“คุณ!” ซ่งเยว่เจินร้องทักหลินอี้อย่างดีใจ “คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ ฉันยังนึกเสียใจอยู่เลยว่าไม่ได้ถามชื่อคุณเอาไว้ และฉันก็ยังไม่ได้ขอบคุณคุณอย่างเป็ทางการด้วย”
“เอ่อ...ผมชื่อหลินอี้ครับ” หลินอี้บอกชื่อตัวเองออกไปอย่างเกร็งๆ ‘อะไรของผู้หญิงคนนี้เนี่ย อยู่ๆ ก็วิ่งเข้ามา ทำเอาใหมด’
“นี่พวกเธอรู้จักกันมาก่อนหรือ” โจวหยางถาม
ซ่งเยว่เจินจึงเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมา่บ่ายให้ทุกคนฟังอย่างละเอียดอีกครั้ง “เื่มันก็เป็อย่างนี้ล่ะค่ะคุณลุง ถ้าไม่ได้คุณหลินอี้ช่วยเอาไว้ หนูก็ไม่รู้ว่าหนูต้องเจอกับอะไรบ้างแล้วค่ะ”
“โชคดีนะที่คุณหลินอี้ช่วยเยว่เจินไว้ได้ทัน” โจวลี่หันไปหาซ่งเยว่เจิน “ถ้าเกิดเื่กับเธอขึ้นมาจริงๆ ฉันต้องเสียใจมากแน่ๆ ที่วันนี้ฉันเป็คนนัดเธอออกมา”
“เอาล่ะ ถือว่าเื่ร้ายก็ได้ผ่านไปแล้ว ต่อไปก็ให้พวกเธอรู้จักระวังตัวกันให้มาก ไปเถอะ...เราไปกินข้าวกัน”
ทุกคนเดินตามโจวหยางไปที่โต๊ะอาหารแล้วเริ่มลงมือทานมื้อเย็นกันอย่างสนุก โดยที่ทุกคนไม่ได้สังเกตเลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งมองคนๆ หนึ่งอยู่อย่างไม่วางตา
“พี่ใหญ่ ฉันได้ยินจากย่าเล็กมาว่าหลินเจิ้งฉีกับหลินอี้ไปค้างที่จังหวัดั้แ่เมื่อวาน ถ้าพี่คิดที่จะจัดการกับหย่งลี่อัน พี่ก็ต้องเร่งมือหน่อยนะ ฉันคิดว่าไม่วันนี้ก็พรุ่งนี้หลินเจิ้งฉีก็คงจะกลับมาแล้ว” เปาเยี่ยนบอกกับเปาหยวน
“แต่เ้าเด็กสองคนนั้นก็ไม่ยอมห่างน้องอันอันไปไหนเลยนะ ยังมีใครอีกนะ อ้อ...ยัยหลินหงนั่นอีกคนที่มานั่งเฝ้าน้องอันอันั้แ่เช้ายันเย็น เป็อย่างนี้แล้วฉันจะลงมือกับน้องอันอันได้ยังไง” เปาหยวนตอบอย่างหงุดหงิด
“แหม เรียกน้องอันอันได้อย่างเต็มปากเต็มคำ พี่อย่าลืมนะ เล่นๆ น่ะได้ แต่ถ้าคิดที่จะเอามาเป็พี่สะใภ้ล่ะก็ ฉันไม่ยอมเด็ดขาด”
“สาวบ้านนอกอย่างนี้เป็ได้แค่ของเล่นของฉันเท่านั้นล่ะ ตำแหน่งพี่สะใภ้ของเธอ ฉันจะเก็บเอาไว้ให้น้องเยว่เจินคนเดียว เธออย่าลืมที่รับปากฉันไว้ก็พอ”
“ฉันไม่ลืมหรอกน่า ่นี้เป็โอกาสเหมาะที่สุดที่พี่จะจัดการกับหย่งลี่อัน ถ้าหลินเจิ้งฉีกลับมาเมื่อไหร่ พี่ก็จะไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้ว และที่เหลือก็จะเป็เวลาของฉัน ถึงตอนนั้นพี่อย่าใก็แล้วกันว่าฉันจะขออะไรจากพี่”
“เื่นั้นไม่ต้องห่วง ฉันพูดคำไหนก็เป็คำนั้น แต่อาเยี่ยน คราวนี้เธอต้องช่วยฉันอยู่เหมือนกันนะ”
“พี่จะให้ฉันช่วยยังไง”
“เธอหาทางล่อให้น้องอันอันออกมาจากบ้านคนเดียวได้ไหม หรือจะทำยังไงก็ได้ที่ให้น้องอันอันอยู่คนเดียว”
“พวกเธอไม่ต้องเสียเวลาคิดหรอก” ยายเฉาเดินเข้ามา
“หมายความว่ายังไงหรือคะย่าเล็ก” เปาเยี่ยนถาม
“ตอนนี้เ้าเด็กแฝดหลินิเจ๋อกับหลินเจียวเหมยอยู่บ้านตาเฒ่าหลิน ส่วนยัยหลินหงก็เอาอาหารกลางวันไปส่งพ่อกับแม่ที่ไร่ กว่าจะมาหาหย่งลี่อันอีกทีก็คงจะบ่ายแก่ๆ โน่นล่ะ”
“จริงหรือครับย่าเล็ก” เปาหยวนถามอย่างตื่นเต้น ‘โชคดีอะไรอย่างนี้ น้องอันอันคนสวย รอพี่ก่อนนะจ๊ะ’
“จริงสิ เมื่อกี้ย่าอย่าเพิ่งกลับมาจากไร่ ยังเดินสวนกับยัยหลินหงกับเ้าเด็กแฝดนั่นอยู่เลย”
เปาหยวนปีนรั้วเข้าไปในบ้านของหลินเจิ้งฉีอย่างลิงโลด เขารู้ดีว่าถ้าไปเคาะประตูด้านหน้าหย่งลี่อันต้องไม่ยอมเปิดรับแน่ๆ เขาตั้งใจจะสร้างสถานการณ์เพื่อให้ได้อยู่กับหย่งลี่อันเพียงสองคน เขาอยากชื่นใจสาวชนบทคนนี้จะแย่แล้ว หรือถึงแม้จะไม่เกิดเื่เสียหายอะไรขึ้นระหว่างหย่งลี่อันกับเขา แต่หญิงสาวหากได้อยู่กับชายหนุ่มเพียงลำพัง ในสายตาของหลินเจิ้งฉีจะยังมองภรรยาของตัวเองดีอยู่ได้อย่างไร และเขาคิดว่าหย่งลี่อันก็ต้องไม่อยากให้สามีของตัวเองรู้เื่นี้ด้วยอย่างแน่นอน เขาจึงคิดจะสร้างเื่นี้ขึ้นมาเพื่อขู่เรียกเงินจากหย่งลี่อัน
เปาหยวนมองเห็นหย่งลี่อันยืนหันหลังนวดแป้งอยู่ที่โต๊ะทำขนม เขามองสำรวจเรือนร่างหญิงสาวอย่างเก็บความ้าไว้ไม่มิด เขาค่อยๆ เดินเข้าไปหาหญิงสาวอย่างใจเย็น แต่ก็พลาดที่เขาเดินไปเหยียบกิ่งไม้แห้งเข้าอย่างไม่ตั้งใจ
หย่งลี่อันได้ยินเสียงก็หันกลับมามองด้านหลัง พอเห็นว่าเป็เปาหยวนที่กำลังเดินเข้ามาหาตัวเองก็ใมาก เธอรีบวิ่งไปอีกฟากหนึ่งของโต๊ะทำขนม ก่อนที่จะไปหยิบไม้ขนาดเหมาะมือขึ้นมาได้ท่อนหนึ่ง
“คุณเข้ามาที่นี่ได้ยังไง” หย่งลี่อันะโถาม
“น้องอันอันคนสวย เธอวางไม้ในมือลงก่อนดีกว่านะจ๊ะ เรามาคุยกันดีๆ พี่แค่อยากมาทำความรู้จักกับเธอให้มากขึ้นเท่านั้นเอง” เปาหยวนเดินเข้าไปหาหย่งลี่อันอย่างใจเย็น เพราะเขาไม่คิดหรอกว่าหญิงสาวหน้าหวานและดูอ่อนโยนที่ยืนอยู่ตรงหน้าจะกล้าใช้ไม้ตีเขา
"ฉันรู้แล้วว่าคุณเป็หลานชายของยายเฉาและฉันก็ไม่อยากรู้จักคุณมากกว่านี้ด้วย ตอนนี้คุณออกไปจากบ้านของฉันก่อนดีกว่า แล้วคุณก็หยุดเดินเข้ามาหาฉันสักที ถ้าขืนคุณยังเดินเข้ามาหาฉันอีกล่ะก็ ฉันจะตีคุณด้วยไม้อันนี้”
“โถๆๆ น้องอันอัน เธอจะกล้าทำร้ายพี่ชายได้ลงหรือจ๊ะ”
“หยุดนะ! อย่าเดินเข้ามา ทำไมฉันจะไม่กล้าตีคุณล่ะ นี่มันบ้านของฉัน ในเมื่อคุณกล้าบุกรุกเข้ามา ฉันก็กล้าตีคุณ”
“ะโเสียงดังเสียด้วย เธอไม่กลัวคนอื่นจะมาได้ยินหรือจ๊ะ ถ้าเกิดมีคนมาเห็นเราสองคนอยู่ในบ้านด้วยกันตามลำพัง เธอคิดว่าชาวบ้านจะคิดยังไง ยังมีสามีของเธออีก เธอคิดว่าหลินเจิ้งฉีจะมองเธอยังไงหรือที่ได้รู้ว่าภรรยาของตัวเองอยู่ในบ้านกับผู้ชายคนอื่น”
“ทำไมฉันต้องกลัว เจิ้งฉีกับฉันเป็สามีภรรยากัน เราสองคนเชื่อใจกันมากที่สุด”
“ถ้าอย่างนั้นก็ลองดูสิ ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันนะคนสวยว่าเธอจะกล้าทำอะไรฉัน” เปาหยวนรีบเดินเข้าไปหาหย่งลี่อันอย่างมุ่งร้าย
หย่งลี่อันเห็นอย่างนั้นก็จับไม้ไว้แน่น พอเปาหยวนเดินเข้ามาหาเธออยู่ในระยะไม้พอดี หย่งลี่อันก็หวดไม้ใส่เปาหยวนอย่างแรง
เปาหยวนยกแขนซ้ายขึ้นกันไว้ตามสัญชาตญาณ ทำให้เขาถูกตีที่แขนเข้าเต็มๆ เขาร้องออกมาด้วยความเ็ป
“นังบ้านนอก แกแกล้าลงมือกับฉันหรือ พูดด้วยดีๆ ไม่ชอบ ชอบให้ใช้กำลังใช่ไหม” เปาหยวนเดินเข้าไปหาหย่งลี่อันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาระวังตัวมากกว่าเดิม
หย่งลี่อันหวดไม้ใส่เปาหยวนได้อีกสองครั้ง ในที่สุดเปาหยวนก็ยึดไม้ในมือของเธอไปได้ เขาขว้างไม้ทิ้งไปอย่างสุดแรง และมืออีกข้างหนึ่งก็จับข้อมือหย่งลี่อันไว้แน่น
“ชอบให้ใช้ความรุนแรงก็ไม่บอก พี่ก็คิดว่าเธอชอบผู้ชายอ่อนโยนเสียอีก ไหนขอดูหน้าคนสวยใกล้ๆ หน่อยซิ พี่อยากชื่นใจเธอจะแย่แล้ว”
เปาหยวนกำลังจะใช้มือจับให้หย่งลี่อันหันหน้ามาหาตัวเอง หย่งลี่อันรีบล้วงมือเข้าไปในผ้ากันเปื้อน แล้วหยิบมีดสั้นอันเล็กขึ้นมา เธอกำลังจะแทงเข้าไปที่ท้องของเปาหยวน แต่เปาหยวนมองเห็นเสียก่อน ทำให้เขารีบปล่อยหญิงสาวและผลักเธอออกไปสุดแรง
ถึงหย่งลี่อันถูกผลักออกไป แต่เธอก็ไม่ลืมที่จะเหวี่ยงแขนตัวเองออกไปด้วย นั่นจึงทำให้มีดสั้นที่อยู่ในมือไปเฉียดโดนหน้าอกของเปาหยวนเข้า
ด้วยความใ เปาหยวนรีบใช้มือจับที่หน้าอกตัวเองเอาไว้ เมื่อเห็นว่าไม่ใช่แผลใหญ่ เขาก็วางใจลงได้ แต่อารมณ์โกรธที่มีต่อหย่งลี่อันนั้นมันกลับมีมากขึ้น เขาสาวเท้าไปหาหย่งลี่อันอย่างเร็ว แต่ก็ช้ากว่าหย่งลี่อันเล็กน้อย เพราะหย่งลี่อันไปหยิบไม้ท่อนยาวได้พอดี เปาหยวนพูดถูก เวลานี้หย่งลี่อันทั้งกลัวและลังเล เพราะเธอไม่เคยทำร้ายใครมาก่อน ตอนนี้เธอกำลังต่อสู้อยู่กับความคิดของตัวเองอย่างหนัก
ในตอนนั้นเอง หย่งลี่อันพยายามคิดถึงหน้าคนที่เธอเกลียดและคนที่เธออยากใช้ไม้ตีมากที่สุด และมันก็ได้ผล เธอตีเปาหยวนไปไม่ยั้ง เพราะคิดว่าเปาหยวนเป็คนที่สมควรถูกเธอตีคนนั้น ซึ่งเปาหยวนไม่มีทางป้องกันและเขาก็ไม่สามารถเข้าใกล้หย่งลี่อันได้เลย จนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ เมื่อมีเสียงรถยนต์มาจอดที่หน้าประตู ทำให้หย่งลี่อันเรียกสติตัวเองคืนมาได้ เธอหยุดตีเปาหยวนไปครู่หนึ่ง ซึ่งเปาหยวนก็อาศัยจังหวะนั้นวิ่งไปที่รั้วแล้วรีบปีนกลับออกไปทันที
431
