พิมพ์คำอธิบายที่นี่
เขามองหน้าต่างช่องเก็บของตรงหน้าก่อนจะพึมพำออกมา “อืม...เหลืออยู่ 25 ช่อง” “เธอรอแป๊บนึงแล้วกันนะ” เจมส์มองไปที่เธอและหันหลังกลับไปยังที่จอดรถ เขาเก็บรถยนต์ญี่ปุ่นยี่ห้อต่าง ๆ ไว้ในช่องเก็บของ ที่เขาต้องเก็บรถญี่ปุ่น เพราะมันค่อนข้างพังง่ายกว่าของยุโรปมาก ไม่ใช่ว่ารถพวกนั้นห่วย มันเป็นเพียงการดีไซน์ให้รถบุบรับแรงกระแทกโดยไม่มีผลต่อคนในรถ ถือว่ามีความปลอดภัยมากเลยทีเดียว แต่ถ้าทิ้งรถลงมาจากตึกสูง ๆ แล้วล่ะก็ ไม่มีทางที่จะมีสภาพดีแน่นอน “เรียบร้อย” เขาวิ่งกลับมาบอกวินนี่โดยเร็ว เจมส์ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้นในการเก็บรถพวกนั้นเข้าช่องเก็บของ เธอพยักหน้ารับก่อนจะเอาแขนขึ้นไปคล้องคอเจมส์ “ไปกันเถอะค่ะ ฉันพร้อมแล้ว” เธอหันหน้ามายิ้มตาหยีให้กับเขาอย่างสดใส ตึก ตัก ตึก ตัก “อะ...อะไรของเธอ” เจมส์หน้าขึ้นสีเล็กน้อยพร้อมรีบเบนหน้าหนีออกจากเธอให้ไกลขึ้น เพราะตอนนี้ ตัวเธอแนบชิดกับเขาเกินไป อาการร้อนผ่าวกลับมาอีกครั้งอย่างควบคุมไม่ได้ “อ่าว ก็อุ้มไงคะ คุณต้องช่วยอุ้ม” เธอมองหน้าเขาด้วยแววตาใสซื่อ ทำตาปริบ ๆ เป็นเชิงบอกว่ายังไงเขาก็ต้องทำ “ยัยเตี้ย เธอก็เดินเองสิ ความเร็วเคลื่อนที่ก็พอ ๆ กัน” เจมส์พูดขึ้นพร้อมกับจับที่แขนของเธอข้างที่คล้องคอ เขาทำท่าที่จะนำมือเธอออกจากต้นคอแต่วินนี่ก็ล็อกเอาไว้ก่อน “อะแฮ่ม ไม่ต้องปฏิเสธค่ะ เพราะฉันโดดไปมาเป็นจิงโจ้แบบคุณไม่ได้หรอกนะ” เธอเอียงคอมองหน้าเขาและยิ้มกรุ่นอย่างได้ใจ “เห้อ ก็ได้ ๆ ” เจมส์ส่ายหัวให้กับเธอ ก่อนที่จะจับตัวเธอขึ้นมาในท่าเจ้าหญิงอีกครั้ง เขารีบวิ่งกระโดดมุ่งหน้าไปทางคณะวิศวะของตัวเอง และแน่นอนว่ามีซอมบี้จำนวนมากที่ไล่ตามเขาทั้งสองคนมา
100 120 160 200 250 300 400…
ซอมบี้เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ จนน่าใจหาย มันไม่มีท่าทีว่าจะหยุดเพิ่มจำนวนเลยแม้แต่น้อย เจมส์อุ้มวินนี่กระโดดปีนป่ายไปทั่วเพื่อไปยังเป้าหมาย ด้วยซอมบี้จำนวนมหาศาลที่กรูตามเขา มันไม่ยากเลยที่จะทำให้ผู้รอดชีวิตคนอื่นสังเกตเห็น ไม่นานเขาก็พาวินนี่มาถึงที่ที่เขาคิดไว้ มันคือด้านบนของตัวอาคารที่ยื่นออกมาทำให้เห็นด้านล่างได้ชัดเจน ซอมบี้พวกนั้นยังคงกู่ร้องอยู่ด้านล่างแหงนมองขึ้นมาที่เขาทั้งสอง เจมส์พยักหน้าให้วินนี่ก่อนจะเริ่มแผนการที่วางไว้ทันที เขากระโดดออกไปจากตัวอาคารท่ามกลางฝูงซอมบี้ ในระหว่างที่กำลังตกลงสู่พื้นด้านล่างเขาก็ได้ปล่อยรถที่เก็บมาทับพวกมันทีละคัน ๆ
ปั้ง! คันที่หนึ่งตกลงไป ปั้ง! คันที่สองตามมาติด ๆ สาม สี่ ห้า...ยี่สิบห้า
รถทุกคันที่ตกลงสู่ด้านล่างตามแรงโน้มถ่วง ต่างร้องประสานเสียงกันดังสนั่นไปทั่วบริเวณ คนที่ยังหลบซ่อนรอดชีวิตมาได้ หวังให้พวกซอมบี้ที่ขวางทางออกอยู่ตามเสียงนั้นไป และแล้วมันก็เป็นจริง นี่ถือเป็นการช่วยผู้คนเอาไว้มากมาย ตอนนี้นอกจากซอมบี้ที่อยู่ด้านนอกกว่าพันตัว ไล่ตามเจมส์มาจนถึงอาคารที่เขาใช้ทำแผนการ ก็มีซอมบี้ออกมาจากอาคารรอบ ๆ กรูออกมาที่จุดนี้จุดเดียวเช่นกัน จนกระทั่งมันมีมากกว่าหกพันตัวแล้ว ฝูงซอมบี้มากมายเอ่อล้นจนไม่เห็นพื้นด้านล่าง มีเพียงแค่พวกมันที่ร้องโหยหวนและเงยหน้าขึ้นมามองเขา เจมส์ฝ่าฝูงซอมบี้ที่ตามมาด้วยความสะบักสะบอม ปีนเข้าไปในห้องที่ใกล้ที่สุด แต่ไม่ทันได้ระวัง ก็มีซอมบี้แก่ ๆ ตัวหนึ่งพุ่งออกมาข่วนเข้าที่แขนเขาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว กว่าเขาจะตั้งสติได้ก็โดนมันข่วนไปมากแล้ว เขารีบเรียกพร้าออกมาและแทงไปยังคอของมันเต็มแรง ก่อนจะนำร่างโยนไปด้านนอกที่มีซอมบี้รายล้อมอาคารอยู่ เขารีบกระโดดปีนขึ้นไปหาวินนี่ที่รออยู่ด้านบนทันที แฮก ๆ ๆ เจมส์มีท่าทางเหนื่อยหอบอย่างเห็นได้ชัด เมื่อมาถึงชั้นที่วินนี่อยู่ เขาก็นอนราบไปกับพื้นด้วยความเหนื่อยล้า เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยเลือดมากมายจนทำให้คนที่เห็นตกใจเล็กน้อย “นี่...เธอรู้ไหมว่าฉันเจ็บตัวมาแค่ไหน” เขาหายใจหอบพร้อมกะพริบตาช้า ๆ เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ เต็มปอดก่อนจะเปิดดูข้อมูลของตัวเอง [พลังชีวิต 42/132][คุณติดสถานะเลือดไหล][คุณติดเชื้อซอมบี้ 6%] “แม่งเอ๊ย ติดเชื้อจนได้สินะ” เจมส์พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์‘คงเป็นเพราะห่างจากเธอสามร้อยเมตรแน่ ๆ ’ เขามองไปที่เธอ มันเป็นจังหวะเดียวกับที่เธอมองกลับมาเช่นกัน สายตาที่บ่งบอกว่าเป็นห่วงมันชัดเจนเสียจนเจมส์ก็ใจสั่น เจมส์หันหน้าหนีไปอีกทาง ก่อนที่วินนี่จะขยับเข้ามาใกล้เพื่อใช้สกิลรักษาขั้นสูงให้ เขาก็ได้ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีพร้อมกับนำวัคซีนออกมาฉีดให้ตัวเอง ไม่นานเขาก็สลบล้มลงไปอีกครั้ง ห้านาทีต่อมา เจมส์ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา กะพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับแสง เขารีบลุกขึ้นนั่งเพื่อดูข้อความในหน้าต่างที่ปรากฏ [คุณได้รับสกิลต้านทานเชื้อซอมบี้ได้ทั้งหมด][คุณได้รับสกิลแรงดึงดูด][คุณได้รับสกิลคืนโลหิต] ‘อา....เป็นอย่างที่คิดเลย’ เขาพยักหน้ารับรู้กับสิ่งที่เห็น “ตื่นแล้วหรือคะ” เสียงหวานเล็กเอ่ยขึ้นมาในความเงียบ ทำให้เจมส์หันไปมองคนที่พูดอยู่ แล้วพยักหน้าเพื่อตอบ “อืม แต่ดูเหมือนว่าฉันจะรักษาได้ไวกว่าเธอตอนติดเชื้อนะ ไม่รู้ว่ามันเพิ่งติดหรือเพราะเลเวลที่สูงกันแน่” เขาพูดขึ้นกับคนตรงหน้าด้วยเสียงเรียบเย็น “ว่าแต่ซอมบี้มีพลังโจมตีแค่สามถึงห้านี่คะ ทำไมมันถึงทำให้พลังชีวิตของคุณลดได้ล่ะ” วินนี่เอียงคอถามด้วยความสงสัย “สามถึงห้าน่ะใช่อยู่ แต่มันข่วนทำร้ายผมหลายตัว แค่รอดมาได้ก็ปาฏิหาริย์แล้ว” เจมส์ตอบออกไป แล้วส่ายหัว พอเขาตกลงไปด้านล่างก็ได้สู้กับมันอยู่พักหนึ่งก่อนจะหนีออกมาได้ และกว่าจะกลับขึ้นมาก็โดนมันเล่นงานหลายตัวอยู่เหมือนกัน “แต่นี่เป็นวิธีที่ไวที่สุดแล้วใช่ไหมล่ะคะ” เธอพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เรียบเย็นกว่าเคย “อืม ตอนนี้เป็นไงบ้างแล้วล่ะ” เจมส์ตอบพร้อมมองหน้าเธอด้วยสีหน้าจริงจัง “จากที่สังเกตดู มันน่าจะมารวมกันหมดแล้วค่ะ” วินนี่พูดขึ้นพร้อมกับชี้ไปยังด้านล่างให้เจมส์ดูจำนวนซอมบี้ที่มีนับไม่ถ้วน มันต่างพากันร้องระงมผสมกับเสียงรถทั้งยี่สิบห้าคัน ทำให้เสียงดังกระจายไปไกลจนซอมบี้รอบนอกได้ยินก็พากันกรูเข้ามา “งั้นก็จัดการเลย” เจมส์พยักให้เธอเป็นการบอกว่าให้เริ่มแผนต่อในทันที -tbc-
11K
![วอร์ดร้อน ซ่อนตัณหา (Extended) [NC 25+]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1768821873_6523090.webp)
![ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1688553136_53689454.webp)
