลืมเธอไปแล้วด้วยซ้ำ
“ค่ะพี่นที” อรวียิ้มให้เขาด้วยความดีใจที่เขาจำเธอได้แล้วหัวใจดวงน้อยพองโตตื้นตันจนแทบเบียดทะลุออกมานอกอก
“แหม... บริษัทที่ดีมีความมั่นคงอย่างนี้ ใครๆ ก็อยากเข้ามาทำงานทั้งนั้นเนอะอ้อน” ส้มกระเซ้าเฉไฉ เพื่อไม่ให้สาวรุ่นน้องเขินนาน
“ครับ... ยังไงก็ พี่ยินดีด้วยนะครับที่เราจะได้ร่วมงานกัน” ชายหนุ่มหัวหน้าฝ่ายบอกด้วยรอยยิ้มจากใจจริง ก่อนเหลือบมองนาฬิกาแวบหนึ่งแล้วหันไปส่งสายตาให้ส้มเป็เชิงรู้กัน
“งั้นพวกเราขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ” ส้มรีบตัดบทเพราะรู้ดีว่าตอนนี้อยู่ในเวลางานนทีค่อนข้างจริงจังและซีเรียสกับการทำงานมาก จึงไม่ต้องแปลกใจเลยว่าที่เขาก้าวหน้าในหน้าที่การงานได้รวดเร็วขนาดนี้ก็เพราะความสามารถล้วนๆนั่นเอง
ขณะก้าวออกไป อรวีหันกลับมามองคนในห้องอีกครั้ง เห็นเขาเอาแต่ก้มหน้าก้มตาสนใจเอกสารในมือโดยไม่คิดจะเงยหน้าขึ้นมาหญิงสาวจึงตัดใจหันหลังเดินตามเพื่อนรุ่นพี่ออกไปเงียบๆ ด้วยความรู้สึกเจ็บแปลบเล็กๆ...เขาคงไม่ได้สนใจเธอจริงๆ สินะ จะว่าไปเขาไม่เคยมองเธอเลยด้วยซ้ำ
เมื่อเสียงประตูปิดลงชายหนุ่มจึงเงยหน้าขึ้นพร้อมทั้งวางเอกสารในมือลงแล้วหมุนเก้าอี้หันหลังให้กับโต๊ะทำงานเพื่อสูดลมหายใจเข้าปอดให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะก่อนหน้านี้หัวใจของเขาเต้นรัวแรงจนแทบหายใจไม่ทันไม่คิดว่าหญิงสาวในอดีตจะทำให้เขาใจสั่นได้ขนาดนี้...เธอสวยและน่ารักในสายตาของเขาไม่ว่าจะเป็ตอนนั้นหรือตอนนี้เขาก็คิดว่าเธอสวยและสวยขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากจนเขารู้สึกหวั่นไหวแต่ด้วยหน้าที่การงานทำให้เขาต้องวางตัวอยู่ในอาการที่เหมาะสม แม้ลึกๆ จะปฏิเสธตัวเองไม่ได้เลยว่าเขาก็ดีใจไม่น้อยที่ได้เจอเธออีกครั้ง และต่อจากนี้ไปเราจะได้พบกันบ่อยขึ้นด้วย
....................
420
![พันธนาการมังกร [ท้องได้] เล่ม2 [ทดลองอ่าน]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1619187968_67435614.webp)
