บทที่ 1
ณ โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง ภายในห้องพักเดี่ยวราคาแพง
ชายร่างสูงโปร่งเ้าของดวงตาสีเขียวคล้ายสีเพริดอต กึ่งนั่งกึ่งนอนบนเตียงผู้ป่วย ศีรษะถูกพันไว้ด้วยผ้าพันแผล ผมสีดำตัดเป็ทรงรากไทร ผิวสีน้ำผึ้งนวลเนียนดูสุขภาพดี ตามร่างกายปรากฏรอยฟกช้ำเล็ก ๆ
กวางเหอผิง เหม่อมองออกนอกหน้าต่าง เขาตื่นขึ้นมาได้สักพักแล้ว และกำลังทำความเข้าใจกับความทรงจำใหม่ที่ได้รับมา
ในตอนที่เขาหลับไป กวางเหอผิงได้ตื่นขึ้นมาให้ห้องสีขาว ใจกลางห้องมีโซฟากับโต๊ะที่วางหนังสือนิยายเื่หนึ่งเอาไว้ พร้อมกับกระดาษโน้ตขนาดเล็กที่วางอยู่ด้านข้าง
เซตติ้งของมิติทับซ้อน T- 825
ด้วยความอยากรู้อยากเห็นของเขา ทำให้กวางเหอผิงหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาอ่านอย่างถือวิสาสะ ทว่า...ยิ่งเขาอ่านมากเท่าไหร่ มุมมองที่สามของเขาก็เหมือนจะถูกสร้างขึ้นมามากเท่านั้น
นิยายเื่นี้ ดำเนินเื่โดยตัวเอกที่เป็โอเมก้าตัวน้อย ชื่อว่า อ้ายเยว่ นักศึกษาคณะบริหาร สาขาการจัดการ ที่ได้เข้าฝึกงานที่บริษัทของพระเอกอย่าง หวังฮุ่ยซิว
การพบเจอครั้งแรกของทั้งคู่นั้น ไม่น่าประทับใจเท่าไรนัก
ประมาณหนึ่งอาทิตย์ ก่อนที่อ้ายเยว่จะได้ไปฝึกงาน เด็กหนุ่มพึ่งเลิกกับแฟนและได้ไปดื่มย้อมใจที่ผับแห่งหนึ่ง
กลางดึกคืนนั้น อ้ายเยว่ดื่มไปด้วยความรู้สึกโกรธปนเศร้า เขาได้เจอกับหวังฮุ่ยซิว และเข้าใจผิดว่าเป็แฟนเก่า จึงตรงเข้าไปทำร้ายชายหนุ่มด้วยความโกรธอันไร้สติ
จนต้องลำบากเพื่อน ๆ ช่วยแก้ปัญหา โดยที่ตัวสร้างเื่สลบไปั้แ่ระบายความโกรธเสร็จสิ้น
ปฏิเสธไม่ได้ว่าหวังฮุ่ยซิวรู้สึกโกรธ แต่อีกใจก็บอกกับตัวเองว่าอีกฝ่ายเป็แค่เด็ก เขาไม่ควรถือสา
ทว่า...เมื่อได้พบหน้า ชายหนุ่มก็เผลอแกล้งนักศึกษาฝึกงานคนนี้ไปหลายครั้ง และพอนาน ๆ ไป ความรู้สึกบางอย่างก็ก่อตัวขึ้นภายในใจของเขา
และมันก็ชัดเจนมากขึ้น เมื่อ ตงิเหว่ย คู่แข่งของเขา มีท่าทีสนใจในตัวโอเมก้าคนนี้
พระเอกตัดสินใจเดินหน้าจีบนายเอก จนทั้งสองเริ่มมีใจให้กัน และในที่สุดก็ตกลงที่จะคบกัน
ในวันนั้น เป็วันที่อ้ายเยว่ปฏิเสธรักของตงิเหว่ยด้วยเช่นกัน
ความมั่นใจในตัวเองของตงิเหว่ยได้ถูกทำลายโดยนายเอก
จากที่เขาเป็คนน่ากลัวอยู่แล้ว หลังจากวันนั้นชายหนุ่มก็ดูน่ากลัวมากกว่าเดิม
แต่ก็ยังมีบางคนที่ไม่กลัวตาย คิดวางยาตงิเหว่ยเพื่อหวังเงินทอง ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็เลขาโอเมก้าหญิง ที่ชายหนุ่มพึ่งรับเข้ามาได้ไม่นาน
ทว่า...แผนทั้งหมดก็ไม่ได้เป็ไปตามที่เธอวางเอาไว้ ตงิเหว่ยแม้จะมีความ้า แต่เขากลับทำไม่ลง ชายหนุ่มรู้สึกขยะแขยง กลิ่นฟีโรโมนที่หญิงสาวปล่อยออกมาทำให้เขาอยากจะอ้วก
จนสุดท้ายตงิเหว่ยก็ถูกความโกรธเข้าครอบงํา เขาทำร้ายหญิงสาวที่ปล่อยกลิ่นน่าขยะแขยงปางตาย ทั้งยังพลั้งมือทำร้ายเลขาอีกคนที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้อง (ซึ่งก็คือกวางเหอผิงนั้นเอง)
หลังจากเื่นี้ก็ทำให้ตงิเหว่ยต้องเข้ารับการบำบัด แม้จะไม่ส่งผลกระทบต่อหน้าที่การงาน
ทว่า...กลับส่งผลกระทบทางจิตใจอย่างหนัก ชายหนุ่มมักจะรู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งที่มีโอเมก้าเข้าใกล้และหนักถึงขั้นลงมือทำร้ายในบางครั้ง
หลังจากนั้นไม่กี่เดือนต่อมา ตงิเหว่ยได้ไปรวมงานเลี้ยงของหุ้นส่วนและถูกวางยาอีกครั้ง
แม้ชายหนุ่มจะหนีออกมาได้ ทว่าก็ไปสะดุดกับนางร้ายของเื่เสียก่อน
จนสุดท้ายข่าวการหลับนอนของทั้งสองได้หลุดลอดออกไป ทำให้จำเป็ต้องแต่งงานกัน เพื่อต้องรักษาหน้าตาของตัวเอง
ยังดีที่ เจียวมิ่ง นางร้ายของเื่นั้นเป็เบต้า ชีวิตคู่ของทั้งสองจึงไม่ได้มีปัญหามากนัก แต่ถึงจะบอกแบบนั้น ลูกน้อยที่เกิดมาก็ไม่ได้รับความรักจากพ่อและแม่เท่าที่ควร
ตงิเหว่ยนั้นเอาแต่ทำงาน ในขณะที่เจียวมิ่งนั้นเที่ยวใช้เงินโดยไม่คิด แม้จะไม่เคยทะเลาะกัน แต่ก็ไม่เคยคุยกันเกินวันละสองประโยค
ตรงกันข้ามกับคู่ตัวพระนายที่มีครอบครัวแสนสุข ทั้งสองเลี้ยงดูลูกชายด้วยความรักและใส่ใจ
กวางเหอผิงยกมือขึ้นแตะผ้าพันแผลอย่างระมัดระวัง สมองคิดชั่งใจว่าควรเชื่อเื่ราวในหนังสือนั้นดีหรือไม่
แต่ไม่ว่าเนื้อเื่จะดำเนินไปในทางไหน เขาก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอยู่แล้ว
ร่างสูงขยับลงนอนที่เตียงอีกครั้ง ก่อนจะถอนหายใจออกมา ไม่ใช่เื่ที่เขาจะต้องใส่ใจ หลังจากนี้...แค่ไปเก็บของก็พอ
กวางเหอผิงแจ้งเื่ลาออกให้อดีตเ้านายของเขาทราบมาสามเดือนแล้ว เขาใช้เวลาที่เหลือในการเตรียมความพร้อมสำหรับตงิเหว่ยและงานของเลขาคนถัดไปครบแล้ว
ในวันนั้นที่เขาเข้าไปที่บริษัท ก็เพราะ้าจะบอกลาเ้านายที่ทำงานด้วยกันมาถึงห้าปี ใครจะคิดว่าเขาจะถูกต้อนรับด้วยแจกันราคาแพงที่เขาเป็คนเลือกซื้อมาเองกับมือ มันกระแทกกับศีรษะของเขาอย่างแรง จนกวางเหอผิงล้มลงไปกองกับพื้น
พร้อมกับกลิ่นฟีโรโมนที่ผิดปกติของเ้านายแทรกผ่านเข้ามาในจมูกของเขา
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเรียกพนักงานรักษาความปลอดภัยทันที แต่กว่าที่พวกนั้นจะขึ้นมา กวางเหอผิงก็ต้องคอยวิ่งหลบหมัดและลูกเตะของเ้านายไปทั่วทั้งห้อง
และสิ่งที่ทำให้เขาสลบไปก็คือหมัดหนัก ๆ ของตงิเหว่ยที่ซัดเข้าเต็ม ๆ ที่ท้องน้อยของเขา
กวางเหอผิงสั่นหัวไปมาและยกมือลูบแขนตัวเองเบา ๆ แค่นึกถึงเหตุการณ์นั้น ความรู้สึกเ็ปทั้งหมดก็ไหลกลับเข้ามาในสมองอีกครั้ง
#คุณหมีตงตงไม่น่ารักเหรอครับ