Room 32
โรงทิ้งขยะหมายเลขสิบ
หลังกลับมาจากทานมื้อเย็น ล็อบบี้ก็ว่างเปล่าไร้ผู้คน นพเดินไปหยิบเครื่องดื่มและของทานเล่นมาวางหน้าเคาท์เตอร์ ก่อนจะหย่อนก้นลงบนเก้าอี้ เอนกายพิงพนักหลังอย่างเกียจคร้าน เปิดหน้าต่างรายชื่อสมาชิกที่ออนไลน์ขึ้นดู พบว่าตอนนี้ทุกคนกำลังเล่นเกมฮัลโหลมีมี่อย่างขะมักเขม้น
ผลจากการถ่ายทอดสดสินะ...
มันเป็เื่ปกติที่คนดูมักได้รับผลกระทบจากการถ่ายทอดสดไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง แต่นพไม่คิดว่าสมาชิกทุกคนจะแห่กันไปเล่นเกมเดียวกันหมด ไม่รู้ส่วนไหนของเกมดึงดูดความสนใจพวกเขา ถ้าให้เดาจากนิสัยคนสมาชิกในรูม บางทีอาจจะเป็เพราะระบบแลกของรางวัล?
เดิมฮัลโหลมีมี่เป็เกมเบาสมองเหมาะสำหรับเด็ก แต่นพได้ทำการปรับแก้ขนานใหญ่ ส่งผลให้เกมนี้เหมาะสำหรับทุกเพศทุกวัย แถมยังเพิ่มระบบแลกของรางวัลลงไป มันทำให้ตัวเกมดังดูดความสนใจมากยิ่งขึ้น ผลลัพธ์ที่ได้คือสมาชิกทั้งชาย หญิง เด็ก คนหนุ่ม และคนแก่ต่างแห่แหนเข้าไปเล่น
ชายหนุ่มเรียกหน้าจอขึ้นมาเพื่อดูเหล่าสมาชิกเล่นเกมฮัลโหลมีมี่ มันน่าสนใจดีไม่ใช่เหรอ ถ้าหนุ่มบึกบึนอย่างไทเกอร์ หลวงจีนแบบฟางเซียว หรือชายชราแบบโจเซฟจะเล่นเกมแนวนี้ ไม่รู้พวกเขาจะเล่นออกมาแบบไหน แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว
ทว่ายังไม่ทันได้ดู ระบบกลับเร่งให้เขากลับไปแก้ไขเกม Pirates Of Death Sea ต่อ ชายหนุ่มกรอกตาบนก่อนจะบอกกับมัน
“ส่งฉันไปโรงทิ้งขยะหมายเลขสิบ”
ถ้าเลือกระหว่างเดินสำรวจสถานที่ใหม่กับนั่งแก้ไขเกมงกๆ เขาต้องเลือกอย่างแรกอยู่แล้ว ั้แ่ระบบแนะนำสถานที่เ่าั้มาให้ นพอยากลองไปดูมาตลอด สถานที่สำหรับทิ้งสิ่งที่ไม่ได้ใช้ในเกม มันต้องเต็มไปด้วยแรงบันดาลใจมากมายแน่ เกิดโชคดีพออาจได้อะไรติดไม้ติดมือกลับมาบ้าง
พอได้ยินว่าชายหนุ่มจะไปโรงทิ้งขยะ ระบบไม่ได้พูดเื่แก้ไขเกมอีก แต่กลับกระตือรือร้นคิดเงินแทน [โปรดชำระเงินจำนวน 3,000 เครดิต ในการเปิดใช้งานประตูเป็ระยะเวลา 24 ชั่วโมง]
นพกรอกตาบน พอเป็เื่เงินนี่ไวเชียวนะ!
“หักเงินในบัญชีได้เลย”
ระบบส่งเสียงตอบรับ วินาทีต่อมามันแจ้งเตือนว่าทำการหักเงินเรียบร้อย กำลังอยู่ในกระบวนการเคลื่อนย้าย ก่อนทัศนียภาพรอบตัวนพจะเปลี่ยนไป
หลังได้สติ ชายหนุ่มพลันเบิกตากว้าง ตอนนี้เขาอยู่ในห้องนอนซึ่งคล้ายกับห้องนอนในโลกจริงทุกระเบียบนิ้ว หากจะมีอะไรต่างออกไปคงเป็กระจกตั้งพื้นบานใหญ่
[เ้านายโปรดไปที่กระจก ประตูเชื่อมต่อกับโรงทิ้งขยะอยู่ที่นั่น]
นพขมวดคิ้ว สองเท้าก้าวเดินไปหน้ากระจก ภาพสะท้อนบนบานกระจกไม่ใช่ใบหน้าอันหล่อเหลา แต่เป็สถานที่แห่งหนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยเศษซากสิ่งต่างๆ กองสูงราวกับูเา
ก่อนจะทันได้คิดอะไร ร่างกายก็ถูกดูดเข้าไปด้านใน เมื่อรู้ตัวอีกทีนพก็มาอยู่เบื้องหน้าประตูเหล็กแทบจะพังมิพังแหล่ ้าแขวนด้วยป้ายเอียงกะเท่เร่คล้ายจะตกลงมาใส่หัวคนได้ทุกขณะ
‘โรงทิ้งขยะหมายเลขสิบ’
ชายหนุ่มอ่านข้อความบนป้าย สายตากวาดมองรอบตัว สองข้างทางเป็กำแพงสูงสีดำ จุดที่เขายืนอยู่คือทางเดินทอดยาว ทางด้านหลังเต็มไปด้วยความมืดมิด ไม่รู้ปลายทางจะไปสิ้นสุดที่ไหน
อย่าอยากรู้อยากเห็นเป็อันขาด!
เสียงในใจพร่ำบอก นพมองปลายทางอันมืดมิดแล้วอดใจเต้นรัวไม่ได้ เขารีบหันหลังกลับมาสนใจประตูเหล็กต่อ แววตาเจือด้วยความลังเล ก่อนจะสูดหายใจเข้าเต็มปอดแล้วตัดสินใจผลักประตูเปิด
ภาพด้านในทำให้ชายหนุ่มหวนนึกถึงพื้นที่ทิ้งขยะในเกมที่มีฉากหลังเป็โลกอนาคต ไม่ว่าจะมองไปทางไหนมันก็เต็มไปด้วยเศษซากชิ้นส่วนโลหะและอื่นๆ ปกคลุมทั่วทุกพื้นที่ บ้างสุมกันจนเป็ูเาขนาดย่อม บ้างกองสุมจนเป็เนินสูง ทุกหนทุกแห่งไม่มีส่วนไหนไม่มีขยะ แม้กระทั่งทางเดินก็ยังมีขวางจนไม่สามารถเดินผ่านได้
สมกับเป็โรงทิ้งขยะจริงๆ
เขาไม่คาดหวังว่าฉากแรกที่พบจะเป็ฉากอลังการงานสร้าง ชนิดที่หนังไซไฟยังเรียกพี่ ขณะเดียวกันก็รู้สึกวิตกกังวล ขยะมากมายขนาดนี้ถ้า้าค้นหาของดีที่พอใช้ได้คงไม่ง่ายแน่
แม้ในใจจะมีความคิดมากมาย ทว่าสองเท้ากลับก้าวเดินเข้าไปด้านในอย่างมั่นคง เสียงรองเท้าย่ำบนเศษซากโลหะและวัสดุไม่ทราบชนิดดังก้องทั่วกองขยะ
[นอกจากขยะแล้ว ด้านในยังมีสิ่งมีชีวิตเสมือนจริงซึ่งเกิดมาจากไวรัสอีกจำนวนมาก ระบบแนะนำให้เ้านายระวังตัวด้วย]
ฝีเท้าของนพชะงักลง คิ้วขมวด “สิ่งมีชีวิตที่เกิดจากไวรัส?”
ระบบส่งข้อมูลตัวอย่างสิ่งมีชีวิตหลากหลายชนิดมาให้ดู เขาลองอ่านคร่าวๆ ยิ่งอ่านใบหน้ายิ่งบิดเบี้ยว เ้าสิ่งมีชีวิตพวกนี้มันอันตรายมากไม่ใช่เหรอ!
“ทำไมไม่บอกก่อนหน้านี้ จะได้เตรียมอาวุธมาด้วย” นพตำหนิระบบน้ำเสียงหงุดหงิด ทว่าระบบกลับไม่ตอบอะไรกลับมาราวกับแสร้งทำเป็ตาย ชายหนุ่มจึงได้แต่สบถด่าในใจ พร้อมกับค่อยๆ ก้าวเท้าย่างแ่เบา
เดินมาได้ไม่กี่สิบก้าวนพหยุดฝีเท้าลง ก้มลงหยิบบางสิ่งบางอย่างขึ้นมา สิ่งนี้คือมีดสั้นเล่มหนึ่ง มันมีสีแดงสดราวกับเื ตัวมีดมีรอยบิ่นเล็กน้อย สภาพยังพอนับว่าใช้งานได้อยู่
ราวกับ้าแก้ตัวจากความผิดพลาดก่อนหน้า ระบบรีบส่งข้อมูลของไอเท็มชิ้นนี้มาให้ทันที นพปรายตาอ่านข้อมูลตรงหน้า ความไม่พอใจลดลงไปมาก
ชื่อ : มีดโลหิตั (เสียหาย)
ประเภท : สมบัติวิเศษระดับสาม
เส้นทาง : โลหิต / เผ่าั
คุณสมบัติ : เพิ่มพลังให้แก่ผู้ใช้งาน 20% และผู้ติดตาม 10% ผู้ถูกคมมีดจนมีาแจะทำให้เืไหลไม่หลุด ทุกครั้งที่สังหารสิ่งมีชิวิตจะได้รับบัพอาบโลหิต เพิ่มพลังแก่ผู้ใช้งาน 0.1% และลดการคงสติลง 0.5% เมื่อสะสมครบ 100 จะปลดปล่อยัโลหิตโจมตีเป้าหมายและพื้นที่รอบๆ
ข้อมูล : สมบัติวิเศษจากโลกที่ล่มสลายไปแล้ว ไม่มีค่าแก่การกล่าวถึง
ข้อมูลแบบละเอียด : จำเป็ต้องใช้เงินเพื่อปลดล็อค
หางคิ้วนพกระตุก อะไรคือจำเป็ต้องใช้เงินเพื่อปลดล็อค? นี่บริษัทไดนามิกคิดจะสูบเืลูบเนื้อผู้ใช้บริการใช้ไหม?
“สมบัติวิเศษเสียหายคงเอาไปทำอะไรไม่ได้” ชายหนุ่มส่ายหน้า ตั้งใจจะโยนมีดสั้นในมือทิ้ง
[ระบบสามารถซ่อมแซมมันได้หากได้วัตถุดิบที่เหมาะสม หรือจ่ายเงินในราคาที่เหมาะสมเพื่อให้ระบบจัดหาวัตถุดิบให้ แน่นอนว่าหากเ้านายสามารถหาวัตถุดิบด้วยตัวเอง ระบบมีบริการซ่อมฟรี]
นพรู้สึกสนใจขึ้นมา “แล้วถ้านำมันออกไปต้องจ่ายเงินไหม?”
[ไอเท็มใดๆ ที่นายท่านเก็บไว้กับตัวสามารถนำออกไปได้เลย ส่วนนี้จะไม่คิดเงิน แต่หากนายท่าน้านำไอเท็มออกไปปริมาณมาก ระบบมีกระเป๋ามิติให้บริการ ราคาสิ่งของในกระเป๋ามิติจะมีการเก็บภาษี โดยคิดจากหนึ่งส่วนสิบของส่วนประกอบของวัตถุดิบ ในกรณีมีการใช้บริการสิบช่องแรก และหลังจากนั้นจะแพงขึ้นทุกสิบช่องตามลำดับ]
ระบบส่งข้อมูลมาให้เขา ซึ่งเป็ข้อมูลการชำระภาษีเมื่อ้านำสิ่งของด้านในออกไปผ่านกระเป๋ามิติ นพลองไล่อ่านดูพบว่าทุกๆ สิบช่อง ราคาจะเพิ่มขึ้นหนึ่งส่วนสิบของราคาส่วนประกอบวัตถุดิบ
[ระบบขอแนะนำเครื่องประเมินราคา ราคาอยู่ที่ 10,000 เครดิต]
ภาพสามมิติปรากฏเบื้องหน้าชายหนุ่ม ลักษณะของมันคล้ายกับปืนสแกนไม่มีผิด
“ในเมื่อมีนายอยู่แล้วทำไมฉันต้องซื้อเครื่องนี้อีก?”
[…] ระบบพูดไม่ออก นั่นสิ มันก็ทำหน้าที่ประเมินได้เหมือนกัน ทำไมเ้านายต้องซื้อเครื่องนี้อีกล่ะ?
สุดท้ายระบบประเมินราคาของมีดสั้น มันตกอยู่ที่ 10,000 เครดิต ถ้าเกิดซ่อมสำเร็จราคาจะเพิ่มขึ้นหลายเท่า นพจึงตัดสินใจเก็บมันไว้แล้วเดินหาสิ่งของชิ้นอื่นต่อ
ระหว่างทางเขาได้พบสิ่งที่น่าสนใจจำนวนไม่น้อย มันไม่ใช่แค่สมบัติวิเศษ บางชิ้นเป็สินค้าธรรมดาแต่มีรูปลักษณ์น่าสนใจ บางชิ้นเป็วัตถุดิบที่ถูกโยนมาไว้ในนี้อย่างไร้ค่า
“สิ่งนี้คือ?” นพมองเข็มขัดเส้นหนึ่งแล้วพลันนึกถึงนักรบสรรพสัตว์ขึ้นมา
ชื่อ : เข็มขัดขบวนการนักรบมนตรา (เรด)
ประเภท : ของเล่นสมัยใหม่
เส้นทาง : มนตรา
คุณสมบัติ : เปลี่ยนชุดกลายเป็ชุดนักรบมนตรา (เรด) ซึ่งไม่มีทางขาดชำรุดได้ สามารถใช้พลังธาตุไฟโจมตีเป้าหมาย รวมไปถึงกลายร่างเป็มนุษย์ไฟชั่วขณะ
ข้อมูล : สมบัติวิเศษจากโลกที่ล่มสลายไปแล้ว ไม่มีค่าแก่การกล่าวถึง
ข้อมูลแบบละเอียด : จำเป็ต้องใช้เงินเพื่อปลดล็อค
นพรู้สึกอยากรู้อยากเห็นว่าข้อมูลแบบละเอียดคืออะไร เขาตัดสินใจจ่ายเงินห้าร้อยเครดิตเพื่อปลดล็อคมัน อันที่จริงชายหนุ่มอยากรู้มากกว่าว่าใครสร้างเ้าสิ่งนี้ขึ้นมา
ข้อมูลแบบละเอียด : สมบัติวิเศษที่ถูกสร้างขึ้นโดยบริษัทโนโทจากโลกแอสทรอค มันเคยเป็ที่นิยมของเหล่าเด็กๆ ในโลกดังกล่าวหลังจากการ์ตูนเื่ขบวนการนักรบมนตราออกฉาย น่าเสียดายหลังจากโลกแอสทรอคถูกองค์กรชั่วร้ายทำลายไป ของเล่นพวกนี้ก็หายไปด้วยเช่นกัน...
ข้อมูลด้านล่างบอกถึงประวัติความเป็มา ยอดขายใน่เวลานั้น วัตถุดิบและกรรมวิธีการผลิตเบื้องต้น และลงท้ายด้วยข้อความว่า ‘ข้อมูลแบบละเอียดเพิ่มเติม’ ซึ่งต้องจ่ายเงินในการเรียกดูเพิ่ม
ความอยากรู้อยากเห็นมักฆ่าคนตายเสมอ และนพก็ตกเป็เหยื่อของมัน ท้ายที่สุดเขากัดฟันจ่ายเงินอีกพันเครดิตเพื่อเรียกข้อมูลเพิ่มเติม ในนั้นมีกรรมวิธีผลิตแบบละเอียด รวมไปถึงข้อมูลเล็กน้อยของโลกที่ชื่อว่าแอสทรอค
โลกแอสทรอคเป็โลกที่ล่มสลายไปเมื่อนานมาแล้ว เดิมมันเป็โลกที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยี อารยธรรมชั้นสูงและเวทมนตร์ แต่ภายหลังทั้งหมดถูกทำลายโดยเงื้อมมือของผู้คนบนโลกใบนั้นโดยมีองค์กรผู้ทำลายคอยชักใยอยู่เื้ั ถ้าอยากรู้รายละเอียดมากกว่านี้จำเป็ต้องใช้เงินเพื่อปลดล็อคอีกครั้ง
ประวัติส่วนนี้น่าจะมาจากเกมบางเกม นพไม่ได้คิดเกี่ยวกับมันจริงจังนัก และเขาไม่อยากเสียเงินเพิ่มอีกแล้ว อย่างไรก็ตามกรรมวิธีผลิตเข็มขัดขบวนการนักรบมนตราสำคัญมากกว่า
“ถ้าฉันสามารถหาวัตถุดิบได้ นายสามารถทำมันขึ้นมาได้ไหม” นพถามระบบ
[แน่นอนว่าไม่สามารถทำได้ ยกเว้นเ้านายจะได้พิมพ์เขียวการสร้างมา]
ชายหนุ่มพยักหน้ารับด้วยความผิดหวัง ก่อนจะมองหาสิ่งของประเภทของเล่นต่อ เขาคิดจะจัดกิจกรรมบางอย่างภายในรูมเร็วๆ นี้ มันคงจะดีถ้านำไอเท็มที่ได้จากโรงทิ้งขยะมอบเป็ของรางวัลให้กับสมาชิก
นอกจากนี้ยังสามารถเป็ของรางวัลในเกมบางเกมได้เช่นกัน...
หลังเดินเก็บสิ่งของในโรงทิ้งขยะบริเวณทางเข้าหลายชั่วโมง นพได้สิ่งของมามากมาย ส่วนใหญ่ล้วนเป็สินค้าชำรุดในสภาพดีซึ่งระบบสามารถซ่อมแซมมันได้ ถึงตอนนี้ความวิตกกังวลก็เปลี่ยนเป็ยินดี
นี่มันโรงทิ้งขยะที่ไหน สถานที่เก็บขุมทรัพย์ชัดๆ
ชายหนุ่มฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ขณะก้มหยิบปลายดาบหักทำจากแร่มิทธิลท่ามกลางกองเหล็กขึ้นสนิม สิ่งนี้เป็แร่สำคัญสามารถนำไปสร้างไอเท็มใหม่ หรือนำไปซ่อมแซมไอเท็มเดิมก็ได้ เกมมากมายจัดให้มันเป็แร่หายาก นับเป็ของดีในหมู่ของดีอีกที
นพหยุดพักอยู่บนกองขยะกองหนึ่ง เขาเริ่มจัดระเบียบกระเป๋ามิติอีกครั้ง นำสินค้าราคาถูกบางชิ้นออกไป แทนที่ด้วยสินค้าราคาแพงหรือสินค้ามีค่า อย่างไรก็ไม่สามารถนำมันออกไปได้จำนวนมากอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นต้องจ่ายค่าภาษีบาน
ขณะกำลังนั่งพัก ชายหนุ่มสังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่าง มันคือสิ่งมีชีวิตทำจากโลหะเล็ก ดวงตาแดงฉานยิงลำแสงสีแดงคอยกวาดผ่านพื้นที่ จะเป็อะไรไปไม่ได้นอกจาก หุ่นยนต์กระป๋อง?
ชื่อ : หุ่นยนต์โบราณรุ่น Kx77
ประเภท : สิ่งมีชีวิตดัดแปลง
เส้นทาง : จักรกลเทียบเท่าลำดับ 3
คุณสมบัติ : ตรวจสอบ โจมตี สังหาร
ระดับความอันตราย : 2 ดาว
ข้อมูล : สิ่งประดิษฐ์มีชีวิตซึ่งถูกทิ้งจากดาวเคราะห์ดวงหนึ่ง เนื่องจากระบบภายในชำรุด มันจึงทำการโจมตีสิ่งมีชีวิตทุกเป้าหมายที่พบเจอ
ข้อมูลแบบละเอียด : จำเป็ต้องใช้เงินเพื่อปลดล็อค
[เ้านายรีบหนีเถอะ เ้านายไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมัน หากเ้านายถูกสังหารที่นี่จะไม่สามารถใช้งานโลกเสมือนจริงได้ชั่วคราว]
“ทำไมล่ะ?” นพประหลาดใจเมื่อได้ยินว่าถ้าตายจะไม่สามารถเข้าใช้งานโลกเสมือนจริงชั่วคราว
[เ้านายจะติดไวรัสเมื่อถูกสังหาร หากไม่ทำการทำลายไวรัสทิ้งก่อน โลกเสมือนจริงไม่มีทางอนุญาตให้ผ่านเข้ามา]
“บริษัทนายไม่คิดจะทำอะไรเลยเหรอ” ชายหนุ่มสีหน้าเจือด้วยความกังวล
[ข้อมูลในนี้มีมากเกินไป ไม่สามารถสแกนค้นหาไวรัสได้อย่างทั่วถึง นอกจากนี้ประเภทไวรัสยังมีหลายพันหลายหมื่นชนิด บริษัทย่อมไม่เสียเวลากำจัดพวกมัน]
“แล้วทำไมถึงเปิดให้คนอื่นเข้ามาอีกล่ะ?”
[ถึงอย่างไรเมื่อติดไวรัสก็แค่กำจัดทิ้ง แล้วสร้างข้อมูลใหม่ขึ้นมา ซึ่งกระบวนการนี้กินเวลาไม่กี่ชั่วโมงจนไม่กี่วัน มันไม่ได้มีผลกระทบมากมายอะไร กลับกันมันยังช่วยให้บริษัทมีฐานข้อมูลไวรัสใหม่ๆ ดังนั้นจึงเปิดให้ใช้บริการสำหรับผู้ที่สมัครใจเข้ามา โดยแลกกับการขายสินค้าในราคาต่ำ]
โอเค... เขาเข้ามาโดยสมัครใจจริงๆ นั่นแหละ
นพหมดข้อสงสัยในทันที เขาหันซ้ายหันขวา ก่อนจะวิ่งไปยังทิศทางหนึ่ง โชคดีหุ่นยนต์ตัวนั้นชำรุดหนัก ฟังก์ชันการสำรวจของมันจึงมีจำกัด
ชายหนุ่มเดินเตร็ดเตร่หาสินค้าที่น่าสนใจในโรงทิ้งขยะจนกระทั่งเย็น พอเห็นว่าถึงเวลาสมควรแก่การออฟไลน์ก็อดถามระบบไม่ได้ว่าเมื่อออกไปโดยยังไม่หมดเวลาสามารถกลับมาที่นี่ได้อีกหรือไม่
คำตอบคือได้
นพจทำการจ่ายเงินค่าสินค้าที่ได้รับมาก่อนจะกลับมายังรูม จำนวนที่พกได้เขายัดมันทุกซอกทุกมุม รวมแล้วมีประมาณสิบกว่าชิ้น ส่วนในกระเป๋ามิติมีทั้งหมดสามสิบชิ้น ส่วนใหญ่เป็สินค้าชำรุดที่ดูน่าสนใจ มีส่วนน้อยเป็สินค้าคุณภาพดีแต่ค่อนข้างไร้ประโยชน์... ทั้งหมดคือของเล่น
เขาวางกองพวกมันไว้บนพื้น ทำให้ภายในห้องรกรุงรังขึ้นมาทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความครุ่นคิด ลังเลว่าควรนำไอเท็มพวกนี้ไปไว้ที่ไหนดี
[ระบบขอเสนอให้นายท่านซื้อคลังเก็บของ]
หางคิ้วนพกระตุก มีเื่ให้เสียเงินอีกแล้วสินะ แต่คลังเก็บของก็จำเป็จริงๆ นั่นแหละ สุดท้ายชายหนุ่มกัดฟันซื้อคลังเก็บของทันสมัยในราคาย่อมเยา
พอจัดการไอเท็มให้เป็ที่เป็ทางเสร็จ เขาตัดสินใจเข้าไปในพื้นที่ปรับแต่งอีกครั้ง จากนั้นดึงวัตถุดิบที่จำเป็ต้องแยกชิ้นส่วนออกมาจากคลังเก็บของพร้อมสั่งการ “ระบบ แยกส่วนพวกมันที”
ระบบส่งเสียงตอบรับ ไม่นานสินค้าที่กองบนพื้นก็ลอยไปบนอากาศแล้วค่อยๆ แยกส่วนกลายเป็วัตถุดิบน้อยใหญ่มากมาย ก่อนจะลอยลงพื้นพร้อมแยกชนิดและประเภทอย่างชัดเจน
นพมองวัตถุดิบเ่าั้อย่างสนอกสนใจ อาชีพนักออกแบบเกมต้องใช้ศาสตร์ความรู้มากมายเพื่อออกแบบตัวละคร ไอเท็ม ฉากประกอบ เนื้อเื่ และอื่นๆ ในนั้นยังรวมไปถึงการออกแบบวัตถุดิบเพื่อให้ผู้เล่นนำไปใช้ในการประดิษฐ์สิ่งของด้วย
วัตถุดิบเหล่านี้นับว่าเป็แรงบันดาลใจชั้นดี ชายหนุ่มหยิบแต่ละชิ้นมาศึกษาจนลืมเวลา รู้ตัวอีกทีก็สี่ทุ่มแล้ว เขาลังเลก่อนจะบอกระบบให้ทำการซ่อมแซมสินค้าชำรุด ส่วนตัวเขาก็ออกจากพื้นที่ปรับแต่งไป
“หืม?” นพประหลาดใจเมื่อเห็นว่าแม้จะดึกขนาดนี้แต่สมาชิกกลับออนไลน์จนเกือบครบ จะขาดก็แค่ชเรอดิงเงอร์คนเดียว
ชายหนุ่มอดเรียกดูหน้าจอของพวกเขาไม่ได้ ตอนนี้ทุกคนกำลังเล่นเกมฮัลโหลมีมี่อย่างบ้าคลั่ง และกิจกรรมที่พวกเขากำลังทำอยู่ก็คือตกปลา
ถ้าจำไม่ผิด การตกปลาใน่แรกจะได้แต้มน้อยมากไม่ใช่เหรอ...
เขาส่ายหน้าก่อนจะตัดสินใจออฟไลน์ออกจากรูม พอออกจากเครื่องเสมือนจริงพบว่ามีสายไม่ได้รับในโทรศัพท์หลายสิบสาย ทั้งหมดมาจากเพื่อนเก่าคนหนึ่ง
“ฉันโทรหานายตั้งหลายสาย ทำไมไม่รับเลยล่ะ?” วันเทถามน้ำเสียงเจือด้วยความกังวล
“เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า”
วันเทคือเพื่อนที่เรียนออกแบบมาด้วยกัน ตอนนี้กำลังทำงานในบริษัทจีดีเอช ซึ่งเป็บริษัทเกมขนาดเล็กเปิดโดยครอบครัวของเขา มีเกมครองกระแสอยู่สองสามเกม ทั้งหมดล้วนเป็เกมประเภทออฟไลน์ และเมื่อหลายเดือนก่อนเพิ่งเปิดตัวเกมออนไลน์ยอดนิยมเกมหนึ่ง
าวันสิ้นโลก...
“นายจำเกมออนไลน์ของครอบครัวฉันได้ใช่ไหม” วันเทพูดน้ำเสียงไม่สู้ดี “าวันสิ้นโลกน่ะ”
าวันสิ้นโลก เกมออนไลน์อันดับแปดจากชาร์ตเกมยอดนิยมประจำเดือนนี้ มันเป็เกมแนวซอมบี้วันสิ้นโลกประเภทออนไลน์ ผู้เล่นสามารถเลือกเล่นเป็ฝั่งมนุษยชาติหรือฝั่งซอมบี้ก็ได้ โดยเป้าหมายสูงสุดของทั้งสองฝั่งคือยึดครองโลก และถ้าจำไม่ผิดตอนนี้ฝั่งซอมบี้สามารถยึดครองพื้นที่หนึ่งในสามของเกมได้อย่างเป็ทางการแล้ว
“มีอะไรเกี่ยวกับเกมนี้หรือเปล่า?” ฟังจากน้ำเสียงของวันเท เกมนี้น่าจะมีปัญหาบางอย่าง และปัญหาที่ว่าก็ไม่น่าจะเป็ปัญหาเล็กๆ บางทีอาจจะเจอบัคที่แก้ไม่ตกในเกมนั้น
“มีบางอย่างเกิดขึ้นจริงๆ นั่นแหละ” วันเทบอก เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะเริ่มอธิบาย
“เมื่อเดือนก่อนมีผู้เล่นฝั่งซอมบี้หลายคนทำให้เกมปั่นป่วนไปหมด พวกเขานำผู้เล่นฝั่งซอมบี้เข้ายึดครองพื้นที่หนึ่งในสามโดยใช้ความสามารถที่ไม่มีอยู่ในเกม จากการตรวจสอบของฝ่ายเทคนิคพบว่าพวกเขาไม่ได้โกง และไม่พบว่าเป็บัค มันทำให้ทุกคนคิดว่ามีบางอย่างแปลกๆ”
ทุกอย่างเป็เหมือนข่าวที่เขาเคยอ่าน ถ้าจำไม่ผิดพวกนั้นน่าจะมีชื่อกิลด์ผู้วายชนม์หรืออะไรนี่แหละ
“แปลกยังไง” นพสงสัย
“ไม่รู้สิ... ฉันอธิบายไม่ถูกเหมือนกัน นอกจากนี้ความสามารถของพวกเขาก็เกินกว่าค่ากำหนดภายในเกม สำหรับเกมอื่นฉันไม่รู้นะ แต่เกมของครอบครัวฉันมันเป็ไปไม่ได้เลยที่ผู้เล่นคนหนึ่งจะสามารถต่อสู้กับผู้เล่นนับร้อยนับพันเพียงลำพัง” วันเทพูดอย่างขมขื่น
“เป็ไปไม่ได้เหรอ ฉันได้ยินว่าผู้เล่นคนหนึ่งจากฝั่งมนุษยชาติทำได้นี่” ชายหนุ่มเอียงคองุนงง เขาเคยดูวิดีโอการต่อสู้ของผู้เล่นคนนั้นมาก่อน ทักษะการต่อสู้อีกฝ่ายค่อนข้างดี แถมได้รับการเสริมด้วยไอเท็ม ส่งผลให้สามารถต่อสู้หนึ่งต่อร้อยได้สบาย
“รีเทิร์นใช่ไหม... หมอนั่นก็แปลกเหมือนกัน”
นพััถึงกลิ่นซุบซิบจากวงในจึงเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ และวันเทก็ไม่ทำให้ผิดหวัง
“เขาสามารถล่วงรู้ข้อมูลภายในเกมทั้งที่ไม่ควรรู้ พวกเราจับตาดูเขาอย่างใกล้ชิดั้แ่เกมเปิดจนแน่ใจแล้วว่าเขารู้รายละเอียดของเกมยังกะทำนายได้ พอลองตรวจสอบคนในทีมพบว่าไม่มีใครปล่อยข้อมูลรั่วไหลสักคน”
นพวิเคราะห์คำพูดของเพื่อนหนุ่ม อย่างแรกผู้เล่นที่รู้ข้อมูลภายในเกมทั้งที่ไม่ควรรู้ หากไม่ใช่พนักงานบริษัทเกมทำข้อมูลรั่วไหลงั้นก็คงเหมือนในนิยายคือผู้ชายคนนั้นกลับชาติมาเกิดยังอดีต ส่วนผู้เล่นคนหนึ่งสามารถต่อสู้กับคนนับร้อยนับพัน ถ้าเป็ในนิยายก็ไม่ใช่เื่แปลกอะไร
นพส่ายหัวกับความคิดตัวเอง นี่มันยุคสมัยไหนแล้ว เื่เหนือธรรมชาติอะไรนั่นมีจริงซะที่ไหน
เขาถอนหายใจ นี่คือชีวิตจริง เกมไม่มีทางปล่อยให้สเตตัสผู้เล่นมีความต่างมากมายขนาดนั้น ยกเว้นเป็ผู้เล่นเลเวลสูงมากๆ มาไล่ฆ่าผู้เล่นใหม่ก็อาจจะเป็ไปได้ ทว่าจากคำพูดของวันเท ดูเหมือนผู้เล่นทั้งสองกลุ่มจะมีค่าสเตตัสไม่ต่างกันมาก และการที่ผู้เล่นคนหนึ่งสามารถต่อกรกับผู้เล่นมีค่าสถานะใกล้เคียงกันนับร้อยคน ไม่ว่าจะมองยังไงก็ผิดปกติ
“นายลองตรวจสอบไอเท็มดูหรือยัง”
วันเทยิ้มขื่น “สำหรับหนึ่งต่อร้อยของรีเทิร์น ที่จริงบริษัทวิเคราะห์หาสาเหตุได้แล้ว แต่ปัญหาคือเขารู้ข้อมูลภายในต่างหาก”
นพพยักหน้าคล้ายเข้าใจ “แล้วนายเคยลองทดสอบปรับเปลี่ยนรายละเอียดบางอย่างหรือยัง”
วันเทนิ่งเงียบชั่วขณะ “เคยแล้ว... เหมือนเขาจะรู้เฉพาะข้อมูลดั้งเดิมเท่านั้น พอมีการปรับเปลี่ยนฝั่งนั้นก็ต้องค้นหาวิธีแก้ปัญหาเช่นกัน”
นพกรอกตาบน มันชัดเจนแล้วไม่ใช่เหรอ มีคนขายข้อมูลเดิมยังไงล่ะ ปัญหานี้จะให้เขาช่วยแก้ยังไง?
วันเทเห็นปลายสายนิ่งเงียบก็หัวเราะกลบเกลื่อน “อันที่จริงฉันก็สงสัยเื่นี้เหมือนกัน แต่ยังหาหลักฐานอะไรไม่ได้ เลยอยากให้นายช่วยหาหลักฐานให้หน่อย นอกจากนี้ยังมีเื่เกี่ยวกับผู้เล่นฝั่งซอมบี้อีก”
“บางทีผู้เล่นอาจจะมีฝีมือในชีวิตจริงก็ได้” นพตั้งข้อสมติฐาน เกมาวันสิ้นโลกเป็หนึ่งในเกมระบบแมนนวล ผู้เล่นสามารถใช้ศิลปะการต่อสู้ในชีวิตจริงและประสบการณ์จริงภายในเกมได้
“อาจจะส่วนหนึ่ง แต่ว่าพวกเขาใช้ทักษะในเกมได้มีประสิทธิภาพมากเกินไป ไม่สิ… ทักษะบางอย่างไม่ใช่ทักษะในเกมด้วยซ้ำ พอฝ่ายเทคนิคตรวจสอบดูไม่พบว่ามันเป็บัคจึงไม่มีทางกำจัดได้”
คราวนี้ชายหนุ่มถึงกับพูดไม่ออก ในใจรู้สึกมึนงง “นายอยากให้ฉันไปตรวจสอบพวกเขาด้วย?”
“นอกจากนายแล้วฉันยังเชิญเพื่อนร่วมรุ่นและรุ่นพี่เก่งๆ อีกหลายคน ่นี้นายไม่มีอะไรทำใช่ไหม มาช่วยฉันหน่อยสิ ค่าจ้างจะคิดตามราคาตลาด”
สาเหตุที่วันเทติดต่อนพมาเพราะอีกฝ่ายถือว่าเป็คนเก่งในรุ่น แม้จะไม่ได้เก่งที่สุดแต่ก็สามารถติดหนึ่งในสิบได้สบาย มีชายหนุ่มมาช่วยน่าจะหาหลักฐานสืบหาคนอยู่เื้ัรีเทิร์น และสาเหตุที่ทำให้เกมเสียสมดุลไม่ยากนัก
“่นี้ก็ไม่นับว่ายุ่งมากเท่าไหร่” ชายหนุ่มคิดเล็กน้อย “ตกลง ฉันจะช่วยตรวจสอบให้”
“อย่างนั้นก็ไม่มีปัญหา นายสามารถใช้ไอดี GM เพื่อเข้าตรวจสอบได้โดยตรง เดี๋ยวฉันจะส่งเลขไอดีและรหัสผ่านไปให้ทางเมล” วันเทพูดด้วยน้ำเสียงดีใจ
“โอเค” นพตอบรับก่อนจะพูดคุยกับอีกฝ่ายอีกไม่กี่ประโยคแล้ววางสายไป ไม่นานวันเทก็ส่งเลขไอดีกับรหัสผ่านของเกมมาให้ แต่ชายหนุ่มตัดสินใจหาข้อมูลข่าวสารเกี่ยวกับสถาการณ์ปัจจุบันของเกมาวันสิ้นโลกในบอร์ดเกมดูก่อน รู้เขารู้เรารบครั้งชนะร้อยครั้ง
2K
